Аммо бояд дар хотир дошт, ки азоб кашидани мо бо Масеҳ юғи ғуломӣ нест, балки масъалаи имтиёз аст; на қоидаи оҳанин, балки тӯҳфаи файзбахш; на хидмати маҷбурӣ, балки садоқати ихтиёрӣ.
Ба шумо дода шудааст, ба хотири Масеҳ, на танҳо ба Ӯ имон овардан, балки барои Ӯ азоб кашидан низ (Филиппиён 1:29).
Ғайр аз ин, шубҳае нест, ки сирри аслии азоб кашидан барои Масеҳ дар он аст, ки меҳри дил ба Ӯ нигаронида шавад. Ҳар қадар ман Исоро бештар дӯст дорам, ҳамон қадар бо Ӯ наздиктар роҳ меравам, ва ҳар қадар бо Ӯ наздиктар роҳ равам, ҳамон қадар Ӯро содиқонатар тақлид мекунам, ва ҳар қадар Ӯро содиқонатар тақлид кунам, ҳамон қадар бо Ӯ бештар азоб мекашам. Ҳамин тавр, ҳамааш аз муҳаббат ба Масеҳ сарчашма мегирад; ва он гоҳ ин ҳақиқати бунёдӣ аст, ки «мо Ӯро дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт». Дар ин, мисли ҳама чизи дигар, аз рӯҳи қонунӣ эҳтиёт бошем; зеро набояд тасаввур кард, ки шахсе, ки юғи қонунӣ дар гарданаш аст, барои Масеҳ азоб мекашад; афсӯс! хеле тарсидан лозим аст, ки чунин шахс Масеҳро намешиносад; баракати писариро намедонад; ҳанӯз дар файз мустаҳкам нашудааст; балки кӯшиш мекунад, ки ба воситаи аъмоли қонун ба оила бирасад, на ба воситаи роҳи азоб ба Малакут бирасад.
