Қиссаи писари гумроҳ
Ҷустуҷӯ ва қабули гуноҳкорон
Он гоҳ ҳамаи боҷгирон ва гуноҳкорон назди Ӯ омаданд, то Ӯро гӯш кунанд. Ва фарисиён ва китобдонон шикоят карда, гуфтанд: «Ин Мард гуноҳкоронро қабул мекунад ва бо онҳо хӯрок мехӯрад». Пас, Ӯ ин масалро ба онҳо гуфт. —Луқо 15:1-3 NKJV
Худованд Исоро пешвоёни динӣ барои муошираташ бо «гуноҳкорон» танқид карданд. Фарисиён худписанд буданд ва аз файзи Худо дар ҷустуҷӯ ва қабули ҳамаи онҳое, ки гуноҳ кардаанд, хабар надоштанд. Дар посухи мустақим ба айби онҳо, Масеҳ се масал гуфт, ки Инҷили файзи Худоро шарҳ медоданд: қиссаи гӯсфанди гумшуда, қиссаи тангаи гумшуда ва қиссаи писари гумшуда. Дуи аввал кори Худоро дар ҷустуҷӯи гуноҳкорон таъкид мекунанд, аммо масали сеюм файзи Худоро дар қабули гуноҳкорон таъкид мекунад. Ҳар се шодии Ӯро дар наҷот додани гуноҳкорон таъкид мекунанд.
Дар қиссаи гӯсфанди гумшуда, Масеҳ ба мунаққидонаш дарси амалӣ дод, ки рисолати кунунии Ӯро дар ҷустуҷӯи гуноҳкорони гумшуда ва муошират бо онҳо тасвир мекунад – ҳамон чизе, ки онҳо Ӯро барои он маҳкум мекарданд. Чӯпон 99 гӯсфандро тарк кард, то як гӯсфандро ҷустуҷӯ кунад. Шодии Худо дар як гуноҳкоре, ки тавба мекунад, бо тангназарии бадбахтона ва худписандии риёкоронаи фарисиён ва дигар намудҳои динӣ муқоиса карда мешавад. Масали дуюми зане, ки бо чароғ як тангаи гумшударо меҷӯяд, аслан ҳамон дарс аст, аммо ба рисолати Рӯҳулқудс дар ҷустуҷӯи гуноҳкорон ишора мекунад. Масали сеюм ба мо дили Худоро ҳамчун Падаре ошкор мекунад, ки аз шодӣ ва шафқат дар қабули гуноҳкорон пур аст.
Падар, Писар ва Рӯҳулқудс ҳама дар рисолати файз барои наҷот додани гуноҳкорони гумшуда иштирок доранд, чунон ки мо дар ин се масал ва инчунин дар бисёр қисмҳои дигари Аҳди Ҷадид мебинем. Аммо, масали «писари гумроҳ» ҳамон масалест, ки Худованд Исо ба он бештар таваҷҷӯҳ зоҳир кардааст. Ин қисса дар бораи писари гумшуда, бародари талх ва худписанд ва Падари меҳрубон аст.
Рафтан
Марде ду писар дошт. Ва хурдии онҳо ба падараш гуфт: «Падар, насиби амволеро, ки ба ман мерасад, ба ман деҳ». Пас, ӯ ризқу рӯзии худро ба онҳо тақсим кард. —Луқо 15:11-12
Вақте ки мо дар бораи масали «писари гумроҳ» фикр мекунем, таваҷҷӯҳи мо одатан ба писари хурдӣ ҷалб мешавад, ки мероси худро талаб мекунад ва сипас онро дар зиндагии бадахлоқона сарф мекунад. Ин далел ба таври возеҳ номи ин масалро шарҳ медиҳад: «Писари гумроҳ». Истилоҳи «гумроҳ» маънои «беҳуда», «бепарво» ва «беэҳтиёт»-ро дорад, ки тавсифи мувофиқи рафтори писари хурдӣ мебошанд. Дуруст аст, ки маркази қисса сафари ӯ ба «кишвари дур» аст, ки дар он ҷо мероси худро сарф кард, аммо ин нуқтаи асосии масал нест – танҳо заминаи он.
Дарси муҳиме, ки Худованд Исо ба шунавандагонаш таъкид мекунад, на зиндагии беҳуда ва пурғавғои писари мавриди назар, балки муҳаббати фаровони падараш сарфи назар аз рафторҳои саркашона ва аблаҳонаи писараш аст. Мавзӯи дуюмдараҷа низ пайдо мешавад: муносибати сахт ва бебаҳонаи писари калонӣ. Дарс дили бузурги Худо, файзи Ӯро дар муқоиса бо сахтгирии қонунӣ ва риёкории фарисиён, ки писари калонӣ тасвир мекунад, нишон медиҳад. Мо метавонем мутмаин бошем, ки масал ба мухолифони динии Масеҳ ва гуноҳкороне, ки он рӯз ба Ӯ гӯш медоданд, таъсири амиқ гузоштааст!
Вақте ки писари хурдӣ насиби мероси худро талаб кард, ӯ дар асл мегуфт, ки падараш мисли мурда аст. Одатан мерос танҳо пас аз марги падар дода мешуд. Худхоҳии бераҳмонаи ӯ ҳайратовар аст, аммо ин тасвири воқеии ҳар як гуноҳкор аст. Писари гумроҳ ҳамон лаҳзае, ки аз остонаи падараш гузашт, мисли он вақте ки дар кишвари дур буд, гунаҳкор буд. Инсон гуноҳкор нест, зеро гуноҳ мекунад, балки гуноҳ мекунад, зеро гуноҳкор аст. Ин Худо нест, ки аз инсон бегона шудааст, балки инсон аст, ки аз Худо дур шудааст. «Ҳама гуноҳ кардаанд» (Румиён 3:23).
Сарф кардан ва хидмат кардан
Ва пас аз чанд рӯз, писари хурдӣ ҳама чизро ҷамъ карда, ба кишвари дур сафар кард ва дар он ҷо амволи худро бо зиндагии беҳуда сарф кард. Аммо вақте ки ӯ ҳама чизро сарф кард... ӯ ба танқисӣ афтод. —Луқо 15:13-14
Писари хурдӣ сарватҳои нав меросгирифтаи худро ҷамъ карда, хоҷагии падарашро барои чароғҳои дурахшони «кишвари дур» тарк кард, ҷое, ки имкониятҳои бештарро барои иҷрои хоҳиши худ ба лаззат ва ҳаяҷон пешниҳод мекард. Ӯ фикр мекард, ки амал кардан ба хоҳишҳое, ки Худо манъ кардааст – васвасаи ҷисм – хушбахтӣ ва қаноатмандӣ меорад. Ин дурӯғи Шайтон ва аблаҳии инсон аз бунёди ҷаҳон будааст.
Мавзӯи асосӣ дар китоби Масалҳо ҳикматест, ки моро аз роҳҳои гуноҳ дур нигоҳ медорад. Дар Масалҳо табиати гуноҳ аксар вақт дорои ин хислати фиребанда нишон дода мешавад – ваъдаеро медиҳад, ки ҳеҷ гоҳ иҷро карда наметавонад (5:3-4). Он хеле ҷолиб, ширинтар аз асал аст, аммо оқибати он талх аст. Ҷаззобияти гуноҳ дар содир кардани он аз байн меравад, чунон ки дигаре гуфтааст: «Гуноҳ ҳамчун дурнамо ҷолиб аст, аммо дар ретроспектива даҳшатнок аст». Аз ин рӯ, онҳоро «шаҳватҳои фиребанда» меноманд (Эфсӯсиён 4:22).
«Кишвари дур» замини Шайтон аст, ҷое, ки аз ҷиҳати ахлоқӣ аз ҳузури Худо дур аст. Дар кишвари дур шоҳи ҷаҳон мардумро, тавассути шаҳватҳои онҳо, ба ҳалокат ва хашм мебарад (Эфсӯс 2:1-3). «Аммо вақте ки ӯ ҳама чизро сарф кард... ӯ ба танқисӣ афтод». Ин аст дар бораи кишвари Шайтон, дар он ҷо ҳеҷ гуна додан нест, танҳо сарф кардан: «Ва ҳеҷ кас ба ӯ чизе надод» (Луқо 15:16). Ҷавон мефаҳмид, ки шумо наметавонед аз он чизе, ки пул харида метавонад, лаззат баред, вақте ки шумо он чизеро, ки пул ҳеҷ гоҳ харида наметавонад, нодида мегиред. Ӯ фикр мекард, ки аз хидмат дар хоҷагии падараш озод аст, танҳо барои он ки маҷбур шуд барои «шаҳрванди он кишвар» кор кунад (ояти 15). Мо ҳама ба чизе хидмат мекунем; мо ё ғуломони гуноҳ ва Шайтон ҳастем, ё ғуломони адолат ва Худо (Румиён 6:16).
Кори Худо дар гуноҳкор
Аммо вақте ки ӯ ба худ омад, гуфт: «Чӣ қадар хизматгорони кирояи падарам нони фаровон доранд ва ман аз гуруснагӣ ҳалок мешавам!» —Луқо 15:17
Дар ин лаҳзаи қисса, онҳое, ки ба суханони Масеҳ гӯш медоданд, хашмгин мешуданд. Чӣ писари даҳшатнок! Ӯ пули падарашро гирифт, онро дар зиндагии пурғавғо ва фоҳишаҳо сарф кард (ояти 30), ва сипас ба хукҳо – ҳайвони нопок – фурӯ рафт! Ӯ бояд аз оила абадӣ ҷудо карда шавад, агар сангсор карда нашавад (Такрори Шариат 21:18-21). Ӯ номи падараш ва саховатмандии ӯро беобрӯ карда буд. Дар ҷомеаи замони Масеҳ, вақте ки шарм ва шараф як қисми фарҳанг буданд (чунон ки ҳоло ҳам дар бисёр қисмҳои ҷаҳон ҳастанд), шунавандагон эҳсосоти қавӣ доштанд. Илова бар ин, худписандӣ ва анъанагароии фарисиён ба зудӣ ошкор мешуд. Онҳо ба зудӣ ба зарбаи калон дучор мешуданд, зеро қисса дар натиҷаи худ якбора тағйир ёфт.
«Аммо вақте ки ӯ ба худ омад». Ӯ пеш аз он ки назди падараш ояд, ба худ омад. Ин табиати ҳақиқии тавбаи библиявӣ аст. Тавба аслан «тағйири ақл» аст. Ин доварии гуноҳи ман дар нури файз аст, ва он ба баъзе тағйироти амалӣ оварда мерасонад, ки вобаста ба табиати гуноҳ ва шароити шахси тавбакунанда метавонад барои дигарон мушоҳидашаванда бошад ё набошад. Тавба худаш тағйироти зоҳирӣ нест, гарчанде ки ин метавонад рух диҳад, балки чизест ботинӣ дар муносибати мо дар назди Худо. Писари гумроҳ дарк кард, ки дар хонаи падараш фаровонии ғизо вуҷуд дошт, дар хонаи падараш некӣ вуҷуд дошт. Ин кори Худо дар рӯҳ аст. «Оё шумо сарватҳои некии Ӯро ночиз мешуморед... намедонед, ки некии Худо шуморо ба тавба мебарад?» (Румиён 2:4). Ҷавон дарк кард, ки рафтори ӯ ӯро ба куҷо бурдааст ва ба зудӣ сарватҳои ҳайратангези файзи падарашро меомӯхт.
Хизматгор ё писар?
Ман бархоста, назди падарам меравам ва ба ӯ мегӯям: «Падар, ман бар зидди осмон ва дар назди ту гуноҳ кардам, ва дигар сазовори он нестам, ки писари ту номида шавам. Маро мисли яке аз хизматгорони кирояи худ гардон». —Луқо 15:18-19
Ҷавон аз вазъияти худ бо қатъият баргаштан ба падараш бархост. Ин амал самараи тавба буд. Ӯ ҳолати ноумедонаи худро дарк карда буд ва чизҳои хуби хонаи падарашро эътироф кард. Ӯ иқрореро омода кард, ки ният дошт ба падараш вақте ки ба хона мерасад, бигӯяд: «Ман гуноҳ кардам». Ин дуруст буд, аммо банди охирин дуруст набуд. Умеди писари гумроҳ ҳадди аксар ин буд, ки мисли яке аз хизматгорони кироя бошад. Ин ба бузургии дили падараш мувофиқ набуд, аммо ӯ инро ҳанӯз намедонист ва мутмаин набуд, ки қабули ӯ дар асл чӣ гуна хоҳад буд.
Ин ҳолати хеле маъмул дар байни масеҳиён аст. Онҳо табдил ёфтаанд ва ба Худо рӯ овардаанд, аммо дар Румиён 7 дармондаанд. Гарчанде ки онҳо аз нав таваллуд шудаанд, онҳо мисли зери қонун зиндагӣ мекунанд ва дар бораи қабул ва мавқеи худ дар назди Худо наҷот ва сулҳи комил надоранд. Аз ҷиҳати амалӣ зери қонун будан дар ҷои хидматгорӣ будан аст. Павлус инро дар Ғалотиён вақте ки масеҳиён худро зери қонун мегузоштанд, равшан кард. Ӯ таълим дод, ки ин ҳолат «аз ғулом ҳеҷ фарқе надорад» (ниг. 4:1-7). Дар тӯли ин нома ӯ ин ҳолатро бо ҳолати писарӣ муқоиса кард.
Вақте ки писари гумроҳ ба хонаи падараш наздиктар шуд, тарс ва ҳароси ӯ афзуд. Дар дили ӯ кори воқеӣ буд. Ӯ некии падарашро эътироф кард, аммо ҳанӯз итминони комил набуд. Чӣ қадар ба таҷрибаи аксари имондорон дар баъзе лаҳзаҳои таҷрибаи онҳо дуруст аст! Ларзида, мо ба раҳм умед доштем – ҷои танҳое дар дохили дар — Хонум Э. Ф. Беван, 1827–1909. Бигзор шумо имрӯз сулҳи Худо ва итминони комилро донед!
Муҳаббати Худо
Ва ӯ бархоста, назди падараш омад. Аммо вақте ки ӯ ҳанӯз дур буд, падараш ӯро дид ва раҳм кард, ва давида, ба гарданаш афтод ва ӯро бӯсид. —Луқо 15:20-21
Падар муҳаббат ва шафқати худро ба писараш пеш аз он ки ӯ иқрори худро кунад, изҳор кард. Ӯ ба гарданаш афтод ва ӯро бӯсид, дар ҳоле ки ҷавон ҳанӯз дар либосҳои чиркини кишвари дур буд. Албатта, падар бӯи хукро, ки ҳанӯз ба либосҳои писараш часпида буд, ҳис мекард. Чӣ тасвире!
Одамон аз сабаби теологияи нодуруст ё дилҳои бегонашуда, ё ҳарду, дар бораи Худо назари нодуруст доранд. Вақте ки Шайтон назди волидони аввалини мо омад, ӯ муҳаббати Худоро зери суол бурд ва ба онҳо дар асл пешниҳод кард: «Агар Ӯ дар ҳақиқат шуморо дӯст медошт, ҳеҷ чизро аз шумо пинҳон намекард – Худо медонад, ки агар шумо аз ин дарахт бихӯред, мисли Ӯ хоҳед шуд». Онҳо ба овози мор гӯш доданд: «Худо дар ҳақиқат шуморо дӯст намедорад, ҳамин тавр не?» (ниг. Ҳастӣ 3:3-6). Инсон аз он вақт инҷониб аз Худо бегона шудааст ва дили инсон аз Ӯ дур мешавад.
Аммо Китоби Муқаддас мегӯяд, ки вақте мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8). Муҳаббати Худо ба мо тавассути кафорати Масеҳ зоҳир шуд (1 Юҳанно 4:9-10), Ӯ, ки талаботи Худоро дар бораи гуноҳҳои мо қонеъ кард. Чӣ қадар барои дили инсон, ҳатто имондорон, қабул кардани ин душвор аст! Гуфта шудааст, ки «манбаи ҳамаи мушкилоти мо ҳамчун гуноҳкорон ва ҳамчун муқаддасон набудани эътимоди мо ба муҳаббати Худо нисбат ба мост». Дар масали Худованд ин муҳаббат ва файзи бепоёни Худо нисбат ба гуноҳкорон аз ҷониби падар дар гардани писараш, бо либосҳои чиркин ва ҳама чиз тасвир шудааст. Аз шунавандагони Масеҳ хомӯшии ҳайратангез ба амал меомад, дар асл мо дигар онҳоро дар Луқо 15 сухан гуфтан намешунавем.
Чӣ қадар ҷолиб аст, ки падари писари гумроҳ ӯро дар миёнаи сухан қатъ мекунад ва ба ӯ иҷозат намедиҳад, ки дар бораи хизматгори кироя будан чизе бигӯяд (оятҳои 21-22). Писарӣ ҷои ӯ аз файз буд, ва ин ҷои мо низ ҳаст.
Писарӣ ва адолат
Аммо падар ба хизматгорони худ гуфт: «Беҳтарин либосро биёред ва ба ӯ пӯшонед, ва ангуштаринро ба дасташ ва пойафзолро ба пойҳояш гузоред». —Луқо 15:22
Падар давида ба пешвози писари баргаштааш рафт. Дар бораи хизматгори кироя будан ҳеҷ сухане набуд, зеро имтиёзҳои пурраи писарӣ дар дили падар буд. Ин ҳамон чизест, ки дар Эфсӯс оварда шудааст, ки дар он Павлус навиштааст, ки мо «ба писарӣ... мувофиқи иродаи неки Ӯ, ба ситоиши ҷалоли файзи Ӯ» пешбинӣ шудаем (1:5-6). Писарӣ барои мо зарурат набуд, мо аз хизматгор будан хушҳол мешудем, аммо мувофиқи ирода ва файзи Ӯ Падар моро писарон гардонидааст.
Падари писари гумроҳ «беҳтарин либос»-ро баровард ва «ангуштаринро ба дасташ» гузошт. Инҳо як қисми мероси аслӣ набуданд, балки чизе буданд, ки падар барои эҳтиёт пинҳон карда буд. Агар онҳо як қисми мероси аслӣ мебуданд, писар онҳоро низ сарф мекард. Инсон дар гуноҳи худ ҷои худро дар биҳишти аслӣ аз даст додааст; мо ҳеҷ гоҳ ба он баргашта наметавонем. Аммо азбаски гуноҳ тавассути Одам ворид шуд, Худо ҳоло чизе беҳтарро баровардааст. Мо бо Одами охирин робитаи наздик дорем ва мероси абадӣ барои мо дар биҳишти осмонӣ нигоҳ дошта шудааст.
Писари гумроҳ, гарчанде ки бахшида шуда буд, наметавонист бо либосҳои кишвари дур ба хона дарояд ва ӯ наметавонист либоси худро таъмин кунад – он ба ӯ дода шуд. Ин тасвири таълимоти адолат аст. Имондор одилона эълон шудааст, ки ин аз танҳо бахшиш бештар аст. Масеҳ адолати мост ва мо дар Ӯ, дар қабули комил дар назди Худо истодаем. Ангуштарин тасвири ҷалоли абадии мо бо Масеҳ аст; мо дар Ӯ бехатар ҳастем (1 Петрус 1:4, 5:10). Пойафзолҳо ба писарӣ шаҳодат медиҳанд, зеро хизматгорон дар хона пойафзол намепӯшиданд. Ин ҳама мувофиқи «сарватҳои файзи Ӯ» аст (Эфсӯс 1:7)!
Бигзор зиёфат оғоз шавад
«Гӯсолаи фарбеҳро биёред ва онро кушед, ва бихӯрем ва шодӣ кунем; зеро ин писари ман мурда буд ва зинда шуд; ӯ гум шуда буд ва ёфт шуд». Ва онҳо ба шодӣ кардан сар карданд. —Луқо 15:23-24
Агар фарисиён ва китобдонон дар ин лаҳзаи масал – бозгашти писари гумроҳ ва оғӯши падараш – ҳайрон нашуда бошанд, онҳо ба зудӣ чизҳои бештареро мешуниданд, ки танқиди онҳоро зери суол мегузоштанд. Ҷаҳонбинии рӯҳонии онҳо мисли бисёри дигарон ҳатто имрӯз буд, махсусан онҳое, ки ба ҳар ҳол «диндор» ҳастанд. Тафаккур чунин аст: «Агар шумо хуб ва диндор бошед, ба осмон меравед, агар бад ва бедин бошед, ба дӯзах меравед». Он чизе, ки ин тафаккур дарк намекунад, ин аст:
Ҳама гуноҳкоранд, ва ҳеҷ кас одилона нест (Румиён 3:10,23);
- «Худо муҳаббат аст» (1 Юҳанно 4:8), ки дар сифати файзи Ӯ зоҳир мешавад; ва
- Худо барои гуноҳ чорае андешидааст ва адолати Худро тавассути салиби Масеҳ қонеъ кардааст.
- Назари маъмул на танҳо бузургии гуноҳи инсон ва ҳолати гумшудаи ӯро дарк намекунад, балки аз баландиву умқи муҳаббати Худо ё ҷалоли беҳамтои Ӯ низ хабар надорад. Дар масали Масеҳ ин назарро писари калонӣ, ки дар қисми охири масал ба саҳна ворид шуд, ифода мекунад.
Аммо пеш аз он ки ин рӯй диҳад, падар барои писари тавбакардааш чизи бештаре дошт. Ӯ зиёфат орост ва гуфт: «Бихӯрем ва шодӣ кунем». Дар бораи файзи фаровони Худо чӣ гуфта метавонем! Он ки гуфт: «Биёед инсонро бисозем», ба махлуқи афтодаи худ низ мегӯяд: «Биёед шодӣ кунем»! Чӣ тафовуте низ дар ғизое, ки Шайтон медиҳад – «пӯстҳое, ки хукҳо мехӯрданд» – дар муқоиса бо ғизое, ки Худо медиҳад – «гӯсолаи фарбеҳ». Дар ин масал ҳеҷ сабте дар бораи анҷоми зиёфат вуҷуд надорад. Дар тӯли «асрҳои оянда» мо аз «сарватҳои фаровони файзи Ӯ» дар ҳайрат хоҳем монд (Эфсӯс 2:7). Зиёфат танҳо оғоз ёфтааст!
Писари калонӣ берун аз хона
Ҳоло писари калонии ӯ дар саҳро буд. Ва вақте ки ӯ омад ва ба хона наздик шуд, мусиқӣ ва рақсро шунид. Пас, ӯ яке аз хизматгоронро даъват кард ва пурсид, ки ин чизҳо чӣ маъно доранд. —Луқо 15:25-26
Қиссаи писари калонӣ дар масали Масеҳ аксар вақт таваҷҷӯҳи сазоворро намегирад, зеро он дар асл нуқтаи асосии масал аст. Худованд Исо ба мунаққидонаш: фарисиён ва китобдонон, ки Ӯро барои қабул кардан ва ҳатто бо гуноҳкорон хӯрок хӯрдан маҳкум мекарданд, ҷавоб медод. Нуқтаи асосӣ нишон додани муҳаббат ва файзи Худо ва шодии Ӯ аз қабули гуноҳкорони тавбакарда, дар муқоиса бо дилҳои сахт ва бефайзи онҳо буд. Онҳо назари қонунӣ ба наҷот доштанд, ки танҳо аз он сабаб бадтар мешуд, ки онҳо риёкор буданд (Матто 23:13).
Писари калонӣ наздики хона буд, аммо дар он набуд, ва дар асл ӯ ҳеҷ гоҳ дар масал ба хона надаромад. Ин нишондиҳандаи мавқеи яҳудиён дар зери низоми Мусо аст: онҳо «наздик» буданд ва ғайрияҳудиён «дур» буданд. Аммо Павлус дар ин порча равшан кард, ки ҳам яҳудӣ ва ҳам ғайрияҳудӣ баробар зери хашм буданд (Эфсӯс 2:3,17). Миллати яҳудӣ аз ҷиҳати мавқеъ ба Худо наздик буд, аммо мисли ҳар як ғайрияҳудӣ гунаҳкор буд (Румиён 3:1, 9:4). Писари калонӣ дар саҳро кор мекард, вақте ки ӯ мусиқиро аз хонаи падараш шунид. Мисли Қобил, ки ба Худо «меваи замин»-ро овард, корҳои худписандии писари калонӣ ӯро аз зарурати файз кӯр кард.
Писари калонӣ аз хизматгор маънои мусиқиро пурсид. Падараш дар тамоми муддате, ки писари хурдӣ гумроҳ буд, мотам мегирифт; дар он вақт ҳеҷ садои мусиқӣ шунида намешуд, аммо ҳоло, ногаҳон, мусиқӣ буд! Набудани фаҳмиши ӯ дар ин нишон медиҳад, ки дили табиӣ қобилияти қадр кардани ибодатро, ки аз дониши гуноҳҳои бахшидашуда бармеояд, надорад. Писари калонӣ ҳеҷ гоҳ ба кишвари дур нарафта буд, аммо ӯ ба ҳар ҳол берун аз хонаи падараш буд.
Хашми писари калонӣ
Аммо ӯ хашмгин шуд ва намехост дарояд... «Инак, ин қадар солҳо ман ба ту хидмат кардам; ман ҳеҷ гоҳ амри туро вайрон накардам; ва бо вуҷуди ин, ту ҳеҷ гоҳ ба ман бузғолае надодӣ... Аммо ҳамин ки ин писари ту омад, ки ризқу рӯзии туро бо фоҳишаҳо хӯрд, ту барои ӯ гӯсолаи фарбеҳро куштӣ». —Луқо 15:28-30
Писари калонӣ дар ин масал ба таври возеҳ хашмгин аст. Ӯ ба хона омад, аммо намехост дарояд. Ба таври возеҳ, ин ҳадди ақал нишонаи беэҳтиромӣ нисбат ба падараш буд. Аввалин аксуламали ӯ, ба ғайр аз хашмаш, ин буд, ки бар асоси адолати худ талаби баракати падарро кунад. Муносибат ва хислати ӯ ба таври комил фарисиёнро ба таври хос ва дини дунявиро ба таври умум таҷассум мекунад ё тасвир мекунад. Чунин одамон мисли халқи яҳудӣ ҳастанд, ки Масеҳро рад карданд, «аз адолати Худо бехабар буданд ва мекӯшиданд, ки адолати худро барқарор кунанд» (Румиён 10:3).
Хашми писари калонӣ воқеӣ аст. Чӣ гуна ҷисм бо идеяи гумшуда будан ва надоштани адолати худ мубориза мебарад! Диққат диҳед, ки ӯ ба бародараш ҳамчун «ин писари ту» ишора кард ва қайд кард, ки ӯ бо «фоҳишаҳо» гуноҳ кардааст. Чӣ қадар вақт ҳангоми мубодилаи Инҷил мешунавем: «Оё шумо дар назар доред, ки ман, ки ба калисо меравам ва ба занам вафодорам, ба дӯзах меравам, аммо ӯ ки тамоми умраш шахси бад буд ва Масеҳро қабул мекунад, ба осмон меравад? Ин одилона нест!»
Мо ин хашмро дар қиссаи Исҳоқ ва Исмоил мебинем. Дар ин бора Павлус навиштааст: «Он ки аз рӯи ҷисм таваллуд шуда буд, он ки аз рӯи Рӯҳ таваллуд шуда буд, таъқиб мекард» (Ғалотиён 4:29). Дар ин ҳикоя, Иброҳим барои Исҳоқ «зиёфати бузург» орост, ҳамон тавре ки падар дар масали Худованд. Ин ҷашн нафрати Ҳоҷар ва Исмоилро нисбат ба Исҳоқ зоҳир кард (Ҳастӣ 21:8-10). Дар Ғалотиён, Павлус инро ҳамчун маҷоз барои таълим додани мо дар бораи номувофиқатии қонунпарастӣ бо файз истифода бурд. Ин ҳамон чизест, ки дар масали Масеҳ таъкид шудааст.
ЭЗОҲ
- Худо барои халқи Исроил баъзе ҳайвонҳоро «пок» ва дигаронро «нопок» муайян кард. Ниг. Ибодат 11. Мақолаи «Дарсҳо аз намудҳои ҳайвонот дар Ибодат 11» дар шумораи марти соли 2019-и Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат метавонад дар омӯзиши бештар муфид бошад.
Файз наҷот медиҳад, адолат медиҳад, месозад, қабул мекунад, наҷот медиҳад, мебахшад, мерос медиҳад, дар назди Худо мавқеъ медиҳад ва тахти файзро таъмин мекунад, ки мо метавонем барои раҳм ва кӯмак ҷасурона ба он наздик шавем. Он ба мо тарзи зиндагиро меомӯзонад ва ба мо умеди муборак медиҳад! Файз боқӣ мемонад, то қайд кунад, ки ин принсипҳои гуногунро омехта кардан мумкин нест.
Агар ин ба чашми як беимон афтад, ӯро бо меҳрубонӣ ташвиқ мекунанд, ки ҳукми ҳақиқии он қонуни муқаддас ва одилонаро, ки ӯ вайрон кардааст, қабул кунад: «Зеро фарқе нест; зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд» (Румиён 3:22-23 KJV). Дар Масеҳ чунин одамон наҷоти комил ва абадӣ хоҳанд ёфт, чунон ки навишта шудааст: «Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт» (10:9); зеро Масеҳ «охири қонун барои адолат барои ҳар касест, ки имон меоварад» (ояти 4). —К. И. Скофилд; мутобиқшуда аз «Дуруст тақсим кардани каломи ҳақиқат»
