Калимаҳои ибтидоии матни имрӯза хеле таъсирбахшанд; фикр кардан, ки Яҳува маҷбур буд Писари Худро латту кӯб кунад. Калимаи «латту кӯб» дар ин ҷо маънои «майда кардан»-ро дорад. Ҳарчанд қурбонии Масеҳ барои Худо бӯи хуш буд, ин маънои ояти ин ҷо нест; балки, ин ҳадафи Худо, ё хоҳиши неки иродаи Ӯ буд, ки Ӯ «Ӯро латту кӯб кунад» ва «Ӯро ғамгин кунад». Калимаи «ғамгин» аслан маънои «беморӣ»-ро дорад, ва дар ин ҷо барои тасвири азобҳои амиқи ранҷу азобе, ки Масеҳ дар салиб кашид, истифода мешавад. «Ҷони» Масеҳ дар ин ҷо зикр шудааст; дар асл, он дар се ояти охири боб зикр шудааст. Худи ҳаёти Масеҳ ҳамчун «қурбонӣ» пешниҳод шуд; ин қурбонии гуноҳ аст, ки дар ин ҷо ба он ишора мешавад.
Рӯҳулқудс, тавассути Ишаъё, акнун таваҷҷӯҳи моро ба эҳёи Масеҳ равона мекунад — ҳақиқати аҷиб! Ӯ «мувофиқи Навиштаҳо» аз мурдагон эҳё хоҳад шуд (1 Қӯр. 15:4), ва Ишаъё 53:10 яке аз он Навиштаҳост. Ӯ «насли Худро хоҳад дид», онҳоеро, ки барои онҳо кори Ӯ анҷом ёфт. Субҳи эҳё, Ӯ гӯсфандони парокандаи Худро, ки барои онҳо мурд, ҷамъ овард; Ӯ онҳоро зиёрат кард ва дид, ва ҳамин тавр ҳамаи онҳое, ки аз он вақт инҷониб ба Ӯ имон овардаанд. Кори Ӯ бе подош ё бесамар нахоҳад монд.
Масеҳ «рӯзҳои Худро дароз хоҳад кард». Дар ин ҷо ба мо гуфта нашудааст, ки чӣ қадар, аммо мо медонем, ки Ӯ «то абад боқӣ мемонад» ва «ҳамеша зинда аст» ҳамчун Марди эҳёшуда ва Коҳини намирандаи мо (Ибр. 7:24–25). «Хушнудии» Худо, ё ҳадафи Ӯ, дар дасти Ӯ муваффақ хоҳад шуд. «Падар Писарро дӯст медорад, ва ҳама чизро ба дасти Ӯ додааст» (Юҳ. 3:35; ниг. Юҳ. 13:3). Чӣ қадар рӯҳбаландкунанда аст донистан, ки ҳама чиз дар осмон ва замин дар дасти ин Эҳёшуда аст!
