Абрам ва Лут
Баъд аз ин (Ҳастӣ 13) мо, дар рафтори Абрам ва Лут, беғаразӣ ва худдорӣ аз имони ҳақиқиро аз як тараф, ва аз тарафи дигар, ӯро, ки гарчанде имондор буд, дар мавриди роҳи имон, танҳо аз паи дигаре рафта буд, ва ҳоло бо ҳолатҳое, ки ба миён меоянд, озмуда мешавад: ва ин, қайд кунед, вақте ки онҳо якҷоя робитаи беимонии худро бо ҷаҳон ҳамчун паноҳгоҳи беруна тарк кардаанд. Лут ин корро бо Абрам карда буд, аммо дили ботинӣ ва иродаи ӯ ба осоиши он часпида буд. Абрам дар рӯҳ ба таври ҳақиқӣ, шояд бо таҷрибаи амиқтар, ба қисми зиёрати худ дар Канъон баргашта буд. Аммо бартариҳое, ки ӯ дар он дошт, ба мушкилот оварда расонд, зеро ганҷ дар ин ҷо осмон нест, ҳатто агар соҳиби он осмонӣ бошад: дарси муҳим. Бо вуҷуди ин, Абрам ба таври зебо рафтор мекунад. Лут ҷаҳонро интихоб мекунад, ки дар зоҳир зебост, на мисли Миср, ҷаҳон ҳамчун чунин, балки ҳамчун осоиши худ, ва он чизе, ки ба назар намерасид, берунӣ аз Канъон ҷудо набуд; аммо дере нагузашта саҳна ва объекти он чизе буд, ки ба назар намерасид — довариҳои муайяни Худо. Рад кардани қисми ҳозира дар ин ҷо, ва худ дар он, аз ҷониби Абрам, барои ӯ сабаби дониши хеле равшантар аз доираи, ва кафолати боз ҳам мустаҳкамтар аз муайянии ваъда мегардад. Вақте ки ӯ ҳама чизро ба Лут медиҳад, чунон ки ӯ метавонад интихоб кунад, Худованд ба Абрам мегӯяд, ки аз ҷое, ки ӯ буд, ба шимол, ҷануб, шарқ, ғарб нигоҳ кунад, илова карда, ки ӯ ба ӯ ва ба насли ӯ то абад медиҳад. Хулоса, мо имондорро мебинем, ки дар рӯҳи даъвати осмонӣ амал мекунад — имондори содиқ, ва имондори дунявӣ.
Қисми дурусти Абрам ва натиҷаи интихоби Лут
Абрам ҳоло қисми дурусти худро нигоҳ медорад; ӯ дар Канъон зиндагӣ мекунад, ба ин сӯ ва он сӯ ҳамчун зиёраткунанда бо хаймаи худ меравад ва қурбонгоҳи худро месозад. Ҳамаи ин роҳи инсони осмонӣ буд; қисми хоси ӯ дар ин ҷо, зиёраткунанда ва ибодаткунанда. Лут чашмони худро бо ирода ва шаҳвати худ бардошта буд ва ҳамвории обдори Урдунро мебинад: чаро ӯ аз он баҳра набарад? Худо Абрамро водор мекунад, ки чашмони худро бардорад, ва ба ӯ тамоми доираи ваъдаро нишон медиҳад, ва бо ваъда ба ӯ мегӯяд, ки аз ҳамаи он гузарад, то дар таҷриба ва дониши худ, тамоми доираи ваъдаи додашударо дарк кунад. Саҳна зуд тағйир меёбад. Он чизе, ки бо ҷаҳон алоқаманд аст, бояд тағйироти онро аз сар гузаронад. Ва инсони парҳезгор, гарчанде ки аксар вақт ба дом афтода бошад ҳам, наметавонад аз бадии он қаноатманд бошад. Лут (2 Петрус 2:7-8) аз беадолатие, ки ӯро иҳота кардааст, азоб мекашад ва аз харобиҳои қудрати ҷаҳон, ки Абрам пирӯз аст, ва аз он чизе барои сарватманд кардани худ қабул намекунад, мегузарад. Инҳо интизоми одилона ва роҳҳои содиқи Худо мебошанд. Ва ин ҳанӯз ҳама набуд.
Зоҳиршавии Малкисодек
Ин ҳолатҳои охирин сабаби зоҳиршавии Коҳини подшоҳ, Подшоҳи адолат ва Подшоҳи сулҳ мебошанд; яъне Масеҳ, Подшоҳи ҳазорсолаи ҷаҳон, ки Абрами пирӯзро баракат медиҳад, ва аз номи Абрам, Худои Таолоро, ки душманони ӯро ба дасти ӯ супурда буд.
Пирӯзии ниҳоии Худованд ва оилаи имон бар ҷаҳон
Дар ин тасвир, пас, мо пирӯзии ниҳоии Худованд ва оилаи имонро бар қудрати ҷаҳон дорем, ки дар рӯҳ аз ҷониби калисо (ва ниҳоят дар ҷалол) барои умеди осмонӣ ва алоқамандӣ бо Масеҳ дарк карда мешавад; ва ба таври аслӣ аз ҷониби яҳудиён дар замин, ки барои онҳо Масеҳ дар мавқеи комилан иҷрошуда коҳини Малкисодек хоҳад буд; Коҳин дар тахти Худ, Миёнарав дар ин хислат, онҳоро баракат медиҳад, ва Худоро барои онҳо баракат медиҳад; Худои Худаш пас, ба таври комил ва дар ҳақиқат, хислати соҳиби осмон ва заминро мегирад. Худои Таоло номи ҳазорсолаи Ӯст; Қодири Мутлақ бо патриархҳо, Яҳува бо Исроил, ва Таоло барои ҳазорсола. Муҳокимаи он ки Худои Таоло дар куҷо ёфт мешавад, дар робита бо ваъдаҳо ба Иброҳим ва Масеҳ, дар Забур 91 ба таври зебо оварда шудааст, ва Яҳува Худои яҳудиён ҳамчун Ӯ, ки ҳаст, эътироф карда мешавад. Ин як навъ муколама аст. Инҳо бо замин алоқаманданд. Ҷои мо, ва номи илоҳӣ, ки мо бо Худо бо он робита дорем, берун аз ҳамаи инҳо ва ба таври дуруст осмонӣ мебошанд. Ин Писар аст, ки Падарро ошкор кардааст, ва ҳоло Рӯҳулқудс, ки ба мо шуури писарӣ медиҳад, ва инсонро, Масеҳи осмониро, дар дасти рости Падар дар ҷалол нишон медиҳад, вақте ки Ӯ бо Худаш поксозии гуноҳҳои моро анҷом дода буд.
Пирӯзии имон
Аммо муқоисаи онҳое, ки осмонӣ ҳастанд ва дар замин қарор намегиранд, ва онҳое, ки қарор мегиранд, бо қудрати ҷаҳон бар охирин, ва пирӯзии комили аввалин бар қудрати ҷаҳон, ва сипас ҳукмронии Масеҳ, Подшоҳ ва Коҳин, ва ба дасти Худ гирифтани ҳама чиз аз ҷониби Худо, ба таври равшан ва аҷиб оварда шудаанд.
