«Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт». Аъмол 16:31
Дар як шаҳр қонуне ҳаст, ки ҳамаи биноҳо дар роҳҳои асосӣ бояд аз бетон сохта шаванд ва ҳадди аққал ду ошёна дошта бошанд. Ба наздикӣ, мақомот ба онҳое, ки биноҳояшон ба меъёрҳои нав мувофиқат намекарданд, гуфтанд, ки онҳо бояд аз нав сохта шаванд. Ва онҳоро бо Х-и калони сурх ишора карданд.
Баъзе соҳибон фавран ба азнавсозӣ шурӯъ карданд, дар ҳоле ки дигарон ҳеҷ коре накарданд. Баъзеҳо Х-и сурхро ранг карда, гул шинонданд, то ки онҳо беҳтар ба назар расанд. Онҳо умед доштанд, ки ҳама чиз хуб хоҳад буд. Бо гузашти вақт, бисёриҳо фикр мекарданд, ки харобӣ ҳеҷ гоҳ нахоҳад омад.
Аммо як рӯз бе огоҳӣ ҳукумат булдозерҳои калонро фиристод, то ҳамаи биноҳоеро, ки бо Х-и сурх ишора шуда буданд, хароб кунад. Ҳамаи онҳое, ки аз нав сохта буданд, бехатар буданд. Аммо онҳое, ки танҳо гул шинонда буданд, ранг карда буданд ва такмилоти хурд карда буданд, хароб шуданд.
Бо одамон низ ҳамин тавр аст. Библия мегӯяд, ки азбаски
«ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23 NKJV) онҳо ба талаботи муқаддаси Худо мувофиқат намекунанд. Х-и сурхи маҳкумият бар ҳама аст. Бисёриҳо фикр мекунанд, ки онҳо метавонанд ҳаёти худро бо корҳои нек, меҳрубонӣ, ба калисо рафтан ва дуо гуфтан беҳтар кунанд. Онҳо умед доранд, ки ин чизҳо барои раҳоӣ аз харобӣ кофӣ хоҳанд буд. Дигарон танҳо онро нодида мегиранд ё бовар намекунанд, ки он хоҳад омад. Баъд аз ҳама, оё Худо ин қадар бераҳм хоҳад буд, ки одамони хубро маҳкум кунад?
Меъёри Худо мегӯяд, ки Ӯ бояд гуноҳро ҷазо диҳад. Ва азбаски ҳама гуноҳ кардаанд, ҳама бояд ҷазо дода шаванд. Ҷазо ҷудоӣ аз Худо барои абадият дар
«кӯле, ки бо оташ ва кибрит месӯзад» (Ваҳй 21:8). Аммо Худо чора низ дорад. Масеҳ дар салиб мурд ва тамоми ҷазоро барои гуноҳи мо гирифт. Агар шумо ҳолати гуноҳкории худро эътироф кунед ва аз Ӯ хоҳиш кунед, ки Наҷотдиҳандаи шумо бошад, Худо шуморо мебахшад. Ба ҷои маҳкумият шумо ҳаёти ҷовидонӣ хоҳед дошт! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
