ХУШХАБАР барои имрӯз!
Муҳаббати Худо
Аммо Худо муҳаббати Худро ба мо дар он нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8).
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Муҳаббат дар ин аст, на дар он ки мо Худоро дӯст доштем, балки дар он ки Ӯ моро дӯст дошт ва Писари Худро фиристод, то кафорати (пардохти) гуноҳҳои мо бошад (1 Юҳанно 4:10).
Меъёри Худо
Ҳеҷ кас одил нест, на, ҳеҷ кас; ҳеҷ кас намефаҳмад; ҳеҷ кас Худоро намеҷӯяд. Ҳама аз роҳ баромадаанд; ҳама якҷоя бефоида шудаанд; ҳеҷ кас некӣ намекунад, на, ҳеҷ кас (Румиён 3:10-12).
Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23).
Таъмини Худо
Ва ӯ (Марям) Писар хоҳад зоид, ва ту номи Ӯро Исо хоҳӣ гузошт, зеро Ӯ қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот хоҳад дод (Матто 1:21).
Зеро Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одил барои ноодилон, то моро ба Худо наздик кунад (1 Петрус 3:18).
Аммо Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд, Ӯ барои бадкирдориҳои мо кӯфта шуд; ҷазои сулҳи мо бар Ӯ буд, ва бо захмҳои Ӯ мо шифо ёфтем (Ишаъё 53:5).
Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд … Ӯ дафн шуд … Ӯ рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд (1 Қӯринтиён 15:3-4).
Ӯро Худо ба дасти рости Худ баланд кард, то Шоҳзода ва Наҷотдиҳанда бошад (Аъмол 5:31).
Дастурҳои Худо
Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт (Аъмол 16:31).
Пас, тавба кунед ва баргардед, то гуноҳҳои шумо маҳв шаванд (Аъмол 3:19).
Худованд … нисбат ба мо сабур аст, намехоҳад, ки касе талаф шавад, балки ҳама ба тавба оянд (2 Петрус 3:8-9).
Аммо ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо Ӯ ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, яъне ба онҳое, ки ба номи Ӯ имон доранд (Юҳанно 1:12).
Интихобҳои Худо
Ҳар кӣ ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон надорад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад (Юҳанно 3:36).
Ҳар кӣ ба Ӯ имон дорад, маҳкум намешавад; аммо ҳар кӣ имон надорад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба номи Писари ягонаи Худо имон наовардааст (Юҳанно 3:18).
Аммо тарсончакон, беимонон … насиби худро дар кӯле хоҳанд дошт, ки бо оташ ва кибрит месӯзад, ки ин марги дуюм аст (Ваҳй 21:8)
Чӣ тавр мо наҷот хоҳем ёфт, агар чунин наҷоти бузургро нодида гирем? (Ибриён 2:3).
Инҳо иқтибосҳои мустақим аз китоби Худо, Библия мебошанд. Оё шумо бодиққат намехонед, баррасӣ намекунед ва ба он чизе ки Худо ба мо мегӯяд, имон намеоваред?
