Аммо вақте ки пуррагии замон фаро расид, Худо Писари Худро фиристод, ки аз зан таваллуд шудааст, зери қонун таваллуд шудааст, то онҳоеро, ки зери қонун буданд, наҷот диҳад, то мо фарзандхондиро ҳамчун писарон қабул кунем. Ва азбаски шумо писарон ҳастед, Худо Рӯҳи Писари Худро ба дилҳои шумо фиристодааст, ки фарёд мезанад: «Абба, Падар!» (Ғалотиён 4:4–6)
Вақте ки барои касе тӯҳфа мехарем, мо мехоҳем тӯҳфаи дуруст барои он шахс диҳем. Вақте ки Худо Писари ягонаи Худро дод, Ӯ тӯҳфаи дурустро барои қонеъ кардани ниёзҳои рӯҳонии ҳар яки мо дод. Ӯ Ӯро ба таври комил дар бадани инсонӣ печонд: «Қурбонӣ ва ҳадияро Ту нахостӣ, балки баданро барои Ман омода кардӣ» (Ибриён 10:5). «Ва Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд» (Юҳанно 1:14).
Вақте ки мо ин оятҳоро мехонем, яке аз аввалин чизҳое, ки ба назар мерасад, ин аст, ки ҳар се аъзои Сегона дар додани ин тӯҳфаи наҷот иштирок доранд: Худои Падар, Худои Писар ва Худои Рӯҳулқудс.
Писар аз ҷониби Падар дар абадият ҳамчун тӯҳфа фиристода шуд, ва Ӯ дар вақти дақиқ, дақиқ ва комил фиристода шуд. Мо баъзан месароем:
Худо бо раҳмат Писари Худро фиристод Ба ҷаҳоне, ки аз гуноҳ хароб шуда буд; Исои Масеҳ салиб кашида шуд, Маҳз барои гуноҳкорон Исо мурд.
Худои Падар, бо ҳикмати Худ, лаҳзаи комилро барои фиристодани Писари Худ ба ҷаҳон муайян кард. Худованд Исо таваллуд шуд дар пуррагии замон. Ин маънои онро дорад, ки Худо Ӯро дар лаҳзаи дақиқи таърихи инсоният фиристод. Худо ҳамаи рӯйдодҳои таърихро ба сӯи он лаҳзаи муайян равона карда буд.
Писар бо қудрати илоҳӣ ва рисолати равшан фиристода шуд, то кореро, ки Падар ба Ӯ дода буд, анҷом диҳад. Танҳо дар Инҷили Юҳанно, мо беш аз чил маротиба мехонем, ки Падар Писарро фиристод. Писар ба таври ҳақиқӣ инсон шуд — аз зан таваллуд шуд ва зери қонун таваллуд шуд. Ӯ бадани воқеии инсонӣ ва табиатро дошт, аммо бе гуноҳ (Ибриён 4:15).
Мо мехонем: «Зеро Ӯ касеро, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард, то мо дар Ӯ адолати Худо шавем» (2 Қӯринтиён 5:21), ва боз: «Масеҳ низ барои мо азоб кашид, ба мо намуна гузошт, то шумо ба қадамҳои Ӯ пайравӣ кунед: Ки гуноҳе накард, ва дар даҳони Ӯ фиреб ёфт нашуд» (1 Петрус 2:21–22). Юҳанно ба мо хотиррасон мекунад: «Ва шумо медонед, ки Ӯ зоҳир шуд, то гуноҳҳои моро дур кунад, ва дар Ӯ гуноҳе нест» (1 Юҳанно 3:5).
Лангар барои имрӯз
Падар Писарро фиристод — Ӯ тӯҳфаи дурустро дар вақти дуруст дод.
