Чӯпон кист? / Қисми панҷум
«Ба хизмате, ки дар Худованд қабул кардаӣ, диққат деҳ, то онро ба ҷо оварӣ». —Қӯлассиён 4:17 KJV
Таърифи «пастор»: «Чӯпон, касе ки рамаҳо ё галаҳоро нигоҳубин мекунад» (Вайнс Луғати тафсирии калимаҳои Аҳди Ҷадид). «Пастор» ва «чӯпон» дар юнонии асл як калима мебошанд.
Ҳоло, ки ин силсиларо ба итмом мерасонем, мо боз чанд Навиштаҷотро баррасӣ хоҳем кард, ки барои онҳое, ки Худо онҳоро ба пасторӣ даъват кардааст, дастур ва рӯҳбаландии хирадмандона медиҳанд. Лутфан қайд кунед, ки ҳарчанд шумо шояд ҳамчун чӯпон даъват нашуда бошед ҳам, аз ҳама имондорон интизор меравад, ки ба якдигар ғамхорӣ кунанд.
Дастури Йӯтом дар бораи ҳокимият
Дар китоби Доварон дар Аҳди Қадим мо достоне дорем, ки дар бораи ҳокимият хеле омӯзанда аст. Худо, ба воситаи Ҷидъӯн, барои Исроил пирӯзии бузурге ба даст овард ва онҳо мехостанд ин мардро подшоҳи худ кунанд.
Ҷидъӯн ба онҳо гуфт: «Ман бар шумо ҳукмронӣ нахоҳам кард, ва писарам низ бар шумо ҳукмронӣ нахоҳад кард; Худованд бар шумо ҳукмронӣ хоҳад кард» (Доварон 8:23).
Ва Ҷидъӯн ҳафтод писар дошт, ки аз баданаш таваллуд шуда буданд, зеро ӯ занони зиёд дошт. Ва канизаш, ки дар Шакем буд, низ ба ӯ писаре зоид, ки номашро Абималик гузошт (Доварон 8:30-31).
Ва Абималик, писари Еруббаал, ба Шакем назди бародарони модараш рафт ва бо онҳо ва бо тамоми хонадони падари модараш гуфтугӯ кард ва гуфт: «Илтимос мекунам, ба гӯши тамоми мардони Шакем бигӯед: Кадоме барои шумо беҳтар аст, ки ҳамаи писарони Еруббаал, ки ҳафтод нафаранд, бар шумо ҳукмронӣ кунанд, ё ки як нафар бар шумо ҳукмронӣ кунад? Инчунин дар хотир доред, ки ман устухони шумо ва гӯшти шумо ҳастам». Ва бародарони модараш ҳамаи ин суханонро ба гӯши тамоми мардони Шакем гуфтанд; ва дилҳои онҳо ба Абималик майл кард, зеро гуфтанд: «Ӯ бародари мост». Ва онҳо аз хонаи Баал-берит ҳафтод сиккаи нуқра ба ӯ доданд, ки Абималик бо онҳо одамони бекор ва сабукфикрро киро кард, ки аз паси ӯ рафтанд. Ва ӯ ба хонаи падараш дар Офра рафт ва ҳафтод нафар бародаронаш, писарони Еруббаалро, бар як санг кушт; аммо Йӯтом, писари хурдии Еруббаал, боқӣ монд, зеро ӯ худро пинҳон кард. Ва тамоми мардони Шакем ҷамъ шуданд, ва тамоми хонаи Милло, ва рафтанд ва Абималикро подшоҳ карданд, дар ҳамвории сутуне, ки дар Шакем буд. Ва чун ба Йӯтом хабар доданд, ӯ рафт ва дар қуллаи кӯҳи Ҷаризим истод ва овози худро баланд кард ва фарёд зад ва ба онҳо гуфт: «Ба ман гӯш диҳед, эй мардони Шакем, то Худо ба шумо гӯш диҳад. Дарахтон як бор рафтанд, то бар худ подшоҳе тадҳин кунанд; ва ба дарахти зайтун гуфтанд: «Бар мо ҳукмронӣ кун». Аммо дарахти зайтун ба онҳо гуфт: «Оё ман равғани худро, ки бо он Худо ва одамро эҳтиром мекунанд, тарк кунам ва равам, то бар дарахтон баланд шавам?» Ва дарахтон ба дарахти анҷир гуфтанд: «Биё, ва бар мо ҳукмронӣ кун». Аммо дарахти анҷир ба онҳо гуфт: «Оё ман ширинии худро ва меваи хуби худро тарк кунам ва равам, то бар дарахтон баланд шавам?» Он гоҳ дарахтон ба ток гуфтанд: «Биё, ва бар мо ҳукмронӣ кун». Ва ток ба онҳо гуфт: «Оё ман шароби худро, ки Худо ва одамро шод мекунад, тарк кунам ва равам, то бар дарахтон баланд шавам?» Он гоҳ ҳамаи дарахтон ба хор гуфтанд: «Биё, ва бар мо ҳукмронӣ кун». Ва хор ба дарахтон гуфт: «Агар дар ҳақиқат шумо маро бар худ подшоҳ тадҳин кунед, пас биёед ва ба сояи ман эътимод кунед; ва агар не, бигзор оташ аз хор берун ояд ва кедрҳои Лубнонро фурӯ барад» (Доварон 9:1-15).
Биёед ба таври мухтасар тафтиш кунем, ки дарахтон чӣ гуфтанд, вақте ки ба ҳар яки онҳо пешниҳод шуд, ки подшоҳ шаванд.
Дарахти зайтун.
«Оё ман равғани худро, ки бо он Худо ва одамро эҳтиром мекунанд, тарк кунам ва равам, то бар дарахтон баланд шавам?» Дарахт кореро интихоб кард, ки Худо ба он дода буд, на ин ки дар назари дигарон муҳим бошад. Он мехост ҳам Худо ва ҳам одамро бо равғани худ шод кунад. Мо дар хотир дорем, ки чароғҳои хайма аз равғани зайтун истифода мебурданд, аз ин рӯ мо инро ҳамчун намунаи шаҳодати дурахшон барои шарафи Худо дар миёни насли дар торикии бузург печида мебинем. Дарахти зайтун намехост ин вазифаи муҳимро, ки Худо ба он супурда буд, танҳо барои қонеъ кардани мардум бо гирифтани ҷойгоҳе бар дигарон тарк кунад.
Дарахти анҷир.
Дарахти анҷир низ ҳамин гуна муносибат дошт. «Оё ман ширинии худро ва меваи хуби худро тарк кунам ва равам, то бар дарахтон баланд шавам?» Чӣ зебо. Меваи дарахти анҷир барои атрофиён ғизо ва ширинӣ буд. Рӯзе Худованд Исо, дарахти анҷирро дида, кӯшиш кард, ки гуруснагии худро бо меваи он қонеъ кунад. Аммо вақте ки Ӯ ба дарахт расид, чизе наёфт (Марқӯс 11:12-13). Бигзор Худо дар мо ширинӣ, ё ғизо, барои Худаш пайдо кунад. Дар Навиштаҷот мо аксар вақт мехонем, ки вақте касе ба Худо қурбонии сӯхтанӣ пешкаш мекард, он ҳамчун бӯи хуш ба Ӯ мебаромад. Бигзор ин дар хидмати мо барои Ӯ низ чунин бошад.
Ток.
Ҷавоби ток низ ҳамин буд: «Оё ман шароби худро, ки Худо ва одамро шод мекунад, тарк кунам ва равам, то бар дарахтон баланд шавам?» Он намехост барои худ бузург бошад, балки мехост ба дили Худо шодӣ бахшад. Агар ин хоҳиш дар мо пайдо шавад, мо низ ба дили Ӯ ва ба атрофиёнамон шодӣ хоҳем бахшид.
Хор.
Бар хилофи дигарон, хор мехост бузург бошад. Ҳарчанд он аз ҳама дарахтон пасттарин буд, аммо аввалин шуда мавқеи баландтаринро мехост. «Агар дар ҳақиқат шумо маро бар худ подшоҳ тадҳин кунед, пас биёед ва ба сояи ман эътимод кунед; ва агар не, бигзор оташ аз хор берун ояд ва кедрҳои Лубнонро фурӯ барад». Мо муносибати хорро мебинем: касе, ки камтарин тахассус дошт, мехост муҳимтарин бошад ва бар ҳама ҳукмронӣ кунад. Чӣ тафовути бузурге байни хор ва се дарахт. Хор дар ҷустуҷӯи худмуҳимӣ буд, дар ҳоле ки дарахтон мехостанд ба Худо хидмат кунанд, меваеро, ки Худо барои ҷалоли Ӯ ва баракати инсон пешбинӣ карда буд, истеҳсол кунанд.
Дар ин масал барои мо дарси муҳиме ҳаст. Мо мебинем, ки дарахтон фаҳмиданд, ки онҳо вазифаи махсуси аз ҷониби Худо додашуда доранд. Онҳо дарк карданд, ки иҷрои кори Ӯ дар соҳае, ки Ӯ ба онҳо дода буд, имтиёзи онҳост ва аз ин рӯ, онҳо намехостанд ин ҷойро танҳо барои манфиатҳои худ тарк кунанд. Ҳамчунин имрӯз Худо ба ҳар як фарзанди худ тӯҳфае, хидмате барои Ӯ додааст. Ҳамаи имондорон тӯҳфа доранд; аммо ҳамон тавре ки дарахти зайтун, дарахти анҷир ва ток вуҷуд дошт, гуногунӣ низ ҳаст. Бигзор мо он чиро, ки Худо ба ҳар яки мо супурдааст, дарк кунем ва фаҳмем – ҳар як дорои хидмати махсуси таъиншудаи худ. Бигзор ҳеҷ кадоме аз мо хидматеро, ки Худо ба каси дигар додааст, ғасб накунад ва бигзор ҳеҷ кас мавқеъеро ишғол накунад, ки Худо надодааст ё аз Ӯ нест.
Дар замони ҳаввориён мо дар бораи марде мехонем, ки ҳамон гуна муносибати хорро дошт, аммо ин муносибат баръакси он чизест, ки бояд хоси пастор бошад. Мо мехонем:
Ман ба калисо навиштам: аммо Диотреф, ки дӯст медорад дар миёни онҳо сарварӣ кунад, моро қабул намекунад. Аз ин рӯ, агар биёям, корҳои ӯро, ки бо суханони бадхоҳона бар зидди мо ғайбат мекунад, дар хотир хоҳам дошт; ва бо ин қаноат накарда, худаш низ бародаронро қабул намекунад ва онҳоеро, ки мехоҳанд, манъ мекунад ва онҳоро аз калисо берун мекунад (3 Юҳанно 9-10).
Консепсияи имрӯзаи пастор, ки дар бисёр ҷамъомадҳо мавҷуд аст, он чизе нест, ки мо дар Библия мебинем ва онро бо Навиштаҷот асоснок кардан мумкин нест. Аз ин рӯ, агар мо мехоҳем дар роҳи худ бо Худованд дар тарзи ҷамъомади худ ростқавл ва ҷиддӣ бошем, мо бояд худро аз он чизе, ки мувофиқи Каломи Ӯ нест, ҷудо кунем. Ин ҷалол ва шарафи Худованд аст, ки муҳим аст. Идома додани бо шахсе, ки ҳамчун пастор таъин шудааст ва мавқеи сар ё директорро ишғол мекунад, ин аз Худованд ҳуқуқҳои Ӯро гирифтан аст – коре, ки мо ҳеҷ гоҳ набояд анҷом диҳем.
Бале, Худовандро шукр, ки чӯпонон ҳастанд! Ӯ онҳоро таъмин кардааст. Агар мо онҳоро намедоштем, гӯсфандон, рама, дар душвории хеле бузургтар мебуданд. Мисли ҳама тӯҳфаҳо, Ӯ онҳоеро, ки пастор бошанд, даъват кардааст, то кори Ӯро барои баракат ва некӯии тамоми Бадани Масеҳ, тамоми Калисо, на танҳо як қисми хурди маҳаллии он, анҷом диҳанд. Онҳое, ки ба ин хидмат даъват шудаанд ва ин тӯҳфаро гирифтаанд, масъулияти аҷибе дар назди Ӯ доранд, ки онҳоро даъват кардааст. Рӯзе онҳо ба Ӯ ҳисобот хоҳанд дод, ки чӣ гуна кор кардаанд.
Ғамхорӣ ба якдигар
Кори ғамхорӣ ба якдигар танҳо барои пасторҳо нест. Мо дидем, ки ҳамаи пирони калисои маҳаллӣ низ бояд ба ин тариқ хидмат кунанд. Ва ҳамаи онҳое, ки рӯҳонӣ ҳастанд, бояд ба онҳое, ки рӯҳафтода ва ниёзманд ҳастанд, кӯмак кунанд. Павлус гуфт:
Эй бародарон, агар касе дар гуноҳе дастгир шавад, шумо, ки рӯҳонӣ ҳастед, чунин касро бо рӯҳи фурӯтанӣ барқарор кунед; худро низ дар назар доред, мабодо шумо низ васваса шавед. Борҳои якдигарро бардоред, ва ба ин тариқ қонуни Масеҳро иҷро кунед (Ғалотиён 6:1-2).
Худованд ба воситаи масали сомарӣи нек ба мо таълим дод, ки мо бояд ба якдигар ғамхорӣ кунем. Исо гуфт:
Марде аз Ерусалим ба Ериҳӯ мерафт ва ба дасти роҳзанон афтод, ки либосҳояшро кашида, ӯро захмӣ карданд ва рафтанд ва ӯро ниммурда гузоштанд. ... Аммо сомарӣе, ки дар роҳ буд, ба ҷое расид, ки ӯ буд; ва чун ӯро дид, ба ӯ раҳм кард, ва назди ӯ рафт ва захмҳояшро баст, равған ва шароб рехт, ва ӯро бар ҳайвони худ савор кард ва ба меҳмонхона овард ва аз ӯ нигоҳубин кард ... Исо ба ӯ гуфт: «Бирав, ва ту низ ҳамин тавр кун» (Луқо 10:30,33-34,37).
Пас дар Яъқуб мехонем
Эй бародарон, агар касе аз шумо аз ростӣ гумроҳ шавад, ва касе ӯро баргардонад; Бидонад, ки касе ки гуноҳкорро аз гумроҳии роҳаш баргардонад, ҷонро аз марг наҷот медиҳад ва бисёрии гуноҳҳоро мепӯшонад (Яъқуб 5:19-20).
Аз ин рӯ, мо мебинем, ки масъулияти ҳамаи мост, ки ба якдигар ғамхорӣ кунем ва ба ин тариқ кори чӯпонро анҷом диҳем.
Юсуф
Яке ҳаст, ки мо дар бораи ӯ сухан нагуфтаем, зеро мо одатан ӯро чӯпон намешуморем. Аммо, вақте ки мо достони ӯро мехонем, мебинем, ки ӯ чунин буд.
Яъқуб гӯсфандони зиёд дошт ва Юсуф ва бародаронаш онҳоро нигоҳубин мекарданд. Аз сабаби баъзе сабабҳо бародарони Юсуф нисбат ба ӯ эҳсосоти бад доштанд ва ин эҳсосот чунон қавӣ буданд, ки Библия мегӯяд, ки онҳо аз ӯ нафрат доштанд.
Рӯзе Яъқуб Юсуфро фиристод, то бубинад, ки бародаронаш чӣ гунаанд, зеро онҳо дар назди Шакем, ки тақрибан 50 мил (80 километр) дур буд, гӯсфандонро нигоҳубин мекарданд. Ҳарчанд онҳо ин қадар дур буданд ва Юсуф медонист, ки бародаронаш аз ӯ нафрат доранд, Юсуф ба падараш итоат кард ва рафт. Ӯ мехост кореро анҷом диҳад, ки хоҳиши падараш буд, касе ки ин хидматро ба ӯ дода буд. Падараш
ба Юсуф гуфт: «Оё бародаронат рамаро дар Шакем намечаронанд? Биё, ва ман туро назди онҳо мефиристам». Ва ӯ ба ӯ гуфт: «Инак ман». Ва ӯ ба ӯ гуфт: «Бирав, илтимос мекунам, бубин, ки бародаронат чӣ гунаанд, ва рамаҳо чӣ гунаанд; ва ба ман хабар биёр» (Ҳастӣ 37:13-14).
Аз ин рӯ, аз сабаби муҳаббате, ки ба падараш дошт, Юсуф рафт. Ӯ Ҳебронро, ки дар он ҷо зиндагӣ мекарданд, тарк кард ва ба Шакем омад. Аммо онҳо дигар дар он ҷо набуданд. Юсуф пурсид ва ба ӯ хабар доданд, ки бародаронаш рамаҳоро ба Дотан, 20 мил (32 километр) дуртар бурдаанд. Аз ин рӯ, Юсуф рафт ва бародаронашро ҷустуҷӯ кард, то онҳоро пайдо кард, зеро падараш дар бораи онҳо нигарон буд.
Вақте ки мо дар бораи ин достон мулоҳиза мекунем, мефаҳмем, ки ин як намунаи он аст, ки Падари осмонии мо ба мо чӣ гуна ғамхорӣ мекунад. Мо инчунин Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Писар мебинем, ки аз ҷониби Падараш дӯст дошта шуд ва хонаи Падарро тарк кард, то моро ҷустуҷӯ кунад. Дар ин достон дар бораи Юсуф бисёр чизҳои зебо ҳастанд, ки намунаи Худованд Исо мебошанд: муносибати байни ӯ ва падараш, хидмати ӯ, чӣ гуна ӯ аз ҷониби бародарони худаш нафрат дошт, азоби ӯ, аммо инчунин баландӣ ва ҷалоли ӯ ҳамчун ҳоким ва наҷотдиҳандаи ҷаҳон, ва барқароршавии муносибати байни ӯ ва бародаронаш. Чӣ намунаи аҷибе барои ҳар яки мо.
Мисли Юсуф, мо низ бояд дар бораи ниёзҳои бародарон ва хоҳарони худ фикр кунем. Хидмати мо бояд пеш аз ҳама аз муҳаббат ба Падари мо бармеояд. Ӯ ба мо мегӯяд: «Бирав, илтимос мекунам, бубин, ки бародаронат чӣ гунаанд», ва мисли Юсуф мо бояд диле дошта бошем, ки ба Падари худ итоат кунем. Мо бояд омода бошем, ки худро қурбон кунем, новобаста аз муносибати онҳо нисбат ба мо ё дигар чизҳои манфие, ки метавонанд моро аз ин хидмат дур кунанд. Ҷавоби Юсуф ба падараш ин буд: «Инак ман». Ҷавоби мо чист?
Мушкилот
Ғамхории пасторӣ ё чӯпонӣ хеле муҳим ва зарур аст – чизе, ки ҳар яки мо бояд амалӣ кунем.
Ва Худованд ба Қобил гуфт: «Ҳобил, бародарат куҷост?» Ва ӯ гуфт: «Намедонам: Оё ман нигаҳбони бародарам ҳастам?» (Ҳастӣ 4:9).
Аз ин рӯ, мо аз худ мепурсем: «Оё ман нигаҳбони бародарам ҳастам?» Ҷавоб ин аст: «Бале! Бале, ман ҳастам!»
Бале, Худоро шукр, ки Худованд Исои Масеҳ ба Калисои худ чӯпононро додааст, то ба фарзандони худ ғамхорӣ кунанд, бо мақсади он ки фарзандони солим ва муқаддаси Худо бошанд, ки ба Худованд писанд оянд, барои шараф ва ҷалоли Ӯ.
Бале, агар Исои Масеҳ ба шумо тӯҳфаи чӯпонро дода бошад, онро ба тавре ки Каломи Худо таълим медиҳад, амалӣ кунед.
Бале, агар шумо ин тӯҳфаро надошта бошед ҳам, кори чӯпонро анҷом диҳед, ба бародар ва хоҳари худ дар Масеҳ ба воситаи ин хидмати муҳим ва зарурӣ ғамхорӣ кунед.
Аз ин рӯ, якдигарро тасаллӣ диҳед ва якдигарро бино кунед, чунон ки шумо низ мекунед (1 Таслӯникиён 5:11).
