Хидмати хоҳарони калонсол
«То ки занони солхӯрда низ дар рафтор [рафтор] чунон бошанд, ки ба онҳое, ки бо чизҳои муқаддас сару кор доранд, мувофиқ бошад, на ғайбатчӣ, на ба шароби зиёд ғулом, омӯзгорони он чи дуруст аст.» —Титус 2:3 JND
Наҷотдиҳанда ва Худованди аҷиби мо дар Каломи Худ ба мо дастурҳои зиёди оддӣ, вале бой додааст. Итоат кардан ба онҳо бо вафодорӣ ва муҳаббат ба Ӯ ба номи гаронбаҳои Ӯ шараф ва ба мо баракат меорад. Барои ҳар як нафар дар хидмати масеҳӣ нақшҳои мушаххас мавҷуданд. Ҳамаи мо ҷое дорем, ки метавонем нури худро дурахшон кунем.
Хоҳарони калонсолро дар Ҷамъомад ба назар гиред. Павлуси ҳавворӣ ба Титус дастур дод, ки ба рафтори онҳо махсусан дар робита ба чизҳои муқаддас таваҷҷӯҳ кунад. Масъалаҳои марбут ба Худованд ва халқи Ӯ бояд мувофиқи муқаддасӣ ва файзи Ӯ иҷро шаванд. Ростқавл будан ва таассуроти нодуруст надодан, хоҳ бо рафтор ва хоҳ дар сӯҳбат, таъкид карда мешавад. Чӣ қадар зебост дидани хоҳарони мо, ки рӯҳи ором ва фурӯтанро нигоҳ медоранд. Онҳо сутунҳои хонаи Худо ҳастанд.
Ҳамлаҳои Шайтон аксар вақт ба шаҳодат ва рафтори хоҳарони мо равона карда мешаванд. Ғуломи шароби зиёд будан шояд барои бисёре аз хоҳарон мушкил набошад, аммо хатари аз ҷониби чизи дигар ғайр аз Рӯҳи Худо идора шудан хеле воқеӣ аст. Ҳавворӣ огоҳӣ дод; биёед дар назди Худованд бошем, то Ӯ қудрати он чизҳоро аз болои мо дур кунад.
Охирин насиҳат дар ояти мо «омӯзгорони он чи дуруст аст» мебошад. Чӣ қадар шуғли зебоест барои хоҳарони калонсол бо хоҳарони ҷавон, таълим додани онҳо аз таҷрибаи худ ва роҳ рафтан бо Худованд. Мо метавонем коркарди принсипҳои илоҳиро дар ҳаёт, хонаҳо ва ҷамъомадҳои худ таълим диҳем. Ҳамаи ин соҳаҳо ба ҳамдигар зич алоқаманданд. Мо набояд якеро аз дигаре ҷудо кунем.
Хоҳарони калонсоли мо дар ошкор кардани ҳақиқатҳои муборак дар соҳаи хидмате, ки Худованд ба онҳо додааст, чӣ қадар нақши муҳим доранд.
