Масеҳияти ҳақиқӣ садоқати комил ба Худованд Исои Масеҳ аст.
Наҷотдиҳанда мардону занонеро намеҷӯяд, ки шомҳои холӣ ё рӯзҳои истироҳатӣ ё солҳои нафақаи худро ба Ӯ бахшанд. Балки Ӯ онҳоеро меҷӯяд, ки Ӯро дар ҳаёти худ дар ҷои аввал мегузоранд.
«Ӯ имрӯз, чунон ки ҳамеша меҷуст, на издиҳоми бемақсадро дар пайи худ, балки мардону занони алоҳидаеро меҷӯяд, ки садоқати абадии онҳо аз эътирофи он бармеояд, ки Ӯ онҳоеро мехоҳад, ки омодаанд роҳи худдорӣ, ки Ӯ пеш аз онҳо тай карда буд, пайравӣ кунанд» — Э.Ҳ. Ҳеҷ чиз камтар аз таслими бечунучаро наметавонад посухи муносиб ба қурбонии Ӯ дар Ҷолҷота бошад. Муҳаббати ин қадар аҷиб, ин қадар илоҳӣ, ҳеҷ гоҳ бо камтар аз ҷонҳо, ҳаёт ва ҳамаи мо қаноат карда наметавонад.
Худованд Исо ба онҳое, ки шогирдони Ӯ мешуданд, талаботи қатъӣ гузошт — талаботе, ки дар ин рӯзҳои зиндагии боҳашамат қариб нодида гирифта мешаванд. Аксар вақт мо масеҳиятро ҳамчун роҳи халосӣ аз дӯзах ва кафолати биҳишт мешуморем. Ғайр аз ин, мо ҳис мекунем, ки мо ҳақ дорем аз беҳтарин чизҳое, ки ин зиндагӣ пешниҳод мекунад, лаззат барем. Мо медонем, ки дар Библия оятҳои қавӣ дар бораи шогирдӣ мавҷуданд, аммо мо дар мувофиқ кардани онҳо бо ақидаҳои худ дар бораи он ки масеҳият чӣ гуна бояд бошад, душворӣ мекашем.
Мо метавонем ин далелро қабул кунем, ки сарбозон барои сабабҳои ватанпарастӣ ҷони худро медиҳанд. Мо аҷиб намешуморем, ки коммунистҳо барои сабабҳои сиёсӣ ҷони худро медиҳанд. Аммо ин ки «хун, арақ ва ашк» бояд ҳаёти пайрави Масеҳро тавсиф кунад, ба назар дур ва дарк кардан душвор менамояд.
Ва аммо суханони Худованд Исо ба қадри кофӣ равшананд. Агар мо онҳоро ба маънои аслии худ қабул кунем, қариб ҳеҷ ҷой барои нофаҳмӣ нест. Инҳо шартҳои шогирдӣ мебошанд, ки аз ҷониби Наҷотдиҳандаи ҷаҳон гузошта шудаанд:
1. Муҳаббати олӣ ба Исои Масеҳ.
Агар касе назди Ман ояд ва падару модар, зану фарзандон, бародарону хоҳарон ва ҳатто ҷони худро нафрат накунад, вай шогирди Ман шуда наметавонад (Луқо 14:26).
Ин маънои онро надорад, ки мо бояд нисбат ба хешовандони худ дар дили худ душманӣ ё бадбинӣ дошта бошем, балки ин маънои онро дорад, ки муҳаббати мо ба Масеҳ бояд чунон бузург бошад, ки ҳама муҳаббатҳои дигар дар муқоиса нафрат бошанд. Дар асл, душвортарин банд дар ин порча ибораи «ҳа, ва ҷони худро низ» мебошад. Худпарастӣ яке аз монеаҳои сахттарин барои шогирдӣ аст. То он даме, ки мо омода набошем, ки ҷони худро барои Ӯ фидо кунем, мо дар ҷое нестем, ки Ӯ моро мехоҳад.
2. Инкори худ.
Агар касе хоҳад, ки аз паси Ман ояд, бигзор худро инкор кунад… (Матто 16:24).
Инкори худ бо худдорӣ яксон нест. Охирин маънои даст кашидан аз баъзе хӯрокҳо, лаззатҳо ё моликиятро дорад. Аммо инкори худ маънои чунин итоати комил ба ҳукмронии Масеҳро дорад, ки худ ҳеҷ ҳуқуқ ё салоҳият надорад. Ин маънои онро дорад, ки худ аз тахт даст мекашад. Он дар суханони Ҳенри Мартин ифода ёфтааст:
Худовандо, бигзор ман иродаи худро надошта бошам, ё хушбахтии ҳақиқии худро ба ҳадди ақал ба чизе, ки ба ман аз берун рӯй дода метавонад, вобаста накунам, балки онро комилан дар мувофиқат бо иродаи Ту донам.
3. Интихоби дидаю донистаи салиб.
Агар касе аз паси Ман ояд, бигзор худро инкор кунад ва салиби худро бардорад… (Матто 16:24).
Салиб на ягон бемории ҷисмонӣ ё азоби рӯҳӣ аст; ин чизҳо барои ҳама одамон маъмуланд. Салиб роҳест, ки дидаю дониста интихоб шудааст. Ин роҳест, ки то ҷое ки ин ҷаҳон меравад, роҳи бешармӣ ва маломат аст. Салиб рамзи шарм, таъқиб ва таҳқирест, ки ҷаҳон ба Писари Худо бор кардааст ва ҷаҳон ба ҳамаи онҳое, ки бар зидди ҷараён истоданро интихоб мекунанд, бор хоҳад кард. Ҳар як мӯъмин метавонад аз салиб танҳо бо мувофиқат кардан ба ҷаҳон ва роҳҳои он канорагирӣ кунад.
4. Ҳаёте, ки дар пайравӣ ба Масеҳ гузаронида шудааст.
Агар касе аз паси Ман ояд, бигзор худро инкор кунад, ва салиби худро бардорад, ва аз паси Ман ояд (Матто 16:24).
Барои фаҳмидани ин чӣ маъно дорад, танҳо бояд аз худ пурсад: «Ҳаёти Худованд Исоро чӣ тавсиф мекард?» Ин ҳаёти итоат ба иродаи Худо буд. Ин ҳаёте буд, ки дар қудрати Рӯҳи Муқаддас зиндагӣ мекард. Ин ҳаёти хидмати беғаразона барои дигарон буд. Ин ҳаёти сабр ва таҳаммул дар рӯ ба рӯи бадтарин хатогиҳо буд. Ин ҳаёти ғайрат, харҷ, худдорӣ, фурӯтанӣ, меҳрубонӣ, садоқат ва садоқат буд (Ғалотиён 5:22, 23). Барои шогирдони Ӯ будан, мо бояд чунон ки Ӯ роҳ мерафт, роҳ равем. Мо бояд меваи монандӣ ба Масеҳро нишон диҳем (Юҳанно 15:8).
5. Муҳаббати самимӣ ба ҳамаи онҳое, ки ба Масеҳ тааллуқ доранд.
Аз ин ҳама одамон хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар шумо нисбат ба якдигар муҳаббат дошта бошед (Юҳанно 13:35).
Ин муҳаббатест, ки дигаронро аз худ беҳтар мешуморад. Ин муҳаббатест, ки дер азоб мекашад ва меҳрубон аст. Он худро фахр намекунад ва мағрур намешавад. Он худро ношоиста рафтор намекунад; аз они худро намеҷӯяд, ба осонӣ хашмгин намешавад; бадӣ намеандешад. Он ҳама чизро таҳаммул мекунад, ба ҳама чиз бовар мекунад, ба ҳама чиз умед мебандад ва ҳама чизро таҳаммул мекунад (1 Қӯринтиён 13:4-7). Бе ин муҳаббат, шогирдӣ як аскетизми сард ва қонунӣ хоҳад буд.
6. Идомаи бетағйир дар Каломи Ӯ.
Агар шумо дар каломи Ман бимонед, пас шумо дар ҳақиқат шогирдони Ман ҳастед (Юҳанно 8:31).
Барои шогирдии ҳақиқӣ бояд идома бошад. Оғози хуб, бо шукӯҳи бузург баромадан ба қадри кофӣ осон аст. Аммо санҷиши воқеият то охир истодагарӣ кардан аст. Ҳар касе, ки пас аз гузоштани дасти худ ба шудгор ба қафо нигоҳ мекунад, барои Малакути Худо мувофиқ нест (Луқо 9:62). Итоати фосилавӣ ба Навиштаҳо кор намекунад. Масеҳ онҳоеро мехоҳад, ки Ӯро дар итоати доимӣ ва бечунучаро пайравӣ кунанд.
7. Тарк кардани ҳама чиз барои пайравӣ ба Ӯ.
Ҳамин тавр, ҳар касе аз шумо, ки ҳамаи он чиро дорад, тарк накунад, шогирди Ман шуда наметавонад (Луқо 14:33).
Ин шояд аз ҳама шартҳои номаълуми шогирдии Масеҳ бошад ва метавонад аз ҳама ояти номаълуми Библия гардад. Теологҳои доно метавонанд ба шумо ҳазор сабаб диҳанд, ки чаро он чизеро, ки мегӯяд, маъно надорад, аммо шогирдони оддӣ онро бо шавқ менӯшанд, бо назардошти он ки Худованд Исо медонист, ки чӣ мегӯяд. Тарк кардани ҳама чӣ маъно дорад? Ин маънои даст кашидан аз ҳама моликияти моддии худро дорад, ки комилан муҳим нестанд ва метавонанд дар паҳн кардани Инҷил истифода шаванд. Шахсе, ки ҳама чизро тарк мекунад, бекор намешавад; ӯ сахт меҳнат мекунад, то эҳтиёҷоти ҷории оила ва худро таъмин кунад. Аммо азбаски ҳаваси ҳаёти ӯ пешрафти кори Масеҳ аст, ӯ ҳама чизро аз эҳтиёҷоти ҷорӣ дар кори Худованд сармоягузорӣ мекунад ва ояндаро ба Худо мегузорад. Дар ҷустуҷӯи аввалин Малакути Худо ва адолати Ӯ, ӯ бовар дорад, ки ҳеҷ гоҳ аз хӯрок ва либос камӣ нахоҳад дошт. Ӯ наметавонад бо виҷдони пок маблағҳои зиёдатиро нигоҳ дорад, вақте ки ҷонҳо аз набудани Инҷил ҳалок мешаванд. Ӯ намехоҳад ҳаёти худро барои ҷамъ кардани сарватҳое, ки ҳангоми бозгашти Масеҳ барои муқаддасони Ӯ ба дасти шайтон меафтанд, беҳуда сарф кунад. Ӯ мехоҳад ба амри Худованд дар бораи ҷамъ накардани ганҷ дар замин итоат кунад. Дар тарк кардани ҳама чиз, ӯ чизеро пешниҳод мекунад, ки ба ҳар ҳол нигоҳ дошта наметавонад ва чизеро, ки дӯст доштанро бас кардааст.
Пас, инҳо ҳафт шарти шогирдии масеҳӣ мебошанд. Онҳо равшан ва бечунучаро мебошанд. Муаллиф дарк мекунад, ки дар амали баён кардани онҳо, ӯ худро ҳамчун хизматгори бефоида маҳкум кардааст. Аммо оё ҳақиқати Худо аз сабаби нокомии халқи Худо ҳамеша пахш карда мешавад? Оё дуруст нест, ки паём ҳамеша аз паёмбар бузургтар аст? Оё дуруст нест, ки Худо ҳақиқӣ бошад ва ҳар як инсон дурӯғгӯй? Оё мо набояд бо як шахси арзандаи кӯҳна бигӯем: «Иродаи Ту иҷро шавад, ҳарчанд дар нобудии худам.»
Нокомии гузаштаи худро эътироф карда, биёед бо ҷасорат ба талаботи Масеҳ нисбат ба мо рӯ ба рӯ шавем ва аз ин пас кӯшиш кунем, ки шогирдони ҳақиқии Худованди пурҷалоли худ бошем.
