Ҳафтгонаи шаҳодати бузургии Рӯҳи Муқаддас

Ҳафтгонаи шаҳодати бузургии Хизматгори комил

«Бале, Ӯ комилан зебост. Ин маҳбуби ман аст, ва ин дӯсти ман аст.» – Суруди Сулаймон 5:16 NKJV

Инҷили Марқӯс Масеҳро ҳамчун Хизматгори Яҳува муаррифӣ мекунад. Танҳо 13 оят дар он китоб навишта шудааст, то ҳисоботи 30 соли аввали ҳаёти Ӯро диҳад – аз таваллуди хоксоронаи Ӯ дар оғил то замоне, ки хидмати оммавии Ӯ оғоз ёфт. То ин ки касе бузургӣ ва ҷалоли ахлоқии Ӯро нашиносад, Рӯҳи Худо ҳафтгонаи шаҳодати Хизматгори комили Яҳуваро медиҳад.

1. «Оғози Инҷили Исои Масеҳ, Писари Худо» (Марқӯс 1:1).

Инҷили Марқӯс бо эълон кардани он оғоз меёбад, ки ин Хизматгори хоксор касе ҷуз Писари Худо нест. Бузургии Ӯ, ҳарчанд аз чунин таваллуди хоксор, аз ҷониби фаришта Ҷабраил дар Инҷили Луқо тасдиқ карда мешавад. Вақте ки ӯ бо Марям сухан мегуфт, гуфт: «Натарс, Марям, зеро ту дар назди Худо илтифот ёфтӣ. Ва инак, ту дар батни худ ҳомиладор шуда, Писаре ба дунё меоварӣ, ва номи Ӯро Исо хоҳӣ гузошт. Ӯ бузург хоҳад буд, ва Писари Ҳаққи Таоло номида хоҳад шуд» (Луқо 1:30-32). Ва боз, «Он Муқаддасе, ки таваллуд хоҳад шуд, Писари Худо номида хоҳад шуд» (ояти 35). Дар хомӯшӣ – бо пойҳои луч ва ҳайрати ибодаткунанда – мо ба он Муқаддас, он кӯдаки азиз дар оғил, ки Писари Худо номида мешавад, менигарем ва ибодат мекунем!

2. Мо шаҳодати пайғамбаронро дорем (Марқӯс 1:2-3).

Дар ояти 2 мо калимаҳои «Дар пайғамбарон навишта шудааст»-ро меёбем. Ин порча ба пешгӯӣ дар Малокӣ 3:1 ишора мекунад: «Инак, Ман паёмбари Худро мефиристам, ва ӯ роҳро дар пеши Ман омода хоҳад кард.» Калимаҳои шабеҳи пайғамбарӣ дар Ишаъё 40:3 мавҷуданд: «Овози касе, ки дар биёбон фарёд мезанад: Роҳи Худовандро омода кунед.» Тавассути ин пешгӯиҳои Ишаъё ва Малокӣ, Худованд дар бораи омода кардани роҳ барои ин Муқаддас – ин Хизматгори комил сухан гуфт. Вақте ки Исо таваллуд шуд, Ӯ ҳамчун Масеҳе, ки бояд меомад, эътироф нашуд. Ишаъё мегӯяд: «Ӯ на шакл дорад ва на зебоӣ; ва вақте ки мо Ӯро мебинем, зебоие нест, ки мо Ӯро орзу кунем» (53:2-3).

Яҳудиён интизор буданд, ки Масеҳи онҳо бо шукӯҳи шоҳона меояд, то онҳоро аз ғуломӣ ва зулми Рум наҷот диҳад. Аммо не, Исо ба ин тариқ омад: «Шакли ғуломро гирифта ... Ӯ худро фурӯтан кард ва то марг, ҳатто марги салиб, итоаткор шуд» (Филиппиён 2:7-8). Мувофиқи мақсадҳои абадии Худо, ки дар ин пешгӯиҳои пайғамбарӣ дида мешаванд, роҳ барои омадани ин Хизматгори комил – Он ки худро фурӯтан кард ва то марг, ҳатто Исо, Наҷотдиҳандаи азизи мо, итоаткор шуд – омода хоҳад шуд.

3. Ба мо шаҳодати Яҳёи Таъмиддиҳанда дода шудааст (Марқӯс 1:4-8).

Сипас мо ба номи паёмбар, Яҳёи Таъмиддиҳанда меоем, ки ҳамчун пешгузашта барои эълон кардани омадани Исо омад. Ӯ танҳо як овоз буд, аммо ӯ паёми пурқуввате дошт, ки ба виҷдон мерасид. Натиҷаи ин паём ин буд, ки бисёриҳо дар Яҳудия ва Ерусалим дар дарёи Урдун таъмид гирифтанд ва гуноҳҳои худро эътироф карданд (ояти 5). Яҳё эълон кард, ки касе меояд, ки аз ӯ тавонотар аст, ҳамеша ба Худованд Исо ишора мекард. Ин пешгузашта дар биёбон зиндагӣ мекард, ҳамчун пайғамбар либос мепӯшид ва тақрибан 30 сол ноаён буд. Дар асл, овози пайғамбар тақрибан 400 сол дар Исроил шунида нашуда буд.

Яҳё дар паси парда монд, чунон ки барои ҳар як хизматгори Худованд мувофиқ аст. Вақте ки яҳудиён аз ӯ пурсиданд, ки ӯ кист, Яҳё ин ҷавоби зебо ва худписандиро дод: «Ӯ бояд афзояд, аммо ман бояд кам шавам» (Юҳанно 3:30). Бигзор хоҳиши аз ҷониби Худо додашуда барои тақлид ба ин рӯҳ дар ҳар яки мо пайдо шавад.

4. Шаҳодати овози аз осмон мавҷуд аст (Марқӯс 1:9-11).

Дар он вақт, ки Яҳё фурӯтанӣ зоҳир мекард, Исо аз Носира омад ва аз ҷониби ӯ дар дарёи Урдун таъмид гирифт. Дарҳол пас аз таъмиди Ӯ, осмон кушода шуд ва Рӯҳ, мисли кабӯтар, бар Ӯ фуруд омад, ва овозе аз осмон омад: «Ту Писари маҳбуби Ман ҳастӣ, ки аз Ӯ хеле хушнудам» (ояти 11). Мо метавонем дар ин ҷо таваққуф кунем ва бузургии ин Як, Исоро, ки осмон ба Ӯ кушода мешуд ва Рӯҳи Худо аз он ҷо фуруд омада, бар Ӯ меистод, баррасӣ кунем. Сипас мо шаҳодати овоз, овози Падарро дорем, ки мустақиман ба Исо дар ҳузури ҳамаи мардум сухан мегӯяд. Ин Марди хоксор Писари маҳбуби Ӯст, ва дар Ӯ Падар хушнудии худро меёбад.

Чашми имон ба боло менигарад ва Исоро мебинад, «Ки каме аз фариштагон пасттар карда шуд, барои азоби марг бо ҷалол ва шараф тоҷдор шуд» (Ибриён 2:9). Ҷаҳони беимон Ӯро то ҳол нафратшуда ва радшуда мебинад, ва мегӯяд: «Мо намехоҳем, ки ин мард бар мо ҳукмронӣ кунад» (Луқо 19:14). Аммо онҳое, ки Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳанда мешиносанд, шодӣ мекунанд, ки Ӯ гуноҳҳои моро дур кардааст ва ҳоло дар дасти рости Ҳазрати Олӣ нишастааст.

5. Исо ба биёбон ронда шуд, то аз ҷониби Шайтон васваса карда шавад (Марқӯс 1:12-13).

Пеш аз он ки Исо хидмати оммавии худро оғоз кунад, Ӯ бояд «дар ҳама ҷиҳатҳо мисли мо васваса карда мешуд, аммо бе гуноҳ» (Ибриён 4:15). Ба ин сабаб Ӯ, Марди вобаста, ба биёбон бурда шуд, то аз ҷониби Шайтон васваса карда шавад. Исо медонист, ки чӣ дар пеши Ӯст: қудрати Шайтон ва заъф ва гуноҳкории инсон. Аммо маҳз ба ҳамин сабаб Ӯ омада буд, то ба ниёзмандон хидмат кунад. Ӯ омад, то хидмат кунад, на ин ки ба Ӯ хидмат кунанд (Марқӯс 10:45). Ӯ чизе барои хӯрдан надошт ва гурусна буд – исбот мекард, ки Ӯ марди воқеӣ, вобаста ва ба ғизо ниёзманд буд. Вақте ки Ӯро васваса карданд, ки аз сангҳо нон созад, Ӯ рад кард ва гуфт: «Навишта шудааст, ‘Инсон на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар каломи Худо’» (Луқо 4:4).

Барои муқоиса, инсони аввал, Одамро, ки Худо дар боғи Адан ҷойгир карда буд – боғи лаззатҳо, ки дар он ӯ ва Ҳавво бо ҳама чиз барои лаззати худ иҳота шуда буданд, баррасӣ кунед. Шайтон омад, то онҳоро васваса кунад, ва онҳо ба овози васвасакунанда гӯш доданд ва ба Худо ва як амре, ки Ӯ дода буд, итоат накарданд: «Аз дарахти дониши неку бад нахӯред» (Ҳастӣ 2:17). Аз сабаби ин гуноҳи итоат накардан ба Худо, Китоби Муқаддас мегӯяд: «Аз ин рӯ, чунон ки тавассути як мард гуноҳ ба ҷаҳон дохил шуд, ва марг тавассути гуноҳ, ва ба ин тариқ марг ба ҳамаи одамон паҳн шуд, зеро ҳама гуноҳ карданд» (Румиён 5:12).

Бо дарки нокомии комили инсоният, мо боз аз зебоии беҳамто ва ҷалоли ахлоқии ин Мард, Маҳбуб, ба ҳайрат меоем. Албатта мо метавонем бо арӯс дар Суруди Сулаймон 5:16 фарёд занем: «Бале, Ӯ комилан зебост. Ин маҳбуби ман аст, ва ин дӯсти ман аст.»

6. Ӯ дар биёбон бо ҳайвоноти ваҳшӣ буд (Марқӯс 1:13).

Дар ин Марди хоксор, ҳайвоноти ваҳшӣ Офаридгори худро шинохтанд. Мо достони Исоро мехонем, ки девҳоро дар Ғадара дар Марқӯс 5 берун мекунад: «Аз қабрҳо марде бо рӯҳи нопок ба Ӯ дучор шуд ... Ӯ ба ӯ гуфт: ‘Аз ин мард берун шав, рӯҳи нопок!’» (оятҳои 2,8). Сипас девҳо аз Исо илтимос карданд, ки онҳоро ба галаи хукҳое, ки дар наздикӣ мечариданд, фиристад. Исо ба онҳо иҷозат дод, ки ба хукҳо дохил шаванд, ва гала бо шиддат ба баҳр давид.

Дар Китоби Муқаддас мисолҳои дигари ҳайвоноти ваҳшӣ мавҷуданд, ки ба назорати Офаридгори худ тобеъ буданд, аз ҷумла таҷрибаи Дониёл дар чоҳи шерҳо. Пас аз он ки шоҳ Доро шаби бехобӣ гузаронд, ӯ зуд ба чоҳи шерҳо омад ва фарёд зад: «Дониёл, бандаи Худои зинда, оё Худои ту, ки ту пайваста ба Ӯ хидмат мекунӣ, тавонист туро аз шерҳо наҷот диҳад?» (Дониёл 6:20). Сипас ҷавоби ҳайратангез аз ин бандаи содиқ омад: «Худои ман фариштаи Худро фиристод, ва даҳони шерҳоро баст, то ки онҳо ба ман зарар нарасонанд» (ояти 22). Пас аз муддате кӯтоҳ, вақте ки муттаҳамкунандагони Дониёл бо оилаҳои худ ба чоҳ андохта шуданд, «шерҳо онҳоро мағлуб карданд ... пеш аз он ки онҳо ба поён расанд» (ояти 24).

Аҷиб аст, ки ҳокимияти Худоро бубинем, ки ҳатто ҳайвоноти ваҳширо барои иҷрои мақсади худ барои ҳифзи бандагони содиқи худ ё дар доварӣ бар зидди бехудоён истифода мебарад.

7. Фариштагон ба Исо хидмат карданд ва ба Ӯ хизмат карданд (Марқӯс 1:13).

Бори аввал мо дар бораи ин шаҳодати ҳафтум мехонем, вақте ки Исо дар оғози хидмати оммавии худ аз ҷониби иблис васваса карда шуд (Матто 4:1-11). Дар ҳар як васваса Ӯ бо итоат ба иродаи ошкоршудаи Худои худ ҷавоб дод ва гуфт: «Навишта шудааст.» Исо ҷои худро ҳамчун Марди вобаста гирифт, ва пас аз ғалабаи худ бар васвасаҳо Ӯ хидмати фариштагонро, ки Ӯ офарида буд, қабул кард.

Мо мебинем, ки фариштагон боз ба Исо дар наздикии охири ҳаёти хидмати содиқонаи Ӯ хидмат мекунанд. Вақте ки Ӯ ба марги худ дар салиб менигарист, Ӯ ба боғе рафт, то дуо кунад. Дар он ҷо, Шайтон боз Ӯро васваса кард. Дар азоби ҷони худ Ӯ дуо кард: «Падар, агар иродаи Ту бошад, ин косаро аз Ман дур кун; аммо на иродаи Ман, балки иродаи Ту ба амал ояд. Сипас фариштае аз осмон ба Ӯ зоҳир шуд, ки Ӯро тақвият медод» (Луқо 22:42-43). Шайтон дар Ӯ чизе фосид наёфт.