Як вақт мо дар маҳкумият будем Интизори ҳалокати гунаҳкорон, Масеҳ дар марг наҷотро ба амал овард, Худо Ӯро аз қабр эҳё кард.
Он гоҳ мо аз Худо бегона зиндагӣ мекардем, Пур аз душманӣ ва тарс; Ӯ ҷонҳоро аз марг наҷот дод, Муҳаббатро ошкор кард ва моро наздик овард.
Ҳоло мо дар қабули Масеҳ мебинем Танҳо андозаи худи мо; Ӯ, ки зери ҳукми мо буд, Дар тахт баланд нишастааст.
Зинда карда шуда, эҳё шуда, ва дар Ӯ нишаста; Мо наҷоти комилро медонем; Ҳар душман шикаст хӯрдааст, Ҳар рақиб хор карда шудааст.
Ҳоло мо ҳаёте дорем дар иттиҳод Бо ҳаёти эҳёшудаи боло; Ҳоло мо дар муоширати ширин менӯшем Баъзе пешбинии ғании муҳаббати Ӯро.
Ба қарибӣ, эй Худованд, дар ҷалоли дурахшон, Ҳамаи бузургии онро мо меомӯзем; Ба қарибӣ тоҷҳои худро пеши Ту мепартоем, Ҳангоме ки мо ибодат мекунем ва саҷда мекунем. — Ҷорҷ В. Фрейзер (1830–1896)
