Ҳар яке аз чаҳор Инҷил ҳадафи худро дорад. Дар Матто Худованд бо яҳудӣ ҳамчун Масеҳ вомехӯрад. Дар Марқӯс Ӯ бо ҷаҳони ниёзманд ҳамчун Хизматгори он ниёз вомехӯрад. Дар Луқо Ӯ бо оилаи инсонӣ вомехӯрад, то бо онҳо ҳамчун Писари Одам сухан гӯяд. Дар Юҳанно Ӯ бо калисо ё оилаи осмонӣ ҳамчун Писари Падар вомехӯрад, то онҳоро барои хонаи осмониашон таълим диҳад.
«Писари Одам» унвони дорои маънои хеле васеъ аст. Он инсонро дар комилият, инсонро мувофиқи Худо ифода мекунад. Инсон дар Исо чизи навест ва дар Ӯ мо тамоми зебоии имконпазири инсонӣ ва ахлоқиро мебинем. На танҳо тамоми ин комилияти ахлоқӣ бо унвони «Писари Одам» ҳангоми ба Худованд Исо татбиқ шудан ифода меёбад, балки тамоми азобҳо ва тамоми шаъну шарафи Ӯ низ бо Ӯ ҳамчун чунин алоқаманд аст.
Ҳамчун Писари Одам, Ӯ хор карда шуд (Забур 8), аммо Ӯ инчунин ба дасти рости Ҳашамат дар баландӣ баланд бардошта шуд (Забур 110). Ҳамчун Писари Одам, Ӯ ҷое барои сар ниҳодан надошт (Луқо 9:58), аммо Ӯ инчунин ба Қадимулайём меояд, то салтанатро бигирад (Дониёл 7:13). Доварӣ ба Ӯ ҳамчун Писари Одам супурда шудааст (Юҳанно 5). Ҳамчун Писари Одам, Ӯ Паёмбар, Коҳин, Подшоҳ, Ворис ва Худованди ҳама чизҳо, ва Сарвар ва Домоди Калисо аст. Ҳамчун Писари Одам, Ӯ дар рӯи замин қудрат дорад, ки гуноҳҳоро бахшад (Матто 9:6) ва Худованди шанбе аст (Марқӯс 2:28), ҳарчанд, ҳамчун ҳамон, Ӯ се рӯз ва се шаб дар дили замин хобид (Матто 12:40). Ҳамчун Писари Одам, Ӯ Киштгари хастаи тухмӣ буд ва Ӯ Даравгари пурҷалоли ҳосил хоҳад буд. Ҳамчун Писари Одам, Ӯ маслуб ва дубора эҳё шуд (Матто 17:9, 22–23), аммо дар тамоми ин муддат, Ӯ ҷои муносиби худро дар осмон дошт (Юҳанно 3:13–14). Ва, ҳамчун Писари Одам, Ӯ маркази ҳама чизҳо, осмонӣ ва заминӣ аст (Юҳанно 1:51), зеро Худо дар инсон, аз қадим, симои Худро гузошта буд ва вақте ки аввалин инсон, ки аз замин буд, он симоро шикаст, Писари Худо ба барқарор кардани он, ба иҷро расонидани ҳадафи илоҳӣ дар инсон ба воситаи инсон, гузоштани инсон дар он ҷои шараф ва эътимод, ки Худо аз қадим барои ӯ пешбинӣ карда буд, уҳдадор шуд. Ин унвон ё номи Худованд, «Писари Одам», бо тамоми ғаму андӯҳи Ӯ ва бо тамоми шаъну шарафи Ӯ низ алоқаманд аст, ба истиснои онҳое, ки ҳамчун «бар ҳама, Худои муборак то абад» ба Ӯ тааллуқ доранд. Ӯ ҳамчун Инсони тадҳиншуда омад, то инсонро мувофиқи ақли осмонӣ нишон диҳад, ки барои Худои муборак дар миёни оилаи инсонӣ, ки аз Ӯ сахт саркашӣ карда буд, истодааст. Ӯ Пок буд ва аз ин рӯ, дар миёни дигарон ба воя расида, ҳамаи онҳоеро, ки ба Ӯ монанд нестанд, фош мекунад. Ӯ маъбади поки инсонӣ аст, ки дар аввал аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас бардошта шуда, сипас аз ҷониби Ӯ пур карда шуд (Луқо 1:35; 4:1).
Ӯ Инсони хоршуда аст, ки дар ин ҷо дар ғам то марги салиб азоб кашид (Филиппиён 2). Ӯ Инсони баландбардошташуда аст, ки ҳоло бо ҷалол ва шараф тоҷдор аст ва ба зудӣ тамоми ҳукмрониро хоҳад дошт (Ибриён 2).
