Дар китоби Дониёл боби 7, ба Дониёл рӯъёи чаҳор империяи барҷаста дода шуд, ки бар замин ва махсусан бар халқи ӯ Исроил ҳукмронӣ хоҳанд кард. Дар ҳоле ки дар боби 2 ин империяҳо ҳамчун металлҳои гуногун дида мешаванд, дар ин ҷо дар рӯъёи Дониёл онҳо ҳамчун ҳайвонҳо дида мешаванд. Ин хислати онҳоро аз нуқтаи назари Худо ифода мекард. Ин империяҳо асосан бо иродаи худ, бе эътирофи Худои ҳақиқӣ дар осмон, идома ёфтанд.
Аммо, мо инчунин дар рӯъё як нафарро мебинем, ки Писари Одам аст. Дар Дониёл 2, мо Масеҳро ҳамчун Санг мебинем, ки ҳамаи империяҳои одамонро нест мекунад ва ба кӯҳи бузурге табдил меёбад, ки заминро пур мекунад.
Дар ин ҷо дар Дониёл 7 мо Писари Одамро мебинем, ки дар абрҳои осмон пеши Қадими Айём меояд. Мо мебинем, ки ҳукмронии мутлақ ба Писари Одам дода шудааст. Ҳама халқҳо, миллатҳо ва забонҳо бояд ба Ӯ хидмат кунанд.
Дар ибтидо, Худованд Худо ба Одам ҳукмронӣ бар заминро супурд. Аммо мо медонем, ки Одам ин ҳукмрониро вақте ки ӯ ва Ҳавво ба гуноҳ афтоданд, аз даст дод (Ҳас. 3). Дигар одамон, ба монанди Нӯҳ, Сулаймон ва Набукаднесар ба ҷойҳои ҳокимият ва ҳукмронӣ гузошта шуданд, аммо ҳар яки онҳо ноком шуданд. Ҳатто имрӯз, ҳар як ҳоким ба ҳар ҳол бо нокомӣ ва гуноҳ қайд карда шудааст.
Ниҳоят, дар ин Писари Одам, Худованди мо Исои Масеҳ, Падари мо Мардеро ёфт, ки ба дили Ӯ мувофиқ аст, ки ба Ӯ метавонад тамоми ҳукмронӣ ва ҳокимиятро супорад. Бигзор мо имрӯз ба ҳокимияти Ӯ итоат кунем!
