Манбаи қаноатмандӣ
Вақте ки ман ба наздикӣ Забур 23-ро мехондам, дарк кардам, ки он на танҳо як Забури тасаллӣ аст. Он Забури қаноатмандӣ аст! Довуд худро ба ҷои гӯсфанд мегузорад ва эълон мекунад: «Худованд чӯпони ман аст». Баъдтар ӯ худро ҳамчун касе тасвир мекунад, ки дар сари мизе нишастааст, ки Худованд махсус барои ӯ омода кардааст – мизе пур аз хӯрокворӣ ва ҷои муҳофизат аз душман! Аммо Довуд на танҳо аз ин баракатҳо мафтун буд – ӯ воқеан ба шахсияти Худованд, худи баракатдиҳанда, ғарқ шуда буд! Қаноатмандии ҳақиқӣ аз машғул будан бо Худованд Исои Масеҳ меояд!
Чизҳо ҳеҷ гоҳ моро қонеъ карда наметавонанд. Довуд инро дониста, ба мо нишон медиҳад, ки қаноатмандии ҳақиқӣ аз муваққатӣ болотар аст. Довуд ба як шахс тамаркуз карда буд: «Худованд чӯпони ман аст!» Ӯ бо Ӯ муносибат дошт. Худованд Исо гуфт: «Ман чӯпони нек ҳастам. Чӯпони нек ҷони худро барои гӯсфандон медиҳад... Ман чӯпони нек ҳастам; ва гӯсфандони Худро мешиносам, ва аз они Худам шинохта мешавам» (Юҳанно 10:11-14 NKJV). Муносибат бо Чӯпони Нек вақте оғоз меёбад, ки ман далелро қабул мекунам, ки Ӯ худро барои ман дод, чунон ки дар Забур 22 тасвир шудааст. Бишнавед, ки Худованд Исо дар Юҳанно 10:17-18 чӣ мегӯяд: «Аз ин рӯ Падари Ман Маро дӯст медорад, зеро Ман ҷони Худро мегузорам, то ки онро боз гирам. Ҳеҷ кас онро аз Ман намегирад, балки Ман онро аз Худам мегузорам. Ман қудрат дорам, ки онро гузорам, ва қудрат дорам, ки онро боз гирам. Ин фармонро Ман аз Падари Худам гирифтаам».
Муносибати ман бо Чӯпони Нек вақте оғоз меёбад, ки ман дарк мекунам, ки ман гуноҳкор ҳастам ва Ӯ ба ҷаҳон омад, то маро наҷот диҳад. Ман гӯсфанди гумшудае будам, ки аз Худо гумроҳ шуда буд ва Ӯ омад, то он чиро, ки гум шуда буд, ҷустуҷӯ ва наҷот диҳад! Дар ҳамон лаҳзае, ки ман он чиро, ки Ӯ барои Худо дар он салиб дар пардохти нархи гуноҳи ман анҷом дод, қабул мекунам, ба Худои муқаддас иқрор мешавам, ки ман гуноҳкор ҳастам, муносибати ман бо Чӯпони Нек оғоз меёбад. Дарҳол ман метавонам бо итминон эълон кунам, ки «Худованд чӯпони ман аст!»
Пас ман бояд ба овози Ӯ гӯш диҳам. Худованд Исо гуфт: «Гӯсфандони Ман овози Маро мешунаванд, ва Ман онҳоро мешиносам, ва онҳо Маро пайравӣ мекунанд. Ва Ман ба онҳо ҳаёти абадӣ медиҳам, ва онҳо ҳеҷ гоҳ нобуд намешаванд; ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман намегирад. Падари Ман, ки онҳоро ба Ман додааст, аз ҳама бузургтар аст; ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро аз дасти Падари Ман бигирад» (Юҳанно 10:27-29). Дар дасти Чӯпон будан ҷои наҷот ва амният аст, аммо барои мо он инчунин бояд ҷои тамаркузи ягона бошад! Мо бояд бо худи Чӯпон машғул бошем, ба овози Ӯ гӯш диҳем ва Ӯро ҳар рӯз тавассути будан дар Каломи Ӯ бишносем. Чӯпон, на некие, ки Ӯ медиҳад, манбаи қаноатмандии ҳақиқӣ аст! Шинохтани Масеҳ сирри қаноатманд будан дар ҳама ҳолатҳост. Бишнавед, ки Павлус чӣ мегӯяд: «На ин ки ман дар бораи эҳтиёҷ сухан меронам, зеро ман омӯхтаам, ки дар ҳар ҳолате, ки ҳастам, қаноатманд бошам: ман медонам, ки чӣ тавр паст шавам, ва медонам, ки чӣ тавр фаровонӣ кунам. Дар ҳама ҷо ва дар ҳама чиз ман омӯхтаам, ки ҳам сер бошам ва ҳам гурусна, ҳам фаровонӣ кунам ва ҳам эҳтиёҷ дошта бошам. Ман ҳама чизро тавассути Масеҳ, ки маро қавӣ мегардонад, карда метавонам» (Филиппиён 4:11-13).
Диққат диҳед, ки чӣ тавр Довуд бо чӯпон машғул буд: «Худованд чӯпони ман аст; ман эҳтиёҷ нахоҳам дошт. Ӯ маро дар чарогоҳҳои сабз хобонда, ба обҳои ором мебарад. Ӯ ҷони маро тароват мебахшад; Ӯ маро ба роҳҳои адолат барои номи Худаш мебарад. Бале, ҳарчанд ман аз водиҳои сояи марг гузарам, аз ҳеҷ бадӣ нахоҳам тарсид; зеро Ту бо ман ҳастӣ; асо ва чӯби Ту, онҳо маро тасаллӣ медиҳанд. Ту дар ҳузури душманони ман миз омода мекунӣ; Ту сари маро бо равған тадҳин мекунӣ; косаи ман лабрез аст. Албатта, некӣ ва раҳмат тамоми рӯзҳои ҳаёти ман маро пайравӣ хоҳанд кард; ва ман дар хонаи Худованд то абад зиндагӣ хоҳам кард» (Забур 23).
Баракатҳои қаноатмандӣ
Биёед ба чанд натиҷаи қаноатманд будан дар Ӯ назар андозем.
Масалҳо 17:22 мегӯяд: «Дили шод давои хуб аст, аммо рӯҳи шикаста устухонҳоро хушк мекунад» (NASB). Масалҳо 15:15 илова мекунад: «Ҳама рӯзҳои ранҷур бад аст, аммо дили шод зиёфати доимӣ дорад». Дар ҳардуи ин оятҳо мо мебинем, ки дили қаноатманд қаноатманд ва пур аз шодӣ аст.
Хизмати мо барои Худованд аз қаноатмандии мо таъсир хоҳад дошт. Павлус мегӯяд: «Худотарсӣ воқеан воситаи фоидаи бузург аст, вақте ки бо қаноатмандӣ ҳамроҳӣ карда мешавад. Агар мо хӯрок ва пӯшиш дошта бошем, бо инҳо қаноатманд хоҳем буд» (1 Тимотиюс 6:6,8 NKJV). Ибриён 13:5 ба мо хотиррасон мекунад: «Боварӣ ҳосил кунед, ки хислати шумо аз муҳаббати пул озод аст, бо он чизе, ки доред, қаноатманд бошед; зеро Ӯ худаш гуфтааст: «Ман ҳеҷ гоҳ шуморо тарк намекунам ва ҳеҷ гоҳ шуморо партофта намегузорам».» Айюб 36:11 илова мекунад: «Агар онҳо Ӯро бишнаванд ва ба Ӯ хизмат кунанд, рӯзҳои худро дар шукуфоӣ ва солҳои худро дар лаззат ба анҷом мерасонанд».
Забур 37:7-8 баракати дигар медиҳад: «Дар Худованд ором гир ва сабрнокона Ӯро интизор шав; аз он ки роҳи худро пеш мебарад, ғамгин нашав, аз марде, ки нақшаҳои бад мекунад, ғамгин нашав. Аз хашм даст каш ва ғазабро тарк кун; ғамгин нашав; он танҳо ба бадкорӣ мебарад». Ташвиш аз машғул набудан ва қаноатманд набудан бо Худованд сарчашма мегирад. «Аз бадкорон ғамгин нашав ва ба шарирон ҳасад набар» (Масалҳо 24:19). Аммо диле, ки бо Худованд ҳамоҳанг аст, метавонад бигӯяд: «Эй Худованд, моро субҳ бо меҳрубонии худ сер кун, то ки мо тамоми рӯзҳои худро бо шодӣ суруд хонем ва шод бошем» (Забур 90:14). «Ӯ ҷони ташнаро сер кардааст, ва ҷони гуруснаро бо некӣ пур кардааст» (Забур 107:9).
Ба ин оятҳо гӯш диҳед, ки дар бораи дигар чизҳое, ки аз машғул будан бо Худованд таъсир мерасонанд, сухан мегӯянд:
Тарси Худованд ба ҳаёт мебарад, то ки одам сер хоб кунад, аз бадӣ бетаъсир (Масалҳо 19:23).Чаро пулро барои он чизе, ки нон нест, ва музди худро барои он чизе, ки сер намекунад, сарф мекунед? Ба Ман бодиққат гӯш диҳед, ва он чиро, ки хуб аст, бихӯред, ва аз фаровонӣ лаззат баред (Ишаъё 55:2).Дар мавриди ман, ман рӯи Туро дар адолат хоҳам дид; ман аз шабоҳати Ту вақте ки бедор шавам, қаноатманд хоҳам шуд (Забур 17:15).Ранҷурон хоҳанд хӯрд ва сер хоҳанд шуд; онҳое, ки Ӯро меҷӯянд, Худовандро ҳамду сано хоҳанд гуфт. Бигзор дили шумо то абад зинда бошад! (Забур 22:26).Бо умри дароз Ӯро сер хоҳам кард ва ба Ӯ наҷоти Худро нишон хоҳам дод (Забур 91:16).Кӣ солҳои шуморо бо чизҳои хуб сер мекунад, то ки ҷавонии шумо мисли уқоб нав шавад (Забур 103:5).Ҷони танбал орзу мекунад ва чизе ба даст намеорад, аммо ҷони саъйкунанда фарбеҳ мешавад (Масалҳо 13:4).Ӯ ҳеҷ гуна фидяро қабул намекунад, ва ҳарчанд тӯҳфаҳои зиёд диҳед, қаноатманд нахоҳад шуд (Масалҳо 6:35).Баъзе сарбозон аз ӯ пурсиданд: «Ва мо чӣ кор кунем?» Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Аз ҳеҷ кас бо зӯрӣ пул нагиред, ва ҳеҷ касро дурӯғ айбдор накунед, ва аз музди худ қаноатманд бошед» (Луқо 3:14).Аз ин рӯ, ман аз заъфҳо, аз таҳқирҳо, аз мушкилот, аз таъқибот, аз душвориҳо, ба хотири Масеҳ, қаноатмандам; зеро вақте ки ман заиф ҳастам, пас ман қавӣ ҳастам (2 Қӯринтиён 12:10).
Ҷавоби қаноатмандӣ Қаноатмандӣ мегӯяд: «Худованд чӯпони ман аст, ман эҳтиёҷ нахоҳам дошт». «Чӣ қадар гаронбаҳост муҳаббати устувори Ту, эй Худо! Фарзандони инсоният дар сояи болҳои Ту паноҳ мебаранд. Онҳо аз фаровонии хонаи Ту зиёфат мекунанд, ва Ту ба онҳо аз дарёи лаззатҳои Ту менӯшонӣ». «Азбаски муҳаббати устувори Ту аз ҳаёт беҳтар аст, лабони ман Туро ҳамду сано хоҳанд гуфт. Пас ман Туро то даме ки зиндаам, баракат хоҳам дод; ба номи Ту дастҳои худро баланд хоҳам кард. Ҷони ман мисли равған ва хӯроки серғизо сер хоҳад шуд, ва даҳони ман Туро бо лабони шод ҳамду сано хоҳад гуфт». Қаноатмандӣ эълон мекунад: «Ӯ ҷони орзумандро сер мекунад, ва ҷони гуруснаро бо чизҳои хуб пур мекунад» (Забур 23:1, 36:7-8, 63:3-5, 107:9).
Сирри ҳақиқии қаноатмандӣ дар муошират бо Худованд Исои Масеҳ ёфт мешавад, ки тамоми рӯз бо Ӯ машғул бошем ва воқеан бигӯем: «Барои ман зиндагӣ Масеҳ аст» (Филиппиён 1:21). Оҳ, кош ман метавонистам бо тамоми дилам эълон кунам: «Худованд чӯпони ман аст, ман эҳтиёҷ нахоҳам дошт».
