Чӣ дӯсте дорем мо дар Исо
Касе як бор гуфта буд: «Теологияи амалии масеҳӣ аксар вақт гимнологияи ӯст.»
Бисёре аз мо метавонистем ин ҳақиқатро тасдиқ кунем, зеро мо баъзе таҷрибаҳои амиқи ҳаяҷонбахшро ба ёд меорем — шояд аз даст додани як шахси азиз — ва як суруди оддӣ аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас барои қонеъ кардани ниёзҳои мо истифода шудааст.
Чунин суруд «Чӣ дӯсте дорем мо дар Исо» аст. Гарчанде ки он намунаи навиштаи бузурги адабӣ ҳисобида намешавад, ҳақиқатҳои оддии он аз соли 1857, ки навишта шудааст, ба бешумор одамони Худо тасаллӣ бахшидааст. Бисёре аз миссионерон мегӯянд, ки ин яке аз аввалин сурудҳоест, ки ба навмубаддалон омӯзонида мешавад. Соддагии матн ва мусиқӣ ҷолибият ва қуввати он будааст.
Аз ғамҳо гузаштан
Ҷозеф Скривен соли 1819 аз волидони сарватманд дар Дублини Ирландия таваллуд шудааст. Ӯ хатмкардаи Коллеҷи Тринити, Дублин буд. Фоҷиа ба Ҷозеф барвақт омад, вақте ки шаби пеш аз тӯяш, ӯ танҳо буд, дар ҳоле ки дар ҷои дигар, арӯси ояндааш тасодуфан ғарқ шуд. Баъдтар дар ҳаёт, издивоҷи дуюм вақте ба охир расид, ки арӯсаш аз беморӣ вафот кард. Инчунин дар ин муддат, Ҷозеф Скривен зери таъсири Бародарони Плимут қарор гирифт, ки боиси бегонагӣ аз оилааш гардид. Ин марде буд, ки воқеан ба дӯст ниёз дошт.
Намунаи бузург
Дар синни бисту панҷсолагӣ, ӯ кишвари зодгоҳашро тарк карда, ба Канада муҳоҷират кард. Аз он вақт инҷониб, Скривен тарзи ҳаёти комилан дигарро инкишоф дод. Ӯ мавъизаи кӯҳро ба маънои аслӣ қабул кард. Гуфта мешавад, ки ӯ аз моликияти маҳдуди худ саховатмандона медод, ҳатто либоси худро, агар лозим бошад, тақсим мекард ва ҳеҷ гоҳ ба касе, ки ба кӯмак ниёз дошт, кӯмак карданро рад намекард. Ира Санки дар бораи марде нақл мекунад, ки Скривенро дар кӯчаҳои Порт Ҳоуп, Онтарио, бо арра ва аррааш дида, пурсид: «Ин мард кист? Ман мехоҳам, ки ӯ барои ман кор кунад.» Ҷавоб ин буд: «Шумо ин мардро гирифта наметавонед; ӯ танҳо барои бевазанони камбағал ва бемороне, ки пардохт карда наметавонанд, ҳезум мебурад.»
Суруд
«Чӣ дӯсте дорем мо дар Исо» ҳеҷ гоҳ аз ҷониби Скривен барои нашр пешбинӣ нашуда буд. Вақте ки ӯ бемор буд, дӯсте, ки ба аёдат омад, тасодуфан шеърро дар коғази харошида дар назди кат дид. Дӯст аз Скривен пурсид, ки оё ӯ ин суханонро навиштааст. Скривен бо хоксории хос ҷавоб дод: «Худованд ва ман инро якҷоя кардем.» Соли 1869 маҷмӯаи хурди шеърҳои ӯ нашр шуд. Он танҳо «Сурудҳо ва дигар оятҳо» ном дошт.
Ҷозеф Скривен соли 1886, инчунин дар садамаи ғарқшавӣ вафот кард. Пас аз марги ӯ, сокинони Порт Ҳоуп, Онтарио, дар шоҳроҳи Порт Ҳоуп-Питерборо, ки аз кӯли Онтарио мегузарад, муҷассамае бо матни суруд ва ин суханон навиштанд:
Чор мил шимолтар, дар қабристони Пенгалли, хайрхоҳ ва муаллифи ин шоҳасари бузург, ки дар Порт Ҳоуп, соли 1857 навишта шудааст, хобидааст.
Оҳангсози мусиқӣ, Чарлз К. Конверс, мусиқинавоз ва оҳангсози аъло буд, аммо ҳаёти ӯ бештар бо ин мусиқии оддӣ, ки ба матни Скривен хеле мувофиқ аст, дар ёд мемонад.
