Оё шумо қиссаи кӯтоҳи Менделсон, навозандаро шунидаед?
Қиссаи Менделсон
Боре ӯ ба калисои калоне дар Олмон роҳ ёфт. Органнавоз, як пирамарди солхӯрда, дар органи бузург машқ мекард. Менделсон оҳиста ба болохонаи орган рафта, ба дари хурди болохонаи орган кӯфт ва пурсид, ки оё метавонад даромада, калидҳоро санҷад. Пирамард рад кард, зеро метарсид, ки бегона шояд намедонад, ки чӣ тавр асбоби бебаҳоро идора кунад ва онро вайрон кунад.
Устоди бузург исрор кард ва гуфт, ки агар органнавоз танҳо ба ӯ иҷозат диҳад ва ба ӯ имкон диҳад, ки кӯшиш кунад, ӯ исбот хоҳад кард, ки ба орган зарар намерасонад. Ниҳоят, органнавоз бо нохоҳӣ розӣ шуд. Он гоҳ чунин мусиқӣ оғоз шуд, ки пирамард ҳеҷ гоҳ нашунида буд! Ӯ мафтун ва афсун шуд! Ӯ бо чашмони ашкбор дар ҳайрат монд.
Пас аз чанде навозандаи бузург барои рафтан бархост. «Шумо кистед? Шумо кистед?» — фарёд зад пирамард. «Менделсон», — ҷавоб дод ӯ ба таври оддӣ, аз роҳрави хомӯш гузашта, биноро тарк кард.
«Аммо, оҳ», — гуфт пирамарди органнавоз ҳангоми нақл кардани қисса, «фикр кунед, ки ман қариб буд, ки ба Менделсон, устод, иҷозат надиҳам, ки дарояд!»
Устоди Бузург дар дари дили шумо
Оё бисёре аз мо ба Устоди Бузург иҷозат надодаем, ки ҳаёти моро дошта бошад?
Дили шумо низ дар дорад, даре, ки бисёр даъваткунандагон дорад. Як шахс ҳоло ба дари дили шумо мекӯбад, шахсе, ки агар шумо Ӯро истиқбол кунед, метавонад ба шумо ҳаёти нав бахшад. Ин Худованд Исои Масеҳ аст, Устоди Бузург, ки шуморо офаридааст ва дӯст медорад!
Ҳангоми хондани ин, оё шумо ҳис намекунед, ки Худованд бо шумо сухан мегӯяд ва бо овози нарм ва мулоим мегӯяд: «Инак, Ман дар назди дар (дари дили шумо) истодаам ва мекӯбам?» Ӯ ба ин замин омад, ки ҳамчун кӯдак дар охури Байт-Лаҳм таваллуд шуд, то моро аз гуноҳҳоямон наҷот диҳад (Матто 1:21). Гуноҳ мисли бемории табобатнашаванда аст – беморие, ки ҳеҷ инсони оддӣ табобат карда наметавонад. Аммо Масеҳ, Писари Худо, метавонад ва хоҳад кард, агар мо танҳо дари дили худро ба Ӯ боз кунем.
Биёед фаромӯш накунем, ки он чизе, ки ба Худованд имкон медиҳад, ки ба шумо ва ба ҳар касе, ки бо тавба ва имони ҳақиқӣ ба Ӯ меояд, бигӯяд: «Гуноҳҳои ту бахшида шудаанд» (Луқо 7:48), ин аст, ки Ӯ ҷои моро дар доварӣ ва марг гирифт, вақте ки Ӯ бар Салиби Ҷолҷото овезон буд. Дар он ҷо қарзе пардохт шуд, ки мо ҳеҷ гоҳ пардохт карда наметавонистем! Марги Ӯ марги танҳо як шаҳид набуд. Мо мехонем: «Ӯ худаш гуноҳҳои моро дар ҷисми худ бар дарахт бардошт» (1 Петрус 2:24). Ӯ ва танҳо Ӯ, ки аз мурдагон эҳё шудааст, қудрати бахшидани гуноҳҳоро дорад (Марқӯс 2:10).
Хонандаи азизи ман, оё гуноҳҳои шумо бахшида шудаанд – абадӣ бахшида шудаанд? Аз ин дунё бо гуноҳҳои худ рафтан фоҷиавӣ аст. Ва фикр кардан, ки ин набояд бошад ва нахоҳад буд, ба ҷуз бо интихоби қасдан. Интихоби бастани дар, вақте ки Ӯ, Худованди ҷалол, на барои доварӣ, балки барои наҷот додани ҷонҳои шумо аз ҳалокати абадӣ, даромаданро меҷуст. Лутфан, дари дили худро ба Ӯ боз кунед.
«Ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред, ва наҷот хоҳед ёфт» (Аъмол 16:31).
