Офтоб аз паси он абр баромад ва моро ба он ваъдаи файзнок равона кард.
Барои шумо, ки аз номи Ман метарсед, ОФТОБИ адолат бо шифо дар болҳои Худ тулӯъ хоҳад кард. (Малокӣ 4:2)
Чӣ қадар дилпазир, чӣ қадар рӯҳбаландкунандаанд он шуоъҳо — аммо зуҳуроти ширини муҳаббати Наҷотдиҳанда чӣ қадар дилпазиртаранд! Абрҳои хато пароканда мешаванд ва буғҳои сарди беимонӣ бухор шуда, паҳн мешаванд. Ба ҳама чиз намуди нав дода мешавад ва ҷон месарояд:
«Эй Худованд, ман Туро ҳамду сано хоҳам гуфт, гарчанде ки Ту аз ман хашмгин будӣ, хашми Ту дур шуд — ва Ту маро тасаллӣ медиҳӣ.»
Файзҳои имон, муҳаббат ва фурӯтанӣ қувват мегиранд; ва барои ҷалоли Худо, шарафи дин ва нафъи ҷон истифода мешаванд.
Ҳамон тавре ки ҷаҳон ба «офтоб» дар кураи пурҷалоли худ вобаста аст — ба ман хотиррасон мешавад, ки Наҷотдиҳандаи ман беохир аст; номи Ӯ аз ҳар ном болотар аст, ҷалоли Исо, Наҷотдиҳандаи пурҷалоли ман аз Осмон болотар аст, дар ҳоле ки замин аз ҳамду санои Ӯ пур аст.
Иммонуэли файзнок! «ОФТОБ ва сипари» ман бош. Дили бечора ва ноумеди маро бо шуоъҳои раҳмат, муҳаббат ва файзи Худ тароват бахш, қувват деҳ ва тасаллӣ деҳ!
Ӯ Офтоб аст — шуоъҳои Ӯ файз аст, Роҳи Ӯ шодӣ ва адолат аст Миллатҳо вақте ки Ӯ пайдо мешавад, шодӣ мекунанд Барои дур кардани абрҳо ва хушк кардани ашкҳои онҳо.
Ҷ.См.
