Номе ҳаст, ки мо дӯст медорем шунидан, Мо дӯст медорем қадри онро сурудан; Он мисли мусиқӣ дар гӯши мо садо медиҳад, Ширинтарин ном дар рӯи замин.
Он ба мо дар бораи муҳаббати Наҷотдиҳанда нақл мекунад, Ки мурд, то моро озод кунад; Он ба мо дар бораи хуни гаронбаҳои Ӯ нақл мекунад, Илтиҷои комили гунаҳкор.
Исо! Номе, ки мо ин қадар дӯст медорем, Номе, ки мо дӯст медорем шунидан! Ҳеҷ муқаддасе дар рӯи замин қадри онро гуфта наметавонад, Ҳеҷ диле тасаввур карда наметавонад, ки чӣ қадар азиз аст.
Ин ном бӯи худро ҳанӯз паҳн хоҳад кард Дар роҳи пурхори зиндагӣ, Теппаи ноҳамворро ширин ҳамвор хоҳад кард Ки моро ба Худо мебарад.
Ва дар он ҷо тамоми издиҳоми пирӯз, Аз муқаддасони бо хун харидашуда дар осмон, Суруди нави абадиро хоҳанд суруд Бо Исо ҳамеша наздик. —Фредерик Уитфилд (1829–1904)
