Чӣ тавре ки ҳаёти ҷисмонии мо дар се андоза – дарозӣ, паҳнӣ, баландӣ – мерасад, ҳаёти рӯҳонии мо низ ҳамин тавр аст.
Ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман намегирад. (Юҳанно 10:28)
Мо дасти Худованд Исоро дорем, ки ба сӯи мо дароз шудааст. Ӯ барои наҷот додани мо чӣ қадар роҳро тай кард! Ӯ намегузорад, ки ҳеҷ яке аз они Худро аз дасташ бигиранд.
Ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро аз дасти Падари Ман бигирад. (Юҳанно 10:29)
Мо дасти Падарро дорем, ки моро ба оғӯш мегирад. Чӣ қадар паҳнӣ, ки Ӯ тамоми ҷаҳонро дӯст дошт! Ба воситаи салиб, Ӯ қобилияти наҷот додани ҳар касеро, ки имон меорад, дорад.
Шумо бо Рӯҳи Муқаддаси ваъда мӯҳр карда шудед. (Эфсӯсиён 1:13)
Мо мӯҳри Рӯҳи Муқаддасро дорем. Чӣ қадар баландӣ, ки Ӯ ҳамчун гарав барои ваъдаи пурҷалоли Худо дар бораи наҷот хизмат мекунад! Худо аз ҳар тараф аз они Худро муҳофизат мекунад.
Пас, дар бораи ин чизҳо чӣ гӯем? Агар Худо барои мо бошад, кӣ бар зидди мо буда метавонад? (Румиён 8:31)
Ҷаҳонро бигиред, аммо Исоро ба ман диҳед, дар салиби Ӯ эътимоди ман хоҳад буд;
То он даме, ки бо диди равшантар ва дурахшонтар, рӯ ба рӯ Худованди худро мебинам.
Оҳ, баландиву умқи раҳмат! Оҳ, дарозиву паҳнии муҳаббат!
Оҳ, пуррагии наҷот, гарави ҳаёти беохир дар боло! — Фанни Кросби
