Ҳақиқат чист?
Бисёре аз дӯстони диндори ман мутмаинанд, ки Худо ҳеҷ гоҳ наметавонист ба одамони бад иҷозат диҳад, ки Исои Масеҳро бикушанд. Ба ҷои ин, онҳо мегӯянд:
«Каси дигарро ба салиб кашиданд ва Худо одамонро водор кард, ки фикр кунанд, ки ин Исо аст».
Аммо вақте ки ман мепурсам: «Кӣ буд?» онҳо ҷавобҳои гуногун доранд. Баъзеҳо мегӯянд, ки ин Яҳудои Исқарют буд. Дигарон фикр мекунанд, ки ин як ихтиёрӣ буд, ки агар ӯ ҷои Исоро дар салиб гирад, ба ӯ Биҳишт ваъда дода шуда буд. Боз дигарон мегӯянд, ки ин як роҳгузар буд.
Ман дар маҷмӯъ 12 назари гуногунро шунидаам. Бисёре аз дӯстони диндор ва ахлоқии ман бовар доранд, ки назари онҳо дуруст аст, аммо ман бо назарияҳои онҳо дар бораи салиб розӣ шуда наметавонам. Ва инҳо сабабҳои ман ҳастанд.
Аввал: Пешгӯиҳо
Бисёре аз пешгӯиҳо, ки садҳо сол пеш аз омадани Масеҳ навишта шудаанд, дар бораи марги Ӯ аз номи мо сухан мегӯянд. Ҳарчанд ин пешгӯиҳо яҳудиёнро барои куштани Масеҳ маҳкум мекунанд, онҳо то ҳол дар Китоби Муқаддаси онҳо ҳастанд. Яҳудиён ҷуръат намекунанд, ки як калимаро тағйир диҳанд.
Масалан, Ишаъё мегӯяд:
«Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд, Ӯ барои бадкирдории мо кӯфта шуд… Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем… ва Худованд ба Ӯ гуноҳи ҳамаи моро бор кард… Ӯ бо гуноҳкорон ҳисоб карда шуд, ва Ӯ гуноҳи бисёриҳоро бардошт, ва барои гуноҳкорон шафоат кард» (Ишаъё 53:5-6,12).
Аксари муаллимони яҳудӣ ба мардуми худ мегӯянд, ки ин бобро нахонанд. Аммо ин танҳо як пешгӯӣ дар бораи марги Масеҳ аз номи мост. Пайғамбар Довуд дар Забур дар бораи сӯрох шудани дастҳо ва пойҳои Масеҳ навиштааст (Забур 22:16). Ин дар салиб кашидан рӯй дод.
Дуюм: Шоҳидон
Шоҳидон марги Масеҳро сабт карданд. Онҳо аз сохтани достон дар бораи таҳқири Устод ва Худованди маҳбуби худ ҳеҷ фоидае надоштанд. Онҳо 12 назария надоранд. Онҳо далелҳо доранд. Онҳо аз марги Ӯ дар ҳайрат буданд, аммо вақте ки Ӯ аз мурдагон эҳё шуд, онҳо аз ҳад зиёд шод шуданд.
Масеҳ аллакай ба онҳо гуфта буд, ки ин рӯй медиҳад. Танҳо ин далел аст, ки ҳеҷ каси дигар дар салиб намурдааст.
Вақте ки дӯстони ман мебинанд, ки далелҳои мушаххас мавҷуданд, ки Масеҳ дар салиб мурд, онҳо мепурсанд: «Оё Худо наметавонист Ӯро аз дасти бадкорон наҷот диҳад?» Ман ҷавоб медиҳам, ки Масеҳ метавонист аз Падар хоҳиш кунад, ки дувоздаҳ лашкари фариштагонро барои нобуд кардани ин одамон фиристад (Матто 26:53).
Вақте ки онҳо мепурсанд, ки чаро Ӯ ин корро накард, ман имконият дорам, ки муҳимтарин нуктаро дар тамоми баҳс пешниҳод кунам. Масеҳ маҷбур набуд, ки бимирад ва Ӯ шикаст нахӯрд.
Масеҳ ба ин замин омад, то барои гуноҳҳои мо бимирад. Барои наҷот ёфтан аз лаънати абадӣ, ки ҳамаи мо ҳамчун гуноҳкорон сазовори он ҳастем, роҳи дигаре набуд.
Наҷотдиҳанда бояд бегуноҳ мебуд, ва Масеҳ ягона шахсест, ки ҳеҷ гоҳ гуноҳ накардааст. Ӯ ихтиёран аз номи мо мурд ва ҷазои гуноҳҳои моро бардошт, то:
«ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
«Ба Ӯ ҳамаи пайғамбарон шаҳодат медиҳанд, ки ба воситаи номи Ӯ ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро хоҳад ёфт» (Аъмол 10:43).
«Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре ба одамон дода нашудааст, ки ба воситаи он одамон бояд наҷот ёбанд» (Аъмол 4:12).
Хонандаи азиз
Кӯшишҳои худи мо ҳеҷ гоҳ моро наҷот нахоҳанд дод. Китоби Муқаддас инро ба таври возеҳ баён мекунад:
«Зеро шумо ба василаи файз ба воситаи имон наҷот ёфтаед, ва ин аз худи шумо нест; ин атои Худост, на аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад» (Эфсӯсиён 2:8-9).
Оё шумо атои Худои омурзиш ва ҳаёти ҷовидониро мехоҳед? Пас, Масеҳро бо имон дар дили худ қабул кунед!
—Рафиқ
