Бозгашт ба мақолаҳо

Ду созандаи Матто 7: Бино кардан бар санг ё рег

Номаълум
26 Дек, 2022
14 Ҳадди ақал хондан

Ду созандаи 7

Ба таври анъанавӣ, 5–7 «Мавъизаи болои кӯҳ» номида мешавад. Дар ин паём принсипҳои Малакути ва чӣ гуна ба он дохил шуданро таълим дод. Вақте ки мо ба суханони охирини , ки дар он ба мардум гуфта буд, назар мекунем, биёед фикр кунем, ки Ӯ ҳоло ба ҳар яки мо чӣ мегӯяд. Бале, хонандаи азиз, паёми Ӯ имрӯз ҳам ҳамон қадар дуруст аст, ки вақте Ӯ бори аввал ин суханони гаронбаҳоро гуфта буд.

Ҳар чиз дуто

Аз 7:13 то охири паёми , мо аз ҳар чиз дуто мебинем. Ин ҷадвал муқоисаҳоро дар дохили ҳар як маҷмӯъ пешниҳод мекунад.

ҲО Танг Васеъ

ҲО Душвор Васеъ

Кам Бисёр

ОХИР

ПАЙҒАМБАРОН Рост Дурӯғ

ДАРАХТОН Хуб Бад

МЕВА Хуб Бад

ОНҲОЕ, КИ МЕГӮЯНД, «, » Иродаи Падарро иҷро мекунанд Беқонун

СОЗАНДАГОН Доно Аҳмақ

ХОНАҲО Ба тобовар Ба тобовар нест

ПОЙГОҲ Рег

ТАЪСИРИ Хона меистад Хона меафтад

Бо ин нишон дод, ки мо бояд қабул кунем, ки барои наҷоти худ ба Ӯ имон оварем, вагарна мо доварии абадӣ хоҳем гирифт. Роҳи миёна нест. Шумо бояд қабул кунед, ва мо дуо мекунем, ки шумо барои қабул кунед!

Ду

Дар оятҳои 13-14, эълон кард, ки мо бояд аз дарвозаи танг дохил шавем. Ҳар кас бояд интихоб кунад, ки аз кадом дохил мешавад. роҳи дарвозаи танг аст; дарвозаи васеъ ҳамаи дигаронро ифода мекунад. Пас аз он ки мо аз дарвозаи танг дохил мешавем, роҳи танг вуҷуд дорад, кам касон ин ва роҳро пайдо мекунанд. Ба ҷои ин, бисёриҳо аз дарвозаи васеъ мегузаранд ва роҳи васеъро тай мекунанд. Охири роҳи танг ба мебарад, дарвозаи васеъ дар охир ба мебарад. Шумо кадом дарвозаро интихоб мекунед?

Ду пайғамбар

Дар оятҳои 15-20 нишон дод, ки ду намуди пайғамбарон вуҷуд доранд: дурӯғин ва ҳақиқӣ. Мо онҳоро аз меваҳояшон хоҳем шинохт, ки рамзи натиҷаҳои таълимоти онҳо буда, хислати пайғамбаронро нишон медиҳанд. Муаллимони дурӯғин ба дастуроти равшани Худо дар Каломи Ӯ беитоатӣ мекунанд ва ҳаёти худи онҳо гуноҳи онҳоро ошкор мекунад. Ҳамин меваҳо дар пайравони пайғамбарони дурӯғин низ дида мешаванд, ки ба Каломи Худо беитоатӣ мекунанд. Пайғамбарони дурӯғин (оятҳои 17-19) ва пайравони онҳо, ки бо дарахти бад ифода ёфтаанд, дар кӯраи абадии кӯли оташ хоҳанд шуд.

Мо бояд танҳо ба ва Каломи Худо гӯш диҳем, на ба ақидаҳои дурӯғин, фалсафаҳо ва ғояҳои одамоне, ки ба имон надоранд. Бисёр мо пайғамбарони дурӯғинро танҳо онҳое мешуморем, ки динҳои дурӯғинро таълим медиҳанд; , ҳатто муаллимони мактаб ва олимони беимон ба категорияи онҳое дохил мешаванд, ки пайғамбарони дурӯғин мебошанд. Эҳтиёт бошед!

Худфирефтагон

Дар оятҳои 21-23 гуфт, ки инсоният – яъне, беимонон – дар доварии ниҳоӣ дар назди Ӯ хоҳанд истод. Далели он ки довари ниҳоии тамоми инсоният аст, шунавандагони паёми Ӯро ба ҳайрат овард. Ӯ худро Худо эълон мекард. на танҳо як муаллими хуб ва пайғамбар аст; Ӯ Довари тамоми хоҳад буд!

Ӯ эълон кард, ки бисёриҳо аъмоли неки худро ҳамчун чизи арзишманд меоранд. Онҳо Исоро «, » хоҳанд номид ва дар бораи ҳамаи корҳои неке, ки дар рӯи кардаанд, ба таври муфассал нақл хоҳанд кард. Чунин шахсон ҳатто фахр хоҳанд кард, ки баъзе аз корҳои онҳо мӯъҷизавӣ буда, ба номи анҷом дода шудаанд. Ин аъмоли нек дар муайян кардани сарнавишти абадии онҳо ҳеҷ арзише нахоҳанд дошт. онҳоро ҳамчун онҳое хоҳад кард, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ намешинохт. Ӯ онҳоро аз ҳузури Худ барои абад дур хоҳад кард ва мегӯяд: «Ман ҳеҷ гоҳ шуморо намешинохтам; аз Ман дур шавед, шумо, ки беқонунӣ мекунед!» (ояти 23 NKJV). Ин барои онҳое, ки ба аъмоли неки худ барои рафтан ба такя мекунанд, чӣ қадар даҳшатнок хоҳад буд. Онҳо дар бораи ҳолати ҳақиқии рӯҳонии худ худфирефтаанд.

Дӯсти ман, лутфан ба он чизе, ки мегӯяд, диққат диҳед. Аъмоли неки мо моро наҷот нахоҳанд дод. мегӯяд: «Ҳамаи адолатҳои мо мисли латтаҳои палид мебошанд.» Танҳо тавассути имон ба Исои , марги Ӯ, хуни рехтаи Ӯ ва эҳёи Ӯ, ҳар кас метавонад наҷот ёбад. Ин ягона корест, ки Худо барои наҷот эътироф мекунад. Ҳамаи корҳои неке, ки мо дар ҳаёти худ карда метавонем, агар на аз сабаби аввал ба имон овардан, аз ҷониби Худо комилан бефоида ҳисобида мешаванд.

Танҳо чанд нафар дарк мекунанд, ки онҳо гуноҳкоранд ва наметавонанд худро тавассути аъмоли неки худ наҷот диҳанд. Онҳо пас аз он ки танҳо ба Исои ва кори анҷомёфтаи Ӯ дар Ҷолҷото эътимод мекунанд, аз ояндаи худ бо дар итминон доранд. Дар он ҷо Ӯ барои гуноҳҳои онҳо мурд ва дар рӯзи сеюм барои сафедкунии онҳо шуд. Имондорон барои абад наҷот хоҳанд ёфт. Онҳо корҳои нек хоҳанд кард, барои наҷот ба онҳо эътимод нахоҳанд кард.

Ду созанда

Ҳоло мо ба мисоли охирине мерасем, ки дар кӯҳ дод, то шунавандагонро аз накардан ба Ӯ огоҳ кунад. Ӯ масъалаи гӯш додан ба пайғамбарони дурӯғинро, ки одамонро гумроҳ мекунанд, муҳокима карда буд. Сипас Ӯ моро огоҳ кард, ки ба аъмоли неки худ эътимод накунем, балки тавассути имон бо Ӯ муносибат дошта бошем. Ниҳоят, мисоли ду созандаро ҳамчун огоҳӣ овард (оятҳои 24-27).

аз ҳамаи он чизе, ки гуфтааст, посух интизор аст. Танҳо ба Ӯ гӯш додан ва дар зеҳни худ донистани он чизе, ки Ӯ гуфтааст, кофӣ нест. Аз ёд кардани паём ва қобилияти иқтибос овардан аз он кофӣ нест. Танҳо ба зебоии паёми Ӯ таҳсин кардан нокифоя аст. аз мо хоҳиш кард, ки дар дили худ қабул кунем, ва ин ба сарнавишти ҷонҳои мо таъсири абадӣ хоҳад дошт!

Сохтани хонаи худ кори душвор аст. Бисёре аз мо имрӯз дар хонаҳое зиндагӣ мекунем, ки дигарон сохтаанд, бо ин тасвир нишон дод, ки ҳамаи мо як намуди дигари хона месозем. Хона ҳаёти моро ифода мекунад. Як созанда эҳтиёткор аст, ки пойгоҳи хуб дошта бошад ва хонаи худро бар месозад. Мо дар , як порчаи шабеҳ, мебинем, ки ин мард «чуқур кофт» то санги сахтро пайдо кунад. Ба ҳамин монанд, мо бояд чуқур кобем ва боварӣ ҳосил кунем, ки ҳаёти мо бар Санги сохта шудааст! Ин мард доно эълон шудааст.

Андозаи хона ва чанд ҳуҷра доштани он муҳим нест. Шумораи солҳое, ки барои сохтани чунин хона лозим аст, муҳим нест. Баъзеи мо умри кӯтоҳ дорем, дар ҳоле ки дигарон метавонанд умри дароз дошта бошанд, дар охир ягона чизе, ки муҳим аст, пойгоҳест, ки хона бар он сохта шудааст.

Ду пойгоҳ

Ва пойгоҳи санги чиро ифода мекунад? ба мо ҷавоб медиҳад. Ин , суханони Ӯ ва иҷрои онҳост. Ӯ гуфт: «Ҳар кӣ ин суханони мешунавад ва онҳоро иҷро мекунад...» ( ). Мо дар 1 Қӯринтиён мехонем: «Зеро онҳо аз он Санги рӯҳонӣ, ки аз паси онҳо мерафт, нӯшиданд, ва он буд.» Рӯҳулқудс Павлусро водор кард, ки нависад: «Бар пойгоҳи расулон ва пайғамбарон сохта шуда, худи Исои санги асосии гӯша аст...» (Эфсӯсиён ). Ниҳоят, дар мо мехонем: «Ба назди Ӯ ҳамчун санги омада, ки дар аз ҷониби одамон рад карда шудааст, аз ҷониби Худо интихобшуда ва гаронбаҳост.» Нависандаи гимн Эдвард Мот (1797–1874) онро чунин баён кардааст, мувофиқи www.hymnal.net:

Умеди ман бар ҳеҷ чиз камтар нест, Аз Исои , адолати ман, Ман ҷуръат намекунам, ки ба чаҳорчӯбаи ширинтар эътимод кунам, комилан ба номи такя мекунам. Бар , Санги , ман меистам; Ҳама заминҳои дигар реги ғарқшавандаанд, Ҳама заминҳои дигар реги ғарқшавандаанд.

Бар хилофи пойгоҳи санги , мо марди аҳмақро мебинем, ки хонаи худ, ё ҳаёти худро, бар рег месозад. Дар ин ҷо, рег ҳама чизро ба ғайр аз Исои ва суханони Ӯ ифода мекунад. Ин марди аҳмақ дар байни бисёриҳоест, ки аз дарвозаи васеъ дохил мешаванд ва охири онҳо аст. Ӯ аҳмақ эълон шудааст, зеро ӯ тӯфони оянда ва зарурати доштани пойгоҳи санги сахтро нодида гирифт. «Аҳмақ дар дили худ гуфтааст: «Худо нест»» (). «Аҳмақон гуноҳро масхара мекунанд... Роҳе ҳаст, ки ба назар ба дуруст менамояд, охири он роҳи марг аст» (). Оё шумо то ҳол дар байни ин гурӯҳи созандагони аҳмақ ҳастед?

тӯфонро ҳамчун таъсиррасон ба ҳар тарафи хонаҳо тасвир кард ( ,27). Мо дар бораи борони аз фаромада ва обхезиҳои аз баромада мехонем. Сипас, шамолҳо мевазанд ва аз ҳама самтҳо ба хонаҳо мезананд. Оё хонаҳо меистоданд?

дар ин мисоли охирини чиро тасвир мекард? Баъзеҳо боварӣ доранд, ки муборизаҳо ва озмоишҳоеро, ки мо дар ҳаёти худ дучор мешавем, ифода мекунад. Ин як нуқтаи назари имконпазири порча аст, мо набояд як нуқтаи муҳими дигареро, ки ба таваҷҷӯҳи мо меовард, аз даст диҳем.

Вақте ки мо дар бораи тӯфони муқаррарӣ фикр мекунем, аввал шамолро ҳис мекунем, сипас ва ниҳоят обхезӣ. тартиби муқаррариро надод, балки онро тағир дод, то бо оғоз шавад, пас аз он обхезиҳо ва бо ба охир расад. Оё Ӯ барои мо чизи бештареро тасвир мекард?

Татбиқи

Тасвир нишон медиҳад, ки чӣ гуна Худо бо истифода аз оби Каломи Худ бо мурури замон бо инсон сухан гуфтааст ва бар ҳаёти мо бар асоси он чизе, ки Ӯ ошкор кардааст. бо борони аз оғоз кард. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки Худои Падар

дар замонҳои гуногун ва бо роҳҳои гуногун дар замонҳои гузашта ба падарон тавассути пайғамбарон сухан гуфтааст (Ибриён ). Падар ба Писари Худ ишора мекард ва ба мо мегуфт, ки ҳаёти худро бар ин бисозем.

Баъд, ба мо гуфта мешавад, ки обхезиҳо омаданд. Ҳамон тавре ки обхезиҳо аз баланд мешаванд, ин тасвир мегӯяд, ки Худо Писари Худ, Исои Масеҳро фиристод, то дар ин ҷо дар рӯи равад ва Каломи Худро ба мо бигӯяд. Мо дар Ибриён мехонем: «Худо... дар ин рӯзҳои охир ба мо тавассути Писари Худ сухан гуфтааст, ки Ӯро вориси ҳама чиз кардааст, ки тавассути Ӯ низ ҷаҳонҳоро офаридааст.» Худои Писар инсон шуд ва барои муддати кӯтоҳе дар рӯи зиндагӣ кард. Ӯ ҷони худро барои наҷоти мо дар қурбон кард ва хуни худро барои фидияи мо рехт. Дар рӯзи сеюм, Ӯ аз шуд ва ҳоло дар аст, ба ҷое, ки аз он омада буд, баргашт. Ин ҳама бо обхезиҳои баландшаванда рамзӣ шудааст. Худои Писар ба мо сухан гуфтааст ва пурсидааст, ки оё мо ҳаёти худро бар Ӯ месозем.

Ниҳоят, вазид. аксар ҳамчун рамзи Рӯҳулқудс эътироф мешавад. мегӯяд: « ба ҳар куҷое ки хоҳад, мевазад, ва овози онро мешунавӣ, наметавонӣ бигӯӣ, ки аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад. Ҳамин тавр аст ҳар кӣ аз Рӯҳ шудааст.» Ин ёдрасӣ аст, ки Худои Рӯҳулқудс дар тамоми Китоби Муқаддас ба мо сухан гуфтааст. Пас аз он ки ба рафт, Рӯҳулқудс ба таври беназир омад ва ҳоло дар дохили ҳар як имондор зиндагӣ мекунад. Мо дар мехонем: «Ва Ман [ ] аз Падар дуо хоҳам кард, ва Ӯ ба шумо дигар Ёвар хоҳад дод, то ки Ӯ бо шумо абадӣ бимонад – Рӯҳи ростӣ.» «Ёвар» Рӯҳулқудс аст, ки моро ба Исои ишора мекунад. Ӯ ба мо мегӯяд, ки ҳаёти худро бар Ӯ бисозем.

Худо дар се шахс – ки «Сегона» номида мешавад – хоҳиши муҳим дорад: Ӯ мехоҳад бубинад, ки мо ба Ӯ гӯш медиҳем ва мекунем. Мо бояд хонаи худро, ки ҳаёти моро ифода мекунад, бар пойгоҳи мустаҳками Исои ва Каломи Ӯ бисозем.

Тӯфони

инчунин муҳимтарин довариҳоро ифода мекунад. Оё мо ба он чизе, ки Ӯ ба мо гуфта буд, гӯш медодем, посух намедодем ва он чизеро, ки Ӯ хоста буд, иҷро намекардем? Пойгоҳи хонаи шумо чист – Исои ё чизи дигар?

Агар ҳаёти мо бар сохта шуда бошад, мо пас аз боқӣ хоҳем монд, то аз бо Наҷотдиҳандаи худ лаззат барем. Ҳамчун онҳое, ки наҷот ёфтаанд, он бар дар сарф шуд. Аз ин рӯ, чунон ки мо дар мебинем, хонае, ки бар – Исои – сохта шуда буд, «наафтод, зеро он бар асос ёфта буд.»

Агар хонаи шумо бар рег сохта шуда бошад, ҳанӯз меояд. , хонаи шумо ба нахоҳад овард. пойгоҳи шумо он чизе буд, ки дигарон – пайғамбарони дурӯғин – дар бораи он гуфта буданд, на он чизе, ки гуфта буд. шумо ба аъмоли неки худ такя мекунед, бо умеди он ки ба қадри кофӣ хуб ҳастед, то аз наҷот ёбед. Дар ҳар сурат, шумо наметавонед худро аз ин наҷот диҳед.

Дар ба мо дар бораи доварии тахти бузурги сафед гуфта мешавад. Вақте ки ин сурат мегирад, онҳое, ки ҳаёти худро бар санги сахти Исои ва кори анҷомёфтаи наҷоти Ӯ дар Ҷолҷото насохтаанд, ки хонаҳои худро бар рег сохтаанд, хоҳанд шуд. Китобҳое кушода хоҳанд шуд, ки сабтҳои ҳаёти онҳоро доранд. Аз ин китобҳо, онҳое, ки дар он ҷо истодаанд, хоҳанд шуд. Ба онҳо нишон дода хоҳад шуд, ки онҳо гуноҳкоранд, сазовори ҳузури Худо нестанд. Аъмоли неки онҳо ба қадри кофӣ хуб нестанд. Онҳо на танҳо гуноҳ кардаанд, балки бо иҷро накардани он чизе, ки Худо гуфта буд, низ гуноҳ кардаанд! Истисноҳо нахоҳанд буд. Ба онҳо нишон дода хоҳад шуд, ки номҳои онҳо «дар Китоби навишта нашудаанд» ( ). Ин маънои онро дорад, ки онҳо барои абад ба кӯли оташ партофта хоҳанд шуд!

Натиҷаи ниҳоии абадӣ

паёми худро бо огоҳии ниҳоӣ дар ба охир расонд: «Ва афтидани он бузург буд.» Хонае, ки бар рег сохта шуда буд, хароб шуд. бар он хона комил буд ва барои абад давом хоҳад кард. Аз ин рӯ, , ки моро дӯст медорад, ба мо огоҳӣ дод!

Хонандаи азиз, шумо ҳаёти худро бар чӣ месозед? Оё имони шумо бар он чизест, ки гуфтааст? Оё шумо он чизеро, ки Ӯ аз шумо мехоҳад, иҷро мекунед? Суханони Ӯро бишнавед ва онҳоро иҷро кунед. Ӯ мехоҳад, ки шумо аз гуноҳҳои худ гардонед, аз Ӯ пурсед ва барои наҷоти худ ба Ӯ имон оваред. Танҳо бо сохта шудан бар шумо наҷот хоҳед ёфт.

Мо дуо мекунем, ки шумо ба ин огоҳиҳо гӯш диҳед ва бо эътимод ба Исои посух диҳед. гуфт: « иҷро шуд, ва Малакути Худо наздик аст. Тавба кунед ва ба Инҷил имон оваред» (Марқӯс ).

Худо шуморо дӯст медорад ва намехоҳад, ки шумо маҳкум шавед. мегӯяд: Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, дорад, ҳар кӣ Писарро рад кунад, ҳаётро нахоҳад дид, зеро хашми Худо бар онҳо боқӣ мемонад. Азбаски Худо бояд ба Каломи Худ содиқ бимонад ( ), Ӯ бояд ҳамаи гуноҳкоронро ба марг маҳкум кунад. Ӯ шуморо чунон дӯст дошт, ки Писари Худ, Исои Масеҳро, барои гуноҳҳои шумо ҷазо дод. дар барои гуноҳҳои шумо ва барои гуноҳҳои ман мурд. Ӯ мехоҳад бо шумо муносибат дошта бошад ва ба шумо ҳаёти ва хушбахтона диҳад, сипас шуморо барои абад бо Худ ба барад. Оё шумо ба Худо аз дили худ чунин дуо намекунед: «Худоё, ман гуноҳ кардаам ва сазовори муҳаббати нестам. Ташаккур барои додани Писари , ки барои гуноҳҳои ман дар мурд. Ман дигар Ӯро рад намекунам, балки ҳоло боварӣ дорам, ки Ӯ ба ҷои ман мурд. Омин.» —Ҷон Ҳадли (мутобиқшуда аз «Рӯзи хуш дошта бошед»)

Мақолаҳои марбут

Аслан дар GTPress нашр шудааст. Бо зеҳни сунъӣ тарҷума шудааст, аз ҷумла иқтибосҳои Китоби Муқаддас — ҳама гуна истинодро кушоед, то онро дар Китоби Муқаддас 1992, 1999 хонед.

Китоби Муқаддас - Tajiki Bible © Institute for Bible Translation (Sweden) 1992, 1999. www.ifb.nu