«Ҳеҷ кас монанди Худо нест, эй Ешурун, ки барои кӯмаки ту бар осмон савор мешавад, бар абрҳо бо шукӯҳи худ.» (Такрори Шариат 33:26)
Гесениус ва Ҷеймс Стронг розӣ ҳастанд, ки Ешурун номи рамзӣ барои Исроил аст, ки маънои «ростқавл»-ро дорад. Ин бояд нишонаи мавқеи миллат дар назди Худо бошад, на тавсифи рафтори онҳо, зеро рафтори Ешурун номунтазам буд (Такрори Шариат 32:15). Ешурун ёдоварии эълони Бильом аст, ки «Ӯ дар Яъқуб бадкориро надидааст, ва дар Исроил каҷравиро надидааст» (Ададҳо 23:21). Ин ҳақиқат хеле арзишманд аст, аммо, дар идеал, он чизе ки инсон бо файз аст, бояд дар рафтори ӯ зоҳир шавад, зеро «касе ки адолат мекунад, одил аст, чунон ки Ӯ одил аст» (1 Юҳанно 3:7).
Беназирии Худои Ешурун дар хониши имрӯза таъкид шудааст. Ҳанӯз дар Хуруҷ 15:11, мардуми Исроил инро дарк карда буданд, зеро пас аз наҷоти худ суруди ҳамду санои худро мехонданд: «Кист монанди Ту?». Қудуси Ӯ аз ҳеҷ мавҷуди дигар беҳамтост. Ҳанно беназирии эътимоднокии Ӯро ҷашн гирифт (1 Самуил 2:2). Довуд аз беназирии бузургии Ӯ шодӣ кард (2 Самуил 7:22). Сулаймон Ӯро барои беназирии вафодории Ӯ ибодат кард (1 Подшоҳон 8:23). Забурнавис аз беназирии адолати Ӯ мутаассир шуд (Забур 71:19). Ҳатто дар осмон ҳеҷ кас наметавонад «бо Худованд муқоиса шавад» (Забур 89:6). Воқеан, «ҳеҷ кас монанди Худои Ешурун нест».
Он чизе ки дар бораи Худои Исроил дуруст буд, дар бораи Масеҳи Исроил низ дуруст буд. Мо Ӯро Масеҳи беҳамто меномем, Он ки «аз фарзандони одамон зеботар аст» (Забур 45:2). Баъзе аз фарзандони одамон хислатҳои ахлоқии дилпазирро нишон доданд. Имони Иброҳим, покии Юсуф, фурӯтании Мусо ва сабри Аюб ҳама хуб тасдиқ шудаанд, аммо далели он ки ин мардон хислатҳои бартаридошта доштанд, камбудиро дар дигар хислатҳои ахлоқӣ нишон медиҳад. Танҳо як нафар буд, ки дар ӯ ҳар як ахлоқи аъло ба таври беназир омехта шуда буд: танҳо Ӯ «пур аз файз ва ростӣ» буд (Юҳанно 1:14). Омезиши баъзе ҳанутҳои асосӣ равғани тадҳини муқаддаси беназирро ба вуҷуд овард, ва мувозинати ҳанутҳои ширин атрҳои беназирро барои қурбонгоҳи бухур (Хуруҷ 30:22-38). Ба ҳамин монанд, омезиши хусусиятҳои ахлоқӣ дар ҳаёти Худованд Исо нишон медиҳад, ки Ӯ танҳо аст. Мо ибодат мекунем ва эълон мекунем: «ҳеҷ кас монанди Ту нест, эй Худованд» (Забур 86:8).
