Дар матни имрӯза қайд кунед, ки ба мо гуфта нашудааст, ки чанд марди доно омадаанд. Бисёриҳо тахмин кардаанд, ки се марди доно буданд, зеро се тӯҳфа дода шуда буд — тилло, ладан ва мур (Мат. 2:11) — аммо Библия инро намегӯяд. Ба мо номҳои онҳо, воситаҳои нақлиёти онҳо ё ҳатто аз кадом кишварҳо будани онҳо гуфта нашудааст. Аммо он чизе ки ба мо гуфта шудааст, ин аст, ки онҳо мардони доно буданд. Онҳо «ситораи Ӯро» диданд ва барои ибодати Ӯ ба хона омаданд, на ба охур. Ин нишон медиҳад, ки ин пас аз таваллуди Худованд Исо каме вақт гузаштааст: баъзеҳо аз чанд моҳ то ду солро пешниҳод кардаанд.
Онҳо ситораи Ӯро диданд ва барои ибодат омаданд! Кадом ситора? Онҳо дар бораи ин чӣ тавр медонистанд? Эҳтимолан, муғҳо аз навиштаҳои пайғамбар Дониёл, ки дар замонҳои қадим сардори мардони донои дарбор дар Форс буд, огоҳ буданд. Дониёл як пешгӯиро дар бар мегирад, ки ҷадвали вақтро барои таваллуди Масеҳ медиҳад (9:24–27). Инчунин, муғҳо шояд аз пешгӯии Бильом, ки аз шаҳри Петур дар наздикии дарёи Фурот дар наздикии Форс буд, огоҳ буданд. Пешгӯии Бильом махсусан ситораеро зикр мекунад, ки «аз Яъқуб» меояд (Ададҳо 24:17). Ин муғҳо мардоне буданд, ки Каломи Худоро мехонданд ва бовар мекарданд, ва онҳо Худованд Исоро ҷустуҷӯ мекарданд, ки арзиши Ӯро эътироф мекарданд. Онҳо худро фурӯтан карданд, то Худованд Исоро ибодат кунанд, тӯҳфаҳое, ки ба Подшоҳ мувофиқ буданд, оварданд. Онҳо воқеан мардони доно буданд!
Дар ин вақти сол, аз даст додани сабаби омадани Масеҳ ба ҷаҳон осон аст. Мо метавонем бо бисёр чизҳо банд шавем, аммо ин мардони доно аз ҳадафи омадани худ ба Худованд Исо парешон намешуданд: онҳо сар хам карда, Ӯро ибодат карданд. Бигзор мо низ дар дилҳои худ ҳамин тавр кунем!
