Ва зане буд, ки дувоздаҳ сол хунравӣ дошт ва аз бисёр табибон бисёр азоб кашида буд. Вай ҳама чизеро, ки дошт, сарф карда буд ва беҳтар нашуда буд, балки бадтар мешуд. Вақте ки вай дар бораи Исо шунид, аз қафои Ӯ дар издиҳом омад ва ба либоси Ӯ даст расонд.
Марқӯс 5:25–27
Дар матн ба мо гуфта шудааст, ки ин зани бечора дувоздаҳ сол азоб кашида, доимо хунравӣ дошт. Тасаввур кунед, ки вай аз ҷиҳати эмотсионалӣ чӣ қадар хаста шуда буд. Танҳо азоби ҷисмонӣ қувваи ӯро тамом мекард ва бори эмотсионалӣ ӯро хаста ва ноумед мекард. Аз нуқтаи назари инсонӣ, вай тамоми умедро гум карда буд. Вай ба ҳар як духтуре, ки пайдо карда метавонист, муроҷиат карда буд, аммо фаҳмид, ки ҳеҷ кас ба ӯ кӯмак карда наметавонад. Вай тамоми захираҳои молиявии худро сарф карда буд, аммо ҳолати ӯ танҳо бадтар мешуд.
Мувофиқи Қонун, вай нопок ҳисобида мешуд (Ибодат 15:19). На танҳо ноумедиеро, ки вай бояд ҳис мекард, балки шармеро, ки ба дили ӯ сахт фишор меовард, тасаввур кунед.
Нуқтаи равшани достони ӯ бо калимаҳо оғоз мешавад, «Вақте ки вай дар бораи Исо шунид…» Шояд вай шунида буд, ки ин Мард ба кӯрон биноӣ мебахшад, лангҳоро роҳ мегардонад, беморонро шифо медиҳад ва ҳатто обро ба шароб табдил медиҳад. Дар амиқи азоби шахсии худ, вай бо худ фикр кард, «Агар танҳо ба либоси Ӯ даст расонам, шифо хоҳам ёфт» (ояти 28).
Ин занро тасаввур кунед, ки роҳи худро аз байни издиҳом мегузаронад — заиф, ноаён, аммо қатъӣ. Шояд вай аз онҳое, ки ҳолати ӯро медонистанд, нигоҳҳои нафратомез гирифта буд, ки медонистанд, ки вай мувофиқи Қонун «нопок» аст. Аммо имони ӯро боздоштан мумкин набуд. Вақте ки вай даст дароз кард ва ба домани либоси Ӯ даст расонд, «Дарҳол чашмаи хуни ӯ хушк шуд, ва вай дар бадани худ ҳис кард, ки аз беморӣ шифо ёфтааст» (ояти 29).
Сипас мо мехонем:
«Ва Исо, дарҳол дар худ дониста, ки қудрат аз Ӯ берун рафтааст, дар издиҳом рӯй гардонд ва гуфт: «Кӣ ба либоси Ман даст расонд?» Аммо шогирдони Ӯ ба Ӯ гуфтанд: «Шумо мебинед, ки мардум шуморо иҳота кардаанд, ва шумо мегӯед: «Кӣ ба Ман даст расонд?»» Ва Ӯ ба атроф нигоҳ кард, то он занеро, ки ин корро карда буд, бубинад. Аммо зан, тарсида ва ларзида, дониста, ки бо ӯ чӣ шудааст, омада, дар пеши Ӯ зону зад ва тамоми ҳақиқатро ба Ӯ гуфт. Ва Ӯ ба ӯ гуфт: «Духтар, имони ту туро шифо дод. Бо осоиштагӣ бирав, ва аз бемории худ шифо ёб».
Чӣ вохӯрии пурқуввате! Имони ин зан ӯро ба қудрати шифобахши Худованд Исо пайваст.
Лангар барои имрӯз:
Шумо ба чӣ часпидаед? Кадом бори гаронро мебардоред? Имон дошта бошед, ки ба назди Худованд Исо биёед — ба Ӯ даст дароз кунед, бовар кунед, ки Ӯ ҳам хоҳишманд ва ҳам қодир аст, ки ниёзи шуморо қонеъ гардонад ва ба фарёди шумо ҷавоб диҳад.
