Номи аҷоиби Исо
«Дар ном чӣ ҳаст?» Ин саволро беш аз 400 сол пеш шоир Вилям Шекспир дода буд. Номҳо барои тавсиф ва муайян кардани якдигар истифода мешаванд. Мо номҳоро барои ҷалби таваҷҷӯҳи якдигар мехонем.
Дар Библия номҳо барои сабт кардани баъзе ҷанбаҳои таваллуди шахс, барои ифодаи аксуламали волидон ба таваллуди фарзандашон ё барои таъмини ҳамбастагии робитаҳои оилавӣ истифода мешуданд. Номҳо аксар вақт барои расонидани паёми Худо, барқарор кардани робита бо Худо, таъсиси ҳокимият бар дигарон ё нишон додани оғози нав ё самти нав дар ҳаёти шахс истифода мешуданд.
Барои бисёре аз наҷотнаёфтагон, номи Исо танҳо як калимаи лаънат аст, аммо барои онҳое, ки имон доранд, ин номи муборак хеле гаронбаҳост. Нависандаи гимн Эдвард Э. Николс (1865–1952) ин гаронбаҳоро чунин баён кардааст:
Номи гаронбаҳо! Номи Исо, Писари Худои Таоло, Ки бо муҳаббат ба гунаҳкорони гунаҳкор, Барои мурдан омад.
Номи гаронбаҳо! Ҳикояи нақлкунанда Аз таваллуди хоксоронаи Ӯ; Аз роҳи танҳоии Ӯ, ки тай шудааст Дар ин ҷо дар рӯи замин.
Номи гаронбаҳои Ӯ Наҷотдиҳанда, Барои наҷот додани гумшудагон омад; Бо файзи Ӯ, барои гунаҳкорони харобшуда Ҳама чизро дод. Номи гаронбаҳои Ӯ, ки азоб кашид Дар дарахти нангин, Худро қурбонии ихтиёрӣ дод, Ӯ беайб буд.
Номи гаронбаҳо! Дар осмон тахтнишин шудааст, Ҳанӯз Ӯ ин номро дорад; Дар пешонии Ӯ тоҷи ҷалол Ҳоло Ӯ мепӯшад.
Номи гаронбаҳо, беҳамтои Исо, Ҳеҷ кас арзиши онро гуфта наметавонад; Ширинтарин ном дар осмон аст, Ё дар рӯи замин.
Исо – Номи гаронбаҳо
Дар моҳи шашум фаришта Ҷабраил аз ҷониби Худо ба шаҳри Ҷалил, ки Носира ном дошт, ба назди бокирае фиристода шуд, ки ба марде бо номи Юсуф, аз хонадони Довуд, фотиҳа шуда буд. Номи бокира Марям буд. Ва фаришта даромада, ба вай гуфт: «Шод бош, эй баргузида, Худованд бо туст; ту дар миёни занон муборак ҳастӣ!» Аммо вақте ки вай ӯро дид, аз сухани ӯ ба ташвиш афтод ва фикр кард, ки ин чӣ гуна салом аст. Он гоҳ фаришта ба вай гуфт: «Натарс, Марям, зеро ту дар назди Худо илтифот ёфтаӣ. Ва инак, ту дар батни худ ҳомила шуда, Писаре ба дунё меоварӣ ва номи Ӯро Исо хоҳӣ гузошт. Ӯ бузург хоҳад буд ва Писари Ҳаққи Таоло номида хоҳад шуд; ва Худованд Худо тахти падараш Довудро ба Ӯ хоҳад дод. Ва Ӯ бар хонадони Яъқуб то абад ҳукмронӣ хоҳад кард, ва салтанати Ӯ поёне нахоҳад дошт. (Луқо 1:26-33 NKJV)
Аз осмон дода шудааст: Номи Исоро ба Ӯ Марям ё Юсуф надодаанд; ин номи оилавӣ нест, ки аз насл ба насл гузашта бошад. Баръакс, номи Исо гаронбаҳост, зеро он ба Ӯдода шудааст, ва он ба Ӯ аз осмон дода шудааст! Фаришта аввал номи «Исо»-ро ба Марям дод, чунон ки мо дар Луқо мебинем. Сипас, мувофиқи он чизе ки дар Матто 1:21 сабт шудааст, фариштаи Худованд ба Юсуф гуфт, ки писари Марямро «ИСО» номад. Бисёр вақтҳо дар Инҷили Юҳанно мо мехонем, ки Худованд Исо мегӯяд, ки Ӯ аз осмон фуруд омадааст (Юҳанно 3:13, 4:34, 6:41,51,58). Ӯ аз осмон аз Падар фуруд омад, чунон ки номи гаронбаҳои Ӯ. Падар арзиши ин номро медонад!
Бузург дар таърих: Исо шакли юнонии калимаи ибронии Яшуа аст ва ҳамон тавре ки «Еҳушаъ» дар Аҳди Қадим аст, ки маънояш «Яҳува наҷот аст». Ҳадди аққал ду мард дар Аҳди Қадим бо номи Еҳушаъ барҷастаанд, зеро онҳо ба мо файзеро, ки дар Худованди мо Исои Масеҳ ёфт мешавад, хотиррасон мекунанд.
Аввалан, Еҳушаъ, писари Нӯн, қавми Худоро ба Замини Ваъдашуда бурд. Ӯ аз Мусо, қонунгузор, пайравӣ кард. Еҳушаъ аз бисёр ҷиҳат тасвири файзи Худо дар қудрат аст. Мусо наметавонист ба замини истироҳат дохил шавад. Ба ҳамин монанд, қонун наметавонад истироҳат диҳад. Худованд Исои Масеҳ ҳар яки моро даъват карда, мегӯяд: «Назди Ман оед, эй ҳамаи шумо, ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо истироҳат хоҳам дод. Юғи Маро бар худ гиред ва аз Ман омӯзед, зеро Ман фурӯтан ва дар дил хоксорам, ва шумо барои ҷонҳои худ истироҳат хоҳед ёфт» (Матто 11:28-29). Ӯ метавонад ин корро кунад, зеро Ӯ «пур аз файз ва ростӣ» аст (Юҳанно 1:14). «Қонун ба воситаи Мусо дода шуд, аммо файз ва ростӣ ба воситаи Исои Масеҳ омад» (Юҳанно 1:17).
Еҳушаъи дигар, ки мо баррасӣ мекунем, дар Закарё 3 ёфт мешавад. Ӯ коҳин буд. Ин Еҳушаъ аз он чизе ки бояд мебуд, камӣ кард, ва аз ин сабаб ӯ ба мо ҳолати моро хотиррасон мекунад. Ӯ инчунин моро водор мекунад, ки Саркоҳини Бузурги худро, ки мо дар дасти рости Ҳаққи Таоло мебинем, ба ёд орем (Ибриён 4:14, 10:11-12). «Мо Исоро мебинем, ки каме аз фариштагон пасттар карда шуд, барои азоби марг бо ҷалол ва шараф тоҷдор шуд, то ки Ӯ, ба файзи Худо, маргро барои ҳама бичашад» (Ибриён 2:9).
Ҷалол дар шараф: Ҳавворӣ Павлус инро бешубҳа баён карда, эълон кард: «Исои Масеҳ, ки дар сурати Худо буда, баробар будан бо Худоро ғоратгарӣ нашуморид, балки худро беобрӯ кард, сурати ғуломро гирифт ва ба сурати одамон омад. Ва дар зоҳир ҳамчун одам ёфт шуда, худро фурӯтан кард ва то дами марг, ҳатто марги салиб, итоаткор шуд. Аз ин рӯ, Худо низ Ӯро баланд бардошт ва ба Ӯ номе дод, ки аз ҳар ном болотар аст, то ки ба номи Исо ҳар зону хам шавад, аз онҳое ки дар осмонанд, ва аз онҳое ки дар заминанд, ва аз онҳое ки зери заминанд, ва ҳар забон иқрор шавад, ки Исои Масеҳ Худованд аст, ба ҷалоли Худои Падар» (Филиппиён 2:5-11). Ҳарчанд номи «Исо» дар баъзе фарҳангҳо ҳатто имрӯз ҳам нодир нест, номи ин Мард аз ҷониби худи Худо аз ҳар ном болотар аст.
Кӯмаки файзнок: Дар Марқӯс 10:47 мо мехонем, ки Бартимаи кӯр номи Ӯро кӯмаки файзнок ёфт, ки фарёд мезад: «Исо, Писари Довуд, ба ман раҳм кун!» Имрӯз шумо ва ман метавонем ба Худованд Исои Масеҳ фарёд занем ва дар вақти эҳтиёҷот кӯмак ёбем! Ҳамон раҳмат, ё меҳрубонӣ, ки Бартимаи ёфт, мо дар тахти раҳмати Масеҳ меёбем. «Зеро мо Саркоҳине надорем, ки ба заъфҳои мо ҳамдардӣ карда натавонад, балки дар ҳама чизҳо мисли мо озмуда шуд, вале бе гуноҳ. Аз ин рӯ, биёед, бо ҷасорат ба тахти файз наздик шавем, то ки раҳмат ба даст орем ва файзро барои кӯмак дар вақти эҳтиёҷот ёбем» (Ибриён 4:15-16).
Бахшиш ба номи Исо
Ба Матто 1:21 баргашта, мо мехонем, ки фаришта ба Юсуф дар бораи Марям чӣ гуфт: «Ва ӯ Писаре ба дунё меоварад, ва ту номи Ӯро Исо хоҳӣ гузошт, зеро Ӯ қавми худро аз гуноҳҳояшон наҷот хоҳад дод». Худои Падар номи Исоро барои Писари ягонаи худ интихоб кард, зеро Ӯ моро аз қудрати гуноҳ ва салтанати торикӣ пирӯзона наҷот хоҳад дод. Вақте ки мо дар ин бора фикр мекунем, биёед ин порчаҳоро мулоҳиза кунем:
- «Зеро Писари Одам на барои нест кардани ҷони одамон, балки барои наҷот додани онҳо омад» (Луқо 9:56).
- «Ин сухани боварибахш ва сазовори қабули комил аст, ки Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад, ки ман сардори онҳоям» (1 Тимотиюс 1:15).
- «Ва мо дидем ва шаҳодат медиҳем, ки Падар Писарро ҳамчун Наҷотдиҳандаи ҷаҳон фиристодааст» (1 Юҳанно 4:14).
- Пилотус дар болои сари Худованд Исо лавҳае овехт. Касе гуфтааст, ки ин аввалин рисолаи Инҷил буд, ки навишта шудааст: «Исои Носирӣ, Подшоҳи Яҳудиён» (Юҳанно 19:19). Он ба забони ибрӣ барои яҳудиён (ҷаҳони динӣ), ба юнонӣ (ҷаҳони тиҷоратӣ ва фарҳангӣ) ва ба лотинӣ (ҷаҳони сиёсӣ) навишта шуда буд. Инсон бо тамасхур номи Исоро бо тамасхур ва нафрат баланд кард, аммо дар ҳамон лаҳза Худо номи Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи ҷаҳон баланд кард!
Дар рӯзи Пантикост, Петрус эълон кард: «Ҳар кӣ номи Худовандро хонад, наҷот хоҳад ёфт» (Аъмол 2:21). Ӯ бо ҷасорат эълон кард: «Бинобар ин, тамоми хонадони Исроил бидонанд, ки Худо ин Исоро, ки шумо маслуб кардед, ҳам Худованд ва ҳам Масеҳ гардонидааст» (Аъмол 2:36). Павлус ҳамон паёми наҷотро, ки Петрус эълон кард, эълон кард: «Ҳар кӣ номи Худовандро хонад, наҷот хоҳад ёфт» (Румиён 10:13).
Исо Худованд аст ва бахшиш дар Ӯ ёфт мешавад. «Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунед ва дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳед ёфт. Зеро бо дил ба адолат имон оварда мешавад ва бо даҳон ба наҷот эътироф карда мешавад» (Румиён 10:9-10). Аъмол 4:12 хеле равшан мегӯяд: «Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар байни одамон дода нашудааст, ки мо бояд ба воситаи он наҷот ёбем». Номи Исо номи бахшанда аст!
Қудрат дар номи Исо
Мо аллакай қудрати наҷотро дар он ном дидем, аммо дар чанд боби аввали Аъмол, ки китобест, ки таърихи аввали калисоро сабт мекунад, мо манбаи ин қудратро мушоҳида мекунем. Мо дар он ҷо қудрати радднашаванда, ё қувваи номи Исоро мебинем.
Дар Аъмол 3–4 мо дар бораи марде мехонем, ки аз таваллуд ланг буд. Ин мард барои зинда мондан дар беруни маъбад ба гадоӣ машғул буд. Петрус ва Юҳанноро дида, аз онҳо пул пурсид. Петрус ба қудрати номи Худованд Исо имон дошт ва ба он сарчашмаи аҷиб – номи пурқудрати Исои Масеҳ – муроҷиат кард! Мард дар буғумҳои худ қувват гирифт ва ҷаҳида бархост, роҳ рафт ва Худоро ҳамду сано гуфт!
Петрус медонист, ки вақте гуфт: «Ба номи Исои Носирӣ бархез ва роҳ рав», ин ном хислат, қудрат ва нуфузи Худованд Исоро ифода мекунад. Ин ба Петрус ҷасорат бахшид. Фикри ҷасорат, ё доштани эътимоди ошкоро ё возеҳ, ҳадди аққал 42 маротиба дар Аъмоли Ҳаввориён зикр шудааст. Имони онҳо ҷасур, боэътимод ва сирояткунанда буд, зеро дар номи Исо қудрат ҳаст!
Таъқиботи ногузир ба хотири номи Исо
Дар Аъмол 4 мо мебинем, ки ҳаввориён номи Исоро ҳимоя мекунанд (Аъмол 4:5-14), шӯрои яҳудӣ ба номи Исо муқобилат мекунад (Аъмол 4:15-22) ва ҷамъомади имондорон номи Исоро мехонанд (Аъмол 4:23-31). Ҳаввориён рисолати мавъизаи номи Исои Масеҳро доштанд! Онҳо ба таъқиботи онҳое, ки хомӯшии онҳоро талаб мекарданд, таслим намешуданд. Ба ҷои ин, мо эълони бебозгашт ва қудрати динамикии ноаёни онҳоро мебинем. Ишораҳои зиёде ба қудрати номи Исо мавҷуданд, ба монанди: Аъмол 5:40, 9:27, 15:26, 16:18 ва 19:17.
Имондорон тавассути дуо ба ин қудрат дастрасии бефосила доранд:
- «Ва ҳар чизе ки ба номи Ман талаб кунед, Ман онро иҷро хоҳам кард, то Падар дар Писар ҷалол ёбад. Агар чизе талаб кунед ба номи Ман, Ман онро иҷро хоҳам кард» (Юҳанно 14:13-14).
- «Аммо Ҳимоятгар, Рӯҳи Муқаддас, ки Падар ба номи Ман мефиристад, Ӯ ҳама чизро ба шумо таълим хоҳад дод ва ҳама чизеро, ки Ман ба шумо гуфтам, ба ёди шумо хоҳад овард» (Юҳанно 14:26).
- «Шумо Маро интихоб накардед, балки Ман шуморо интихоб кардам ва таъин кардам, ки шумо рафта, мева оваред ва меваи шумо боқӣ монад, то ҳар чизе ки аз Падар талаб кунед ба номи Ман Ӯ ба шумо диҳад» (Юҳанно 15:16).
- «Ва дар он рӯз шумо аз Ман чизе нахоҳед пурсид. Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар чизе ки аз Падар талаб кунед ба номи Ман Ӯ ба шумо хоҳад дод. То ҳол шумо чизе талаб накардаед ба номи Ман. Талаб кунед, ва хоҳед ёфт, то ки шодии шумо комил бошад» (Юҳанно 16:23-24).
- Дуо гуфтан «ба номи Исо» на танҳо чизест, ки мо ба охири дуоҳои худ илова мекунем. Ин қудрат ва нуфузест, ки ба воситаи он мо метавонем ба тахти файз дастрасӣ пайдо кунем. Ин хислатест, ки мо ба Ӯ мувофиқи мақсадҳои илоҳии Ӯ наздик мешавем. Вақте ки мо ба номи Ӯ дуо мегӯем, мо муфлисшавии худро – нокомии комил ва харобии худро – эътироф мекунем ва бо ҳама чизе ки Худованди мост, ҳамроҳ мешавем. Дуо гуфтан ба номи Ӯ маънои онро дорад, ки мо омодаем ба иродаи Ӯ итоат кунем, Ӯро намояндагӣ кунем ва бо интизорӣ мунтазир бошем, ки Ӯ дар вақти худ ҷавоб диҳад.
Илова бар дуо, мо дар Навиштаҳо дигар масъалаҳоеро пайдо мекунем, ки мустақиман ба номи Ӯ алоқаманданд.
Онҳо иборатанд аз:
- Мо таъмид мегирем ба номи Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддас (Матто 28:19).
- Мо бо имон сафед карда мешавем ба номи Худованд Исо (1 Қӯринтиён 6:11).
- Ҳар коре, ки мекунем, бояд анҷом дода шавад ба номи Худованд Исо (Қӯлассиён 3:17).
- Мо ҷамъ меоем ба он номи муборак (Матто 18:20; 1 Қӯринтиён 5:4).
- Мо аз ифодаи ягонагӣ лаззат мебарем дар он номи аҷоиб Исо (1 Қӯринтиён 1:10).
- Бигзор дилҳои мо ба Он ки ин номи гаронбаҳоро дорад, кашида шаванд ва бигзор мо тавонем бо нависандаи сурудхонӣ бихонем:
Худованд Исо, мо Туро дӯст медорем ва бо шодӣ мерезем Ҳамду санои дилҳои ибодаткунандаро дар пойҳои Ту; Худованд Исо, мо Туро дӯст медорем; мо дӯст медорем ва ибодат мекунем Номе, ки барои Худо ва барои мо хеле ширин аст.
Номи Ту, Худованди муборак, мисли равғани рехташуда аст; Ва, ҳатто вақте ки мо онро талаффуз мекунем, бӯи хуш баланд мешавад Ба Падар, ки танҳо арзиши аълои онро, Камолоти беҳамтои онро, пурра қадр карда метавонад.
Оҳ, номи бӯи хуш, бӯи истироҳат, Номи Қурбонӣ, Баррае, ки кушта шуд! Оҳ, номи Маҳбуби Худо, ки дар Ӯ мо муборакем! Оҳ, номи ҳамеша сазовори ҳама эҳтиром!
Худованди муборак, дар номи Ту мо тамоми рӯз фахр мекунем, Ва ҳамду сано мегӯем, то даме ки ба Ту дар соҳили дурахшони осмон бирасем; Ту то абад шодӣ ва суруди мо хоҳӣ буд; Худованд Исо, мо Туро дӯст медорем, мо дӯст медорем ва ибодат мекунем. —Мисс Кэтрин Ҳелен фон Посек (1859–1953)
