Миссияи кайҳонии Аполлон 8 дар моҳи декабри соли 1968 бори аввал буд, ки инсон ба Моҳ парвоз кард. Ҳангоми дар мадори Моҳ будан, экипаж "Пахши шаби Мавлуд"-и машҳурро анҷом дод, ки як чорабинии мустақими телевизионӣ ва радиоӣ буд ва тахминан як миллиард нафар онро шуниданд.
Ҳангоми пахш, кайҳоннавардон як қисми ҳикояи офаринишро аз боби якуми Ҳастӣ хонданд. Ҳар се кайҳоннавард навбат ба навбат хонданд, ки аз майор Уилям Андерс оғоз карда, "Дар ибтидо Худо осмон ва заминро офарид." Пас аз он ки капитан Ҷеймс Ловелл навбати худро гирифт, полковник Фрэнк Борман бо "Ва Худо дид, ки он некӯст" ба поён расонд. Ин се нафар аввалин одамоне буданд, ки баъзе аз мӯъҷизаҳои коинотро диданд ва дар назди тамошобинони ҷаҳонӣ ба Он ки ҳамаи инро офаридааст, эътироф карданд. Ӯ буд, ки сайёраҳоро ба ҳаракатҳои дақиқи мадории худ гузошт, ки бидуни он ҳисобҳои роҳнамоии парвоз аз замин ба Моҳ ва бозгашт ғайриимкон мебуд. Ҳангоми бозгашт ба замин, аз Билл Андерс пурсиданд, ки киштии кайҳониро кӣ идора мекунад. Ӯ гуфт: "Ман фикр мекунам, ки Исаак Нютон ҳоло бештари ронандагиро анҷом медиҳад." Нютон аввалин шуда қонунҳои ҳаракат ва ҷозибаро, ки ба объектҳои кайҳонӣ таъсир мерасонанд, тавсиф кард.
Заковаи Офариниш
Аксар вақт қиссае нақл мешавад, ки чӣ тавр Нютон як ҳунарманди моҳирро водор кард, ки барои ӯ модели миқёсии системаи офтобии моро созад, ки баъдан дар мизи калоне дар хонаи Нютон намоиш дода шуд. На танҳо ҳунармандии аъло андозаҳои гуногуни сайёраҳо ва наздикии нисбии онҳоро тақлид мекард, балки он инчунин як модели корӣ буд, ки дар он ҳар чизе, ки ҳангоми гардиши дастак дақиқ мечархид ва дар мадор ҳаракат мекард.
Рӯзе, вақте ки Нютон дар утоқи кории худ буд, як дӯсташ омад, ки ӯ олими бузург буд, аммо ҳамзамон атеист ҳам буд. Моделро бо таҳсини ҳавасмандӣ тафтиш карда, ӯ хитоб кард:
«Вой! Ин чӣ чизи зебоест! Кӣ онро сохтааст?» Бе он ки аз китобаш сар бардорад, сэр Исаак ҷавоб дод,
«Ҳеҷ кас.» Меҳмон тафтиши худро қатъ карда, рӯ овард ва гуфт:
«Аён аст, ки шумо саволи маро нодуруст фаҳмидед. Ман пурсидам, ки инро кӣ сохтааст.» Нютон, бешубҳа аз имконияти дарс додан ба дӯсташ лаззат бурда, бо оҳанги ҷиддӣ ҷавоб дод,
«Ҳеҷ кас. Он чизе ки шумо дар ин ҷо мебинед, тасодуфан шакли ҳозираашро гирифтааст.» «Шумо бояд фикр кунед, ки ман аблаҳам!» ҷавоб дод меҳмон. «Албатта, касе онро сохтааст ва ӯ як нобиға аст. Ман мехоҳам бидонам, ки ӯ кист.» Нютон китобашро як сӯ гузошта, бархост ва дасташро ба китфи дӯсташ гузошта, гуфт,
«Ин чиз танҳо як тақлиди ночизи як системаи хеле бузургтарест, ки қонунҳои онро шумо медонед. Ман наметавонам шуморо бовар кунонам, ки ин бозичаи оддӣ бе тарроҳ ва созанда аст. Аммо шумо, ҳамчун атеист, иддао доред, ки асли бузурге, ки тарҳ аз он гирифта шудааст, бидуни тарроҳ ё созанда ба вуҷуд омадааст!» Атеист вақте ки он рӯз рафт, дигар атеист набуд.
Офаридгори шумо
Худованд Исо на танҳо офтоҳ, моҳ ва ситораҳоро офаридааст - Ӯ шуморо бо рӯҳ ва ҷони намиранда офаридааст. Рӯзе меояд, ки ҳаёти мо дар рӯи замин ба охир мерасад ва
ҳар яки мо дар назди Худо ҳисобот хоҳем дод (Румиён 14:12).
Оё шумо барои мулоқот бо Офаридгори худ омодаед? Ҳоло ҳамчун гунаҳкори гумшуда ба Ӯ наздик шавед, бовар кунед, ки Худованд Исои Масеҳ шуморо дӯст медорад ва дар салиб мурд, то барои музди гуноҳи шумо пардохт кунад ва шуморо аз азоби абадии дӯзах наҷот диҳад.
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. (Юҳанно 3:16)
Оё шумо имрӯз Ӯро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунед?
