Вақте ки ман салиби аҷибро мебинам Ки дар он Шоҳзодаи Ҷалол мурд, Гаронтарин фоидаи худро талафот мешуморам, Ва ба ҳамаи ғурури худ нафрат мерезам.
Худоё, мабодо ки ман фахр кунам, Ғайр аз марги Масеҳ, Худои ман; Ҳамаи чизҳои беҳудае, ки маро бештар ҷалб мекунанд, Онҳоро ба хуни Ӯ қурбон мекунам.
Бубинед, аз сари Ӯ, дастҳояш, пойҳояш, Ғам ва муҳаббат омехта ҷорӣ мешаванд; Оё чунин муҳаббат ва ғам ҳеҷ гоҳ вохӯрда буданд, Ё хорҳо чунин тоҷи гаронбаҳоро ташкил медоданд?
Агар тамоми салтанати табиат аз они ман мебуд, Ин тӯҳфа хеле хурд мебуд; Муҳаббати чунон аҷиб, чунон илоҳӣ, Ҷони ман, ҳаёти ман, ҳамаи маро талаб мекунад. — Исаак Уоттс (1674-1748)
Худо мабодо ки ман фахр кунам, магар дар салиби Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба воситаи Ӯ ҷаҳон барои ман маслуб шудааст, ва ман барои ҷаҳон. (Ғалотиён 6:14)
