Мо метавонем ба Худо шукр гӯем, ки ҳангоми интизории омадани Худованд Исо, мо ҳамеша Каломи гаронбаҳои Ӯро бо худ дорем, ки на танҳо тағйир намеёбад, балки «то абад боқӣ мемонад» (1 Пет. 1:25). Ин ҷаҳон мехоҳад моро бовар кунонад, ки Каломи Худо кӯҳна, сохтаи инсон, пур аз хатогиҳо, аз Худо нест ва бояд ба замони мо мутобиқ карда шавад. Аммо ин тавр нест! Он «на каломи одамон, балки … чунон ки дар ҳақиқат аст, каломи Худост» (1 Тас. 2:13), ва он тағйир намеёбад: «каломи Худованд то абад боқӣ мемонад» (1 Пет. 1:25).
Мо инчунин баракат ва имтиёз дорем, ки Рӯҳи Муқаддаси Худоро дорем, ки бо мост, ва дар мост, ва то абад бо мо хоҳад буд (Юҳ. 14:16–17)! Инсони табиӣ на метавонад чизҳои Худоро қабул кунад ва на бидонад, аммо Рӯҳи Худо моро водор месозад, ки «чизҳоеро, ки Худо ба мо ройгон додааст» бидонем (1 Қӯр. 2:12). Ва ба ин тариқ мо метавонем худро бар имони муқаддастарини худ бисозем, Рӯҳи Худо Каломи Худоро истифода бурда, моро водор месозад, ки чизҳоеро дар бораи «Ӯ, ки моро аз зулмот ба нури аҷоиби Худ даъват кардааст» (1 Пет. 2:9), инчунин тамоми мақсади абадии Худоро «барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд» (1 Қӯр. 2:9) ҳамчун воқеияти зинда ва ҳозира бидонем ва дарк кунем.
Ҳаггай барои ҳамзамонони худ паёми шабеҳ дошт, вақте ки аз Худованд эълон кард: «Кор кунед: зеро ки Ман бо шумо ҳастам, мегӯяд Худованд лашкарҳо. Каломе, ки Ман бо шумо аҳд баста будам, вақте ки шумо аз Миср баромадед, ва Рӯҳи Ман, дар миёни шумо боқӣ мемонад: натарсед» (Ҳаг. 2:4–5). Мардум бояд маъбадро аз нав месохтанд, зеро Масеҳ, «орзуи ҳамаи миллатҳо» (ояти 7), меомад, ва коре буд, ки бояд анҷом дода мешуд. Ва барои мо низ ҳамин тавр аст: то даме ки мо садои карнаи охиринро нашунавем, мо ҳамон рӯҳбаландиро дорем, ки дар сохтмони бадани Масеҳ кор кунем (Эфс. 4:11–12), ҳамаи захираҳои файзеро, ки барои ин кор лозим аст, дар Худованд Исои Масеҳи ба зудӣ ояндаи мо пайдо кунем!
