Мардони хуби дунё ва мардони неки Худо

Марди хуб ва ҳаёти ҷовидонӣ

Ҳокими ҷавони сарватманд (Матто 19:16-22; Марқӯс 10:17-22; Луқо 18:18-24) марди хуб буд, аммо ӯ ҳаёти ҷовидонӣ надошт. Ӯ назди Исо омада пурсид: «Кадом кори некро бояд кунам, то ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошам?» (Матто 19:16 ESV). Ин мард зоҳиран ҳамаи амрҳои Худоро аз ҷавонӣ риоя карда буд (Луқо 18:21) – ӯ дар ҳақиқат марди хуб буд! Эҳсос карда, ки шояд чизе намерасад, ӯ пурсид: «Боз чӣ намерасад?» (Матто 19:20). Ӯ ҳамсояи худро мисли худ дӯст намедошт ва пайрави Исо, Писари Худо набуд. Камбудиҳои ӯ вақте ошкор шуданд, ки Худованди мо ба саволи ӯ ҷавоб дод ва гуфт: «Агар хоҳӣ комил бошӣ, бирав, он чи дорӣ, фурӯш ва ба камбағалон деҳ... ва биё, Маро пайравӣ кун, ва ӯ ғамгин шуда рафт» (оятҳои 21-22).

Ин мисол ба мо нишон медиҳад, ки риояи қонун роҳи ба даст овардани наҷот нест, инчунин бо марди хуб будан ҳам нест. Ҳаёти ҷовидонӣ натиҷаи он чизе нест, ки мо мекунем, балки «ин атои Худост» (Эфсӯсиён 2:8). Ҳаёти ҷовидонӣ ба ҳар касе, ки ба Худованд Исои Масеҳ имон дорад, дода мешавад (Юҳанно 3:16), ва ба Ӯ имон овардан маънои пайрави Ӯ шуданро дорад!

Имрӯз мардони хубе ҳастанд, ки намехоҳанд бо Худо коре дошта бошанд. Онҳо фикр мекунанд, ки онҳо он қадар хубанд, ки ба наҷотдиҳанда ниёз надоранд. Инчунин онҳое ҳастанд, ки мардони хуб ба назар мерасанд, зеро онҳо кӯшиш мекунанд, ки ҳар кореро, ки ба дигарон писанд аст, анҷом диҳанд, аммо онҳо аз зарар расонидани сахт ба ҳар касе, ки ба онҳо муқобилат мекунад, дудила намешаванд.

Мо бояд мардони нек бошем

Имондорон «дар Масеҳ Исо барои корҳои нек офарида шудаанд, ки Худо пешакӣ пешниҳод карда буд, то мо дар онҳо роҳ равем» (Эфсӯсиён 2:10). Ин корҳои нек «самари Рӯҳ» хоҳанд буд (Ғалотиён 5:22), ки мо онро бо таваллуди нав ба даст меорем. Шахсоне, ки бо самари Рӯҳ тавсиф мешаванд, метавонанд «мардони неки Худо» номида шаванд, дар муқоиса бо мардони хуби дунё.

Мардони неки Худо:

Муҳаббатро нишон медиҳанд – «муҳаббати бародарӣ» (Румиён 12:10),

«Вақте ки бо озмоишҳои гуногун дучор мешаванд, онро ... шодӣ меҳисобанд» (Яъқуб 1:3),
То он даме, ки аз онҳо вобаста аст, «бо ҳама осоишта зиндагӣ мекунанд» (Румиён 12:18),
«Ба ҳама меҳрубон ... бадӣро бо сабр таҳаммул мекунанд» (2 Тимотиюс 2:24),
«Мухолифони худро бо фурӯтанӣ ислоҳ мекунанд» (ояти 25), ва
Бо «худдорӣ»-и худ дар зери иғво маълум хоҳанд шуд (Матто 5:39).
Намунаи комиле, ки мо бояд пайравӣ кунем, Худованди мо Исои Масеҳ аст, ки танҳо Ӯ метавонад бигӯяд: «Ман ҳамеша корҳоеро мекунам, ки ба Ӯ [Худои Падар] писанд аст» (Юҳанно 8:29).

Пас чаро Худованди мо нафрат дошт?

Ӯ аз нуқтаи назари дунё марди хуб набуд. Чаро не? Зеро Ӯ ҳамеша кореро мекард, ки ба Падар писанд буд, на он чизе ки ба атрофиёнаш писанд буд. Баъзе мисолҳоро дида бароед:

Ӯ иҷозат дод, ки як рамаи тақрибан 2000 хук нобуд карда шавад, ки ин моликияти арзишманде буд, ки одамон барои зиндагии худ ба он такя мекарданд. Албатта, онҳо фикр намекарданд, ки нобуд кардани ин хукҳо аслан хуб аст, ва мардум «аз Ӯ хоҳиш карданд, ки аз минтақаи онҳо равад» (Матто 8:34).

Петрус, як шогирд, ба сарзаниш кардани Худованд оғоз кард, ки Ӯ танҳо дар бораи худ гуфта буд, ки аз пирон, саркоҳинон ва китобдорон бисёр азоб мекашад ва кушта мешавад (16:22). Падар аз он хурсанд буд, ки Худованди мо бо сухани бемулоҳизаи Петрус бо гуфтани: «Аз паси ман рав, шайтон! Ту барои ман монеа ҳастӣ» (ояти 23) муносибат кард. Албатта, фикри аввалияи Петрус дар ин ҳолат ин буд, ки Худованди мо чандон хуб набуд.
Ба ҳамин монанд, тоҷироне, ки «дар маъбад мефурӯхтанд ва мехариданд», Ӯро марди хуб намеҳисобиданд, вақте ки Ӯ мизҳо ва курсиҳои онҳоро чаппа кард (21:12). Худо мехост, ки коре, ки онҳо мекарданд, ба таври возеҳ маҳкум карда шавад, зеро, чунон ки Худованди мо гуфт, онҳо он чизеро, ки Худо нияти «хонаи дуо» буданро дошт, ба «ғори роҳзанон» табдил дода буданд (оятҳои 12-13).
Дар ҳузури издиҳоми мардум, Худованди мо гуфт, ки китобдорон ва фарисиён он чизеро, ки мавъиза мекарданд, амал намекарданд (23:1-3). Ҳатто бадтар, Ӯ онҳоро ба «морон»-и заҳрнок, «насли афъиҳо» монанд кард (ояти 33). Худо намехост, ки мардуми Ӯ аз зоҳири зоҳирии адолати онҳо фирефта шаванд, вақте ки онҳое, ки онро пешниҳод мекарданд, «пур аз риёкорӣ ва беқонунӣ» буданд (ояти 28).
Ҳеҷ кас бо истифода аз меъёрҳои дунявӣ намехоҳад, ки бо онҳое, ки дар мисолҳои мо буданд, муносибат карда шавад. Баръакс, қариб ҳама мехоҳанд, ки яке аз мардони неки Худо ҳисобида шаванд, ҳатто агар онҳо набошанд.

Марди неки Худо будан нафрат меорад

Оё шумо фикр мекунед, ки мисли Худованди мо Исо будан боиси дӯст доштани шумо мегардад? Аслан не! Ӯ нафрат дошт – ва нафраткунандагони ӯ кӯшиш карданд, ки Ӯро бикушанд (Юҳанно 7:11). Агар мо ҳаёти худотарсона зиндагӣ кунем, иродаи Худоро иҷро кунем, Худованди мо ба мо мегӯяд, ки мо низ мисли Ӯ нафрат хоҳем дошт: «Агар онҳо Маро таъқиб карданд, шуморо низ таъқиб хоҳанд кард!» (Юҳанно 15:20). Бо вуҷуди ин, «мо бояд ба Худо итоат кунем, на ба одамон» (Аъмол 5:29).

Интихоб вуҷуд дорад

Ду вариант вуҷуд дорад: ман метавонам «тасдиқи одамон ё Худоро ҷӯям» (Ғалотиён 1:10). Расул Павлус интихоби худро кард ва гуфт: «Агар ман ҳоло ҳам кӯшиш мекардам, ки одамонро писанд кунам, ман хизматгори Масеҳ намебудам».

Дар бораи шумо чӣ? Оё шумо мехоҳед, ки одамонро ҳамчун яке аз мардони хуби дунё писанд кунед ё мехоҳед ҳамчун яке аз мардони воқеан неки Худо хизматгори Масеҳ бошед? Кадомашро интихоб мекунед?