Шамоли сард аз либосаш мегузашт. Регҳои вазида чашмонашро нимкӯр карданд. Аммо баррачае гум шуда буд. Ҳостин бояд онро меёфт! Абрҳо дар болои кӯҳҳо торафт тиратар мешуданд. Барқ дар осмон дурахшид ва пас аз он раъду барқи баланд ба амал омад. Ӯ мехост дар хона бошад, аммо чӯпони Навахо ҳеҷ гоҳ гӯсфанди гумшударо тарк намекунад. Ӯ аз тӯфон гузашта, кӯшиш мекард, ки баррачаро бубинад ё бишнавад.
Ногаҳон, дар дурӣ, ӯ онро шунид! Ӯ ба сӯи садо мубориза бурд ва гӯсфанди гумшударо дар регҳои зудҷӯш гирифторшуда ёфт. Барои наҷот додани он аз марги муайян ба ӯ тамоми қувва ва маҳораташ лозим буд. Ниҳоят, Ҳостин бо баррачаи ларзон дар оғӯшаш аз соҳили регзор баромад. Ӯ онро зери куртааш гузошт. Ӯ бояд онро гарм нигоҳ медошт, вагарна он мемурд. Ду соат пас — сард, тар ва хаста — ӯ ба кулбааш расид. Вақте ки чӯпони ҷавон баррачаро хушк кард, он зуд хоб рафт. Мушкилоти он ба охир расид.
Оё аҷиб нест, ки чӣ кореро чӯпонбача барои ҳайвони гумшуда ва бечора мекунад? Ӯ он гӯсфанди гумшударо дӯст медошт, аз ин рӯ ҷони худро барои он зери хатар гузошт. Он пеш аз гум шуданаш ба ӯ тааллуқ дошт, аммо ҳоло он «ду маротиба аз они ӯ» буд.
Моҳҳо пас, Ҳостин шунид, ки миссионер дар бораи Худо сухан меронад. Чӣ ақидаҳои хандаоваре доранд ин миссионерҳо, фикр кард ӯ! Сипас ӯ шунид, ки ӯ Худоро тасвир мекунад, ки гунаҳкорони гумшударо ҳамон тавре меҷӯяд, ки чӯпони хуб гӯсфандони гумшударо меҷӯяд.
Кадоме аз шумо, ки сад гӯсфанд дошта бошад, агар яке аз онҳоро гум кунад, наваду нӯҳторо дар биёбон намегузорад ва аз паи он гумшуда намеравад, то онро пайдо кунад? Ва вақте ки онро ёфт, онро бар дӯши худ мегузорад ва шодӣ мекунад (Луқо 15:4-5).
Чӯпонбача барои гӯш кардан ба пеш хам шуд. Ӯ ба ёд овард, ки барои наҷот додани баррачаи гумшудааш бо шамол ва борон рӯ ба рӯ шуда буд. Ӯ низ шодии наҷот додани он гӯсфанди бечораро аз марги муайян дар регҳои зудҷӯш ҳис кард.
Миссионер гуфт: «Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке аз мо ба роҳи худ рафт; ва Худованд гуноҳи (айби) ҳамаи моро бар Ӯ гузошт» (Ишаъё 53:6). Миссионер идома дод, ки Писари Худо, Худованд Исои Масеҳ, ба ҷаҳон на танҳо барои ёфтани гӯсфандони гумшуда, балки барои наҷот додани онҳо бо додани ҷони Худаш барои онҳо омад.
Ҳостин ҳамеша фикр мекард, ки Худо барои фаҳмидан хеле аҷиб аст. Аммо ин достони чунин муҳаббат — чӣ қадар осон аст фаҳмидан ва чӣ қадар хуб аст шунидан. Оё ин метавонад дуруст бошад? Ин бояд дуруст бошад!
Дар он лаҳза, чӯпони хурдсол бовар кард, ки ӯ он гӯсфанди гумшуда аст ва Худованд Исои Масеҳ Наҷотдиҳанда ва Чӯпони неки ӯст. Ӯ ба Китоби Муқаддас бовар кард ва хурсанд буд, ки Худо гуноҳҳои ӯро бахшид ва барои ӯ дар осмон ҷой тайёр кард.
Китоби Муқаддас мегӯяд: «Писари Одам омад, то он чиро, ки гум шуда буд, ҷӯяд ва наҷот диҳад» (Луқо 19:10). Худи Исо гуфт: «Ман чӯпони нек ҳастам. Чӯпони нек ҷони худро барои гӯсфандон медиҳад» (Юҳанно 10:11).
Оё шумо худро ҳамчун он баррачаи гумшуда мебинед? Оё шумо мехоҳед, ки Худованд Исои Масеҳ шуморо пайдо кунад? Ӯ пайдо мекунад, агар шумо ҳоло ба Ӯ фарёд занед: «Худовандо Исо, ман медонам, ки гунаҳкорам. Ман бояд аз гуноҳ ва дӯзах наҷот ёбам. Ман бахшиши аҷиби Туро мехоҳам ва мехоҳам абадиятро бо Ту дар осмон гузаронам. Ман ба Ту ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бовар дорам».
Исо дуои шуморо мешунавад, новобаста аз он ки шумо дар куҷоед. Агар шумо ин суханонро дар ҳақиқат дар назар дошта бошед, шумо метавонед мутмаин бошед, ки шумо ба Исо тааллуқ доред.
Навиштаҳо аз Нашри нави шоҳ Ҷеймс, © 1994, Thomas Nelson, Inc. Бо иҷозат. Варақаҳои ройгон ва маслиҳати библиявӣ бо дархост дастрас аст.
