Ғазаби Худо
Гузашта ва оянда
«Зеро ғазаби Худо аз осмон бар зидди ҳар гуна бехудоӣ ва беинсофии одамон, ки ҳақиқатро дар беинсофӣ нигоҳ медоранд, ошкор мешавад» — Румиён 1:18 KJV
Тавре ки дар ояти ифтитоҳии мо баён шудааст, ғазаб ифодаи хашми Худо бар зидди гуноҳ аст, махсусан бар зидди бехудоӣ, беинсофӣ ва онҳое, ки ҳақиқатро дар беинсофӣ нигоҳ медоранд. Бехудоӣ ин зиндагии бе ишора ба Худо, гӯё ки Ӯ вуҷуд надошта бошад. Ин амал дар худхоҳӣ ва худсарӣ аст. Беинсофӣ танҳо ин аст, ки мувофиқи Худо ва меъёри Ӯ дуруст амал накардан; бо Ӯ мувофиқ набудан. Онҳое, ки «ҳақиқатро дар беинсофӣ нигоҳ медоранд», чизе аз Худо ва ҳақиқати Ӯро медонанд, шояд ҳатто дигаронро бо ин ҳақиқат доварӣ мекунанд, аммо ҳақиқати Ӯро дар ҳаёти худ амалӣ намекунанд.
Ғазаби Худо дар Аҳди Қадим дида мешавад
Як мисоли хеле намоёни ғазаби Худо дар Аҳди Қадим ҳукмест, ки бар Садӯм ва Ғамӯра афтод. Такрори Шариат 29:23 ба мо хеле равшан мегӯяд, ки Худованд Садӯм, Ғамӯра, Адма ва Зибоимро (чаҳор шаҳри ҳамсоя дар ҳамворӣ наздики Баҳри Мурда) «дар хашм ва ғазаби Худ» сарнагун кард. «Мардуми Садӯм бад ва гуноҳкор дар назди Худованд аз ҳад зиёд буданд» (Ҳастӣ 13:13). Чӣ қадар ҷиддӣ аст, ки дар ҳоле ки Иброҳим аз ин шаҳри бад ҷудо зиндагӣ мекард, Лут хаймаи худро ба сӯи Садӯм гузошт (ояти 12) ва дар ниҳоят дар шаҳр зиндагӣ мекард ва дар дарвозаи он менишаст (19:1). Дар Библия, дар дарвоза нишастан маънои онро дорад, ки ӯ як қисми роҳбарияти шаҳр шуда буд (нигаред ба Рут 4:1-12). Чӣ натиҷаҳои даҳшатноке ба амал омад! Хонаи ӯ ҳамла шуд, тафаккури ӯ фасод шуд, занашро аз даст дод ва духтарони худаш ӯро ба нақшаи бехудоёна ва бади худ ҷалб карданд, ки ҷаҳонро сурх мекард (Ҳастӣ 19-ро хонед). Аз ин рӯ, ҳамчун имондорон имрӯз, мо бояд ба намунаи Иброҳим пайравӣ кунем ва аз ин «ҷаҳони бади ҳозира» (Ғалотиён 1:4) ҷудо зиндагӣ кунем.
Дар натиҷаи шафоати Иброҳим ва раҳмати бузурги Худованд, Лут аз Садӯм, тавассути ду фаришта, пеш аз фаромадани ҳукм наҷот ёфт (Ҳастӣ 19:16,29). Иброҳим, аз ҷои амни мушоҳида, ки қаблан бо Худованд муошират карда буд, субҳи барвақт бедор шуд, то ҳукмро бар шаҳрҳо бубинад (Ҳастӣ 18:22-23, 19:27-28). Ин аст тавсифи равшане, ки дар Ҳастӣ 19 оварда шудааст: «Ва Худованд бар Садӯм ва Ғамӯра кибрит ва оташ аз Худованд аз осмон боронид; ва Ӯ он шаҳрҳоро, ва тамоми ҳамвориро, ва тамоми сокинони шаҳрҳоро, ва он чиро, ки бар замин мерӯид, сарнагун кард ... Ва [Иброҳим] ба сӯи Садӯм ва Ғамӯра, ва ба сӯи тамоми замини ҳамворӣ нигоҳ кард, ва дид, ва инак, дуди кишвар мисли дуди кӯра боло мерафт» (оятҳои 24-25,28).
Рӯзи ояндаи ғазаб
Дар ҳоле ки мо дар Аҳди Қадим намунаҳои намоёни зуҳури ғазаби Худо бар зидди гуноҳро меёбем, шаҳодати муттаҳидаи ҳам Аҳди Қадим ва ҳам Аҳди Ҷадид ин аст, ки «рӯзи ғазаб» меояд, ки дар он ғазаби Худо бар бадкорони ин ҷаҳон рехта хоҳад шуд (Айюб 21:30; Забур 110:5; Масалҳо 11:4; Ҳизқиёл 17:19; Сафанё 1:15,18; Румиён 2:5; Ваҳй 6:17). Ин рӯзи ғазаб ба назар мерасад, ки ҳамон, ё ҳадди аққал як қисми, «рӯзи Худованд» аст (Ишаъё 13:9-13). Бар хилофи он чизе ки мо интизор будем, ин зуҳури ояндаи ғазаби Худо ба кӯли оташ ишора намекунад (гарчанде ки ғазаби Худо дар он ҷо дида хоҳад шуд), балки ба ғазабе, ки бар мардуми ин ҷаҳон барои гуноҳҳояшон ва рад кардани Писари Ӯ хоҳад афтод.
Мувофиқи ин, Яҳёи Таъмиддиҳанда ба фарисиён ва саддуқиён, ки барои мушоҳидаи таъмиди ӯ омада буданд, аммо худашон дар он иштирок накарданд, гуфт: «Эй насли морҳо, ки шуморо огоҳ кард, ки аз ғазаби ояндагурезед?» (Матто 3:7; Луқо 3:7). Ғазаб бар онҳое низ меомад, ки зоҳиран худро халқи Худо меномиданд, ҳамроҳ бо пешвоёни онҳо, зеро дар имони онҳо ҳақиқат набуд. Ин вақте ки онҳо Масеҳи худро, Худованд Исоро рад карданд, пурра нишон дода шуд. Чӣ қадар ҷиддӣ барои онҳое, ки имрӯз худро масеҳӣ меноманд, аммо ҳеҷ гоҳ ба Худованд Исои Масеҳ ва кори анҷомёфтаи Ӯ дар салиби Ҷолҷота эътимод накардаанд. Бигзор онҳо пеш аз фаромадани ин рӯзи ғазаб ба Худованд Исо паноҳ баранд! Иштирок дар фаъолиятҳо ва вохӯриҳои масеҳӣ касеро аз ин рӯзи ғазаб наҷот намедиҳад. Танҳо Худованд Исо наҷот медиҳад!
Ин рӯзи ғазаб кай меояд? Яҳудиён дар замонҳои гуногун ҳукми Худоро бар худ таҷриба карданд, ба монанди асирӣ дар Бобил ва харобии хеле баъдтари Ерусалим аз ҷониби румиён дар соли 70 мелодӣ. Аммо мо боварӣ дорем, ки «рӯзи ғазаб», ки дар Навиштаҳои дар боло зикршуда ва «ғазаби оянда», ки Яҳёи Таъмиддиҳанда зикр кардааст, ҳанӯз дар оянда аст, ки ба он замоне ишора мекунад, ки маъмулан «мусибати бузург» номида мешавад.
Ваҳй 6:16-17 ба мо оғози он рӯзи ғазабро пешниҳод мекунад: «Ва подшоҳони замин, ва бузургон, ва сарватмандон, ва сардорони сарбозон, ва тавоноён, ва ҳар ғулом, ва ҳар озод, худро дар ғорҳо ва дар сангҳои кӯҳҳо пинҳон карданд; ва ба кӯҳҳо ва сангҳо гуфтанд: «Бар мо афтед, ва моро аз рӯи Он ки бар тахт нишастааст, ва аз ғазаби Барра пинҳон кунед:» Зеро рӯзи бузурги ғазаби Ӯ фаро расидааст; ва кӣ метавонад истодагарӣ кунад?» Дар ин ҷо мо мебинем, ки «рӯзи бузурги ғазаби Ӯ фаро расидааст». Яҳёи Таъмиддиҳанда гуфт, ки ин ғазаб меояд, аммо дар Ваҳй, ки аз нуқтаи назари рӯзи наздик сухан меронад, ба мо гуфта мешавад, ки он омадааст. Чӣ қадар ҷиддӣ ва намоён аст, ки ин «ғазаби Барра» аст!
Ҳамбоварони азиз, аҷиб аст, ки шумо ва ман ҳеҷ гоҳ Барраро ба ин тариқ нахоҳем шинохт! Мо Худованд Исоро ҳамчун Барраи Худо мешиносем, ки барои гуноҳҳои мо захмдор шуд ва барои беинсофиҳои мо латукӯб шуд (Ишаъё 53:6). Мо ба зудӣ Ӯро ҳамчун он Барраи кушташуда хоҳем дид, ки дар осмон бо издиҳоми бешумор иҳота шудааст, ҳама ҳамду сано мегӯянд ва мегӯянд: «Баррае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани қудрат, ва сарват, ва ҳикмат, ва қувват, ва шараф, ва ҷалол, ва баракат аст» (Ваҳй 5:12). Аммо мо ҳеҷ гоҳ ғазаби Барраро нахоҳем шинохт, зеро Ӯ он ғазабро барои мо бардошт.
Мо сазовори ғазаби Худо будем
Ба ҷаҳони бади атрофи худ нигоҳ кардан ва дидани он ки дигарон сазовори ғазаби Худо ҳастанд, осон аст. Аммо мо бояд бубинем, ки мо низ сазовори он будем. Мо табиати гуноҳро аз волидони худ мерос гирифтем, ки аз Одаму Ҳавво гузашта буд, аз ин рӯ мо гуноҳкор таваллуд шудем. Библия мегӯяд, ки мо «аз рӯи табиат фарзандони ғазаб будем, мисли дигарон» (Эфсӯсиён 2:3), хоҳ яҳудӣ бошем, хоҳ ғайрияҳудӣ. Ин ҳам дуруст аст, ки ҳама гуноҳ кардаанд. Мо дар ҳаёти худ бисёр гуноҳҳо содир кардем ва «ба сабаби ин чизҳо ғазаби Худо бар фарзандони нофармонӣ меояд» (Эфсӯсиён 5:6; Қӯлассиён 3:6). Мо сазовори ғазаб ҳастем, зеро мо ҳамчун гуноҳкорон, ки бо табиати душманӣ бо Худо таваллуд шудаем, ки нисбат ба Ӯ нафрат дорем. Мо инчунин сазовори ғазаб ҳастем, зеро мо дар исён ва нофармонӣ ба Худо гуноҳҳо содир кардаем.
Масеҳ ғазаби Худоро барои мо дар салиб таҳаммул кард
Танҳо Худованд Исо, Писари абадии Худо, ба ин ҷаҳон бегуноҳ дар табиати худ таваллуд шуда буд ва танҳо Ӯ ҳеҷ гоҳ дар ҳаёти худ гуноҳ накардааст. Чӣ аҷиб! Бар хилофи худамон, Ӯ ҳеҷ гоҳ сухане нагуфт, ки баъдтар пушаймон шавад, аз ин рӯ ҳатто душманони Ӯ бояд мегуфтанд: «Ҳеҷ кас мисли ин Мард сухан нагуфтааст» (Юҳанно 7:46). Ҳеҷ гоҳ муносибат ё ангезае набуд, ки бояд ҳамчун гуноҳ эътироф шавад. Ҳаёти фикрии Ӯ комилан пок буд, зеро Ӯ гуноҳро намедонист (2 Қӯринтиён 5:21). Дар суханҳо ва амалҳои худ, Ӯ гуноҳ накард (1 Петрус 2:22). Дар Ӯ гуноҳ набуд (1 Юҳанно 3:5), зеро Ӯ муқаддас аст. Аммо, барои мо, махлуқоти худи Ӯ, ки аз гуноҳ хароб шуда буданд ва зери маҳкумият буданд, комилан сазовори ғазаби Худо, Худованд Исо омад, то ҳукмеро, ки мо сазовор будем, бардорад.
Мо ба ҳақ ба доваре ҳайрон мешавем, ки ба ҷинояткор ҳукм медиҳад ва сипас аз курсии худ фуруд омада, ҳукмро ба ҷои ҷинояткор таҳаммул мекунад. Чӣ қадар бештар мо метавонем ба Писари Худо, Офаридгори мо, ва Он ки Падар Ӯро довари ҳама таъин кардааст (Юҳанно 5:22,27), ҳайрон шавем, ки аз осмон фуруд омада, дар ниҳоят ба он салиб дар теппаи Ҷолҷота рафт, то ғазаби Худоро ба ҷои мо таҳаммул кунад. Оромӣ оятҳои зеринро, ки дар бораи он чизе ки Ӯ барои мо таҳаммул кардааст, сухан мегӯянд, баррасӣ кунед:
«Ғазаби Ту бар Ман сахт аст, ва Ту Маро бо тамоми мавҷҳои Худ азоб додӣ. Селаҳ» (Забур 88:7).«Ғазаби шадиди Ту бар Ман мегузарад» (Забур 88:16).«Ман Марде ҳастам, ки азобро аз асои ғазаби Ӯ дидаам» (Нолаҳо 3:1).
Агар касе, ки ин мақоларо мехонад, ҳанӯз ба Худованд Исо барои паноҳгоҳ аз ғазаби оянда нагурехта бошад, мо аз шумо илтимос мекунем, ки «бо Худо оштӣ шавед», дар ҳоле ки ҳанӯз «вақти қабулшуда» ва «рӯзи наҷот» аст (2 Қӯринтиён 5:20, 6:2). Каломи Худо ба мо итминон медиҳад, ки «Он ки ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад: ва он ки ба Писар имон надорад, ҳаётро нахоҳад дид; балки ғазаби Худо бар ӯ мемонад» (Юҳанно 3:36). Агар шумо Писари Худо ва наҷоти пурра ва ройгонеро, ки Худо ба шумо тавассути Ӯ пешниҳод мекунад, нодида гирифта ё рад карда бошед, ғазаби Худо аллакай бар шумо мемонад. Чӣ фикри ҷиддӣ! Агар шумо роҳи худро тағйир надиҳед, шумо ғазаби Худоро, ки ба зудӣ бар ин ҷаҳон хоҳад афтод, ва сипас абадӣ дар кӯли оташ дар ҷудоӣ аз Худо таҳаммул хоҳед кард (Ваҳй 20:11-15). Ба Масеҳ гурезед, дар ҳоле ки ҳанӯз метавонед!
Барои онҳое аз мо, ки дар кори анҷомёфтаи Масеҳ истироҳат мекунем, мо метавонем ба суханони нависандаи гимн ҳамроҳ шавем: «Ҳаллилуйё, чӣ Наҷотдиҳанда!» Ӯ ғазаби Худоро, ки мо сазовор будем, бо гирифтани ҷои мо дар салиб тамом кард. Ӯ ба зудӣ ҳамчун «Наҷотдиҳандаи мо аз ғазаби оянда» меояд (1 Таслӯникиён 1:10 JND). Ба сабаби Ӯ ва кори Ӯ мо бо ҳар баракати рӯҳонӣ баракат ёфтаем (Эфсӯсиён 1:3). Мо аллакай ҳоло аз баракати ҳаёти ҷовидонӣ баҳра мебарем, ва ба зудӣ ба таври хеле бузургтар дар ҳузури мубораки Ӯ. «Ҳатто ҳамин тавр, биё Худованд Исо!» (Ваҳй 22:20 KJV).
Марди Ғамҳо! чӣ ном Барои Писари Худо, ки омад Гуноҳкорони харобшударо наҷот диҳад! Ҳаллилуйё! Чӣ Наҷотдиҳанда!
Шарм ва тамасхури дағалро бардошта, Ба ҷои ман маҳкумшуда истод, Бахшиши маро бо хуни худ мӯҳр кард. Ҳаллилуйё! Чӣ Наҷотдиҳанда!
Гуноҳкор, паст ва бечора, мо; Барраи беайби Худо Ӯ буд: Кафорати пурра – оё ин имконпазир аст? Ҳаллилуйё! Чӣ Наҷотдиҳанда!
Ӯ барои мурдан бардошта шуд, «Анҷом ёфт» фарёди Ӯ буд; Ҳоло дар осмон, баланд бардошта шудааст: Ҳаллилуйё! Чӣ Наҷотдиҳанда!
Вақте ки Ӯ меояд, ҳамчун Худованд ва Подшоҳ, Ҳамаи наҷотёфтагони Худро ба хона барад, Он гоҳ ин сурудро аз нав месароем – Ҳаллилуйё! Чӣ Наҷотдиҳанда! —Филип Пол Блисс (1838-1876)
