1 Тесалуникиён
«Аз ин сабаб мо низ беист Худоро шукр мегӯем, зеро вақте ки шумо каломи Худоро, ки аз мо шунидаед, қабул кардед, онро на ҳамчун каломи одамон, балки чунон ки дар ҳақиқат аст, каломи Худо қабул кардед, ки он дар шумо, ки имон доред, низ самаранок амал мекунад.» — 1 Тесалуникиён 2:13 NKJV
Номаи якуми Тесалуникиён – номи шаҳр Тесалуника буда, маънои «ғалаба бар он чи дурӯғ аст»-ро дорад – аз рӯи сана аввалин номаи Павлус мебошад. Он пур аз тароват, нерӯ ва гармӣ аст. Аз рӯи хислати худ чӯпонӣ буда, «ба калисои Тесалуникиён» муроҷиат карда шудааст, ки ба ин васила ғамхории ҳақиқии чӯпониро нишон медиҳад. Ин ғамхорӣ на танҳо ба шахсони алоҳида, балки ба ҷамъомади Худо низ буд. Ҷамъомади маҳаллӣ, ки дар давоми сафари кӯтоҳ ба Тесалуника (Аъмол 17:1-4) дар шароити таъқиботи сахт ташкил шуда буд, ба сабаби нерӯи худотарсонаи имони худ дар паҳн кардани Каломи Худо (1 Тесалуникиён 1:7-8) барои дигарон намуна шуда буд. Имон, муҳаббат ва умед дар саросари ин китоб ва инчунин номаи дуюм ба таври зебо дида мешаванд.
Омадани Худованд мавзӯи барҷаста аст. Он инҳоро дар бар мегирад:
- Наҷот аз хашми ояндаи мусибат (1 Тесалуникиён 1:10),
- Бо шодии Павлус, ки мубаддалони худро дар ҷалоли боло мебинад, алоқаманд аст (1 Тесалуникиён 2:19),
- Тасдиқи муқаддасонро беайб дар қудсият дар назар дорад (1 Тесалуникиён 3:13),
- Дурнамои гаронбаҳо барои тасаллии ҳозира ба ғамгинон (1 Тесалуникиён 4:15-18), ва
- Ҳамчун қудсиятёбии ниҳоии пурра, ё ҷудо кардани рӯҳ, ҷон ва ҷисм дида мешавад (1 Тесалуникиён 5:23).
Ояти боло, 1 Тесалуникиён 2:13, сабаби нерӯи фидокоронаи Тесалуникиёнро нишон медиҳад. Каломи Худо барои онҳо воқеӣ буд. Худо сухан гуфта буд: онҳо ин Каломро чунин қабул карданд. Маҳз бо ин натиҷаҳои ҳақиқӣ ба даст меоянд. Ҳамин тавр, китоб хеле рӯҳбаландкунанда ва ҳавасмандкунанда аст!
Ин сутун аз китоби зерин гирифта шудааст: «Китоби Муқаддас, 66 китоби он ба таври мухтасар.» Онро аз Believers Bookshelf USA ва Believers Bookshelf Canada харидан мумкин аст.
