Муҳаббати Туст, Худованд, ки моро ба ҳам меорад, Қадамҳои моро аз роҳҳои биёбонӣ роҳнамоӣ мекунад; Ба зудӣ рӯ ба рӯ Туро абадӣ парастиш хоҳем кард, Ҳоло дилҳои шоди мо аз ҳамду санои Ту пур хоҳанд шуд.
Файзи Ту дар роҳи мо содиқона интизор буд, Лаззати амиқеро, ки мо дар Ту ёфтем, Худованд; Ҳоло бо ин ганҷ рӯҳҳои мо пур шудаанд, Дар назди пойҳои Ту хам шуда, бӯи хуш озод шуд.
Барои мо, Худованд Исо, Худро бахшидӣ; Азобҳои бепоёнро барои мо донистӣ; Ҳоло, мувофиқи эҳтироми осмон, Суруде аз дилҳои худи Ту бармехезад.
Исо, Худованд Исо, мо Туро дӯст медорем ва парастиш мекунем, Номи Ту ҷалолнок аст, аз ҳама ҳамду санои мо болотар; Зебоии Ту беҳамтост, мо дар назди Ту ибодат мекунем; Рӯҳҳои мо ором шудаанд, дар муҳаббати Ту ором гирифтаанд. — Агнес Мэри Ҳардинг (1887-1966)
