Мегӯянд, ки се себ таърихи ҷаҳонро тағйир додаанд: себ дар боғи Адан, себе, ки ба сари Исаак Нютон афтод ва Apple, Inc. Стив Ҷобс, ҳаммуассис ва директори генералии Apple, Inc. қобилияти аҷибе барои пешгӯии тағйироти технологӣ дошт. Apple ва «маҳсулоти i»-и он дар сафи пеши инқилоби IT қарор доранд, ки тарзи истифода ва муоширати моро тағйир медиҳад. Дар мавриди себи Исаак Нютон, он воқеан ба сари ӯ наафтод, аммо ӯро ба андеша водор кард,
«Чаро ин себ бояд ҳамеша ба таври амудӣ ба замин афтад?» Қонунҳои ҷозибаи ӯ — ва кор дар дигар соҳаҳои илм — ба асри 17 рост меоянд, аммо то ҳол дар маркази фаҳмиши мо дар бораи коинот қарор доранд.
Себи Адан: Тағйироти амиқ
Дар бораи он себи аввал чӣ? Хуб, Китоби Муқаддас онро «меваи» дарахти дониши неку бад меномад. Вақте ки Одам ва Ҳавво онро хӯрданд, онҳо кореро карданд, ки Худо ба онҳо гуфта буд, ки накунанд,
зеро дар рӯзе, ки аз он бихӯред, ҳатман хоҳед мурд (Ҳастӣ 2:16; 3:6).
Ин нофармонии онҳо буд — на мева — ки ин таъсири марговарро дошт. Чаро? Зеро гуноҳ — иҷрои иродаи худ — моро аз Худо, манбаи тамоми ҳаёт, ҷудо мекунад. Ин аз ҳама бузургтарин тағйироти аз се аст ва Китоби Муқаддас онро чунин ҷамъбаст мекунад:
чунон ки ба воситаи як одам гуноҳ ба ҷаҳон дохил шуд, ва марг ба воситаи гуноҳ… марг ба ҳама одамон паҳн шуд, зеро ҳама гуноҳ карданд (Румиён 5:12).
Баъзеи мо корбарони Apple ҳастем, баъзеи дигар не. Аксарияти мо генияи илмии Исаак Нютонро эътироф мекунем, аммо мо бе фаҳмидани тафсилоти кашфиётҳои ӯ зиндагӣ мекунем. Аммо, ҳар яки мо шахсан дар тағйироте, ки дар боғи Адан рух дод, иштирок дорем. Мо метавонем онро нодида гирем, инкор кунем, масхара кунем, аммо мо наметавонем аз он ва оқибатҳои он гурезем. Боз Китоби Муқаддас мегӯяд,
Ҳеҷ махлуқе аз назари Ӯ пинҳон нест, балки ҳама чизҳо дар пеши чашмони Ӯ, ки ба Ӯ бояд ҳисоб диҳем, урён ва кушодаанд (Ибриён 4:13).
Ҳикмати муқобил: Дили инсонӣ ва Ҳақиқати илоҳӣ
Стив Ҷобс аз саратон дар синни 56-солагӣ вафот кард. Ӯ дар бораи рӯ ба рӯ шудан бо марг машҳур гуфт,
«Шумо аллакай урён ҳастед. Ҳеҷ сабабе нест, ки дили худро пайравӣ накунед». Агар шумо майл дошта бошед, ки маслиҳати ӯро қабул кунед — ба ҳар ҳол ӯ дар бораи бисёр чизҳо дар ҷаҳони компютер дуруст буд — аввал ба Китоби Муқаддас гӯш диҳед:
Дил аз ҳама чиз фиребанда ва бад аст; кӣ онро дониста метавонад? (Ирмиё 17:9).
Ин ҳамон чизест, ки моро аз аввал ба мушкилот дучор кард! Не, мо бояд аз худ ба Писар рӯ оварем: Писари Худо, Худованд Исои Масеҳ, ки моро чунон дӯст медорад, ки Ӯ
як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо наздик кунад (1 Петрус 3:18).
Роҳи оштӣ
Худо ҳама ҳуқуқ дорад, ки моро доварӣ кунад, аммо Ӯ
нисбат ба мо сабр дорад, намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд (2 Петрус 3:9).
Ӯ ҳоло илтимос мекунад:
Бо Худо оштӣ шавед. Зеро Ӯ [Худо] Он ки гуноҳро намедонист [Худованд Исо]-ро барои мо [шумо ва ман] гуноҳ гардонд, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем (2 Қӯринтиён 5:20-21).
Исаак Нютон дар бораи коинот гуфт:
«Ин системаи зеботарин танҳо аз ҳукмронии як мавҷуди оқил ва тавоно ба вуҷуд омада метавонад». Ӯ дуруст буд, ва ин наҷоти зеботарин аз ҳамон манбаъ меояд.
Ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред, ва наҷот хоҳед ёфт (Аъмол 16:31).
