Малакути Худо на танҳо бо даҳ унвони фарқкунанда тасвир шудааст; он дар се ҷанбаи фарқкунанда пешниҳод шудааст, чунон ки мо хоҳем дид, ва ҳар се имрӯз якҷоя амал мекунанд. Аввалӣ танҳо онҳоеро дар бар мегирад, ки аз об ва Рӯҳ таваллуд шудаанд, чунон ки дар Юҳанно 3:3-6 дида мешавад. Дуюмӣ ҳамаи онҳоеро дар бар мегирад, ки Масеҳро ҳамчун Худованд эътироф мекунанд, чунон ки дар Матто 13:24-50 дида мешавад, дар ҳоле ки сеюмӣ тамоми коинот, осмон ва заминро дар бар мегирад, чунон ки дар Дониёл 2 ва 4 дида мешавад.
Ҷои дигаре, ки ин се доира ба таври возеҳ дида мешаванд, дар Эфсӯсиён 4:5-6 аст: «Як ҷисм ва як Рӯҳ ҳаст, чунон ки шумо ба як умеди даъвати худ даъват шудаед;» дар ин ҷо мо доираи аввалро мувофиқи Юҳанно 3 дорем. «Як Худованд, як имон, як таъмид;» дар ин ҷо мо доираи дуюмро мувофиқи Матто 13 дорем. «Як Худо ва Падари ҳама, ки бар ҳама, ва тавассути ҳама, ва дар ҳамаи шумост;» дар ин ҷо мо доираи сеюмро дорем, чунон ки дар Дониёл 2 ва 3 дида мешавад.
Аксар вақт қайд карда шудааст, ки танҳо имондорон дар ҳар се доира ҳастанд; эътирофкунандагони беҷон дар доираи дуюм ва сеюм, дар ҳоле ки боқимонда, берун аз масеҳияти эътирофшуда, зери ҳукмронии Худо ҳамчун ҳокими мутлақи коинот қарор мегиранд. Мо дар назар дорем, ки дар бораи ҳар яки инҳо як сухани кӯтоҳе бигӯем ва онҳоро ба таври баръакс ба он чизе, ки дар боло зикр шудааст, мегирем, аввал васеътаринро, Дониёл 2 ва 4-ро мегирем.
Малакути Худо дар васеътарин ҷанбаи худ
Дониёл 2: Таърихи ҳукмронии халқҳо
Дар ин тасвири хоби Набукаднесар, мо тамоми ҷараёни ҳукмронии халқҳоро аз подшоҳии Бобил то эҳёи Империяи Рум (ки охирин подшоҳӣ дар замони халқҳо хоҳад буд) дорем. Санге, ки бе дастҳо бурида шудааст, ки ин тасвирро ба охир мерасонад, муаррифии подшоҳии абадии Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ аст. Ӯ сангест, ки бе дастҳо бурида шудааст - яъне бе кӯмаки инсонӣ - ки дар зуҳур ва подшоҳии худ ҳамаи ин подшоҳиҳоро ба охир мерасонад ва подшоҳии Ӯ тамоми заминро пур хоҳад кард, яъне дар он ҷое, ки ин подшоҳиҳои дигар дида шудаанд.
Аввалин чизе, ки дар ин тасвир бояд қайд кард, ин бадшавии арзиши металлҳои истифодашуда барои тавсифи подшоҳиҳои гуногунест, ки онҳо намояндагӣ мекунанд; ба таври тасодуфӣ ба мо баҳодиҳии илоҳии коҳиши ҷалолро дар подшоҳиҳои одамон медиҳад. Аввал мо тиллоро ҳамчун намояндаи Бобил дорем; подшоҳӣ дар беҳтарин ҳолати худ, ки аз ҷониби Худо ба Набукаднесар дода шудааст (ояти 37). Нуқра империяи Модо-Форсро намояндагӣ мекунад; биринҷӣ Юнонро намояндагӣ мекунад; оҳан Руми гузаштаро намояндагӣ мекунад; ва оҳан ва гили ангуштон, Руми ояндаро.
Ғайр аз ин, бо назардошти ин пешгӯии Дониёл, мо дар рӯъёи минбаъдае, ки ба ӯ дода шудааст, мехонем, ки як сар империяи Бобилро назорат мекард (2:37). Ду шох Модо-Форсро назорат мекарданд (8:3). Чор сар дар ниҳоят империяи Юнонро назорат мекарданд (7:6). Ҳафт сар Империяи Румро дар шакли аслии худ назорат мекарданд (Ваҳй 13), дар ҳоле ки даҳ шох ё ангуштон онро дар эҳёи ояндаи худ назорат хоҳанд кард (Ваҳй 13:1, Дониёл 2:42). Қариб ҳамаи хислатҳои маълуми ҳукумат дар ин ҷо дида мешаванд. Аввал, АВТОКРАТИЯи мутлақ, чунон ки дар Набукаднесар дида мешавад. Сипас МОНАРХИЯ дар Модо-Форс, аммо ҳоло автократияи мутлақи Бобил нест. Сипас дар империяи Юнон, ки ба чор сар тақсим мешавад, мо ОЛИГАРХИЯ дорем. Сипас дар Руми гузашта мо ИМПЕРИАЛИЗМ дорем, дар ҳоле ки дар даҳ ангуштон ё шохҳо дар Руми оянда мо ДЕМОКРАТИЯи фахрӣ дорем.
Ба ин тафсилоти минбаъдаи ин подшоҳиҳоро, чунон ки қаблан қайд карда шуд, илова карда, мо мебинем, ки чӣ тавр он дар қудрат ва ҷалол коҳиш меёбад: аввал як, сипас ду, сипас чор, сипас ҳафт ва сипас даҳ. Ҳамин тавр, Худо ин таназзулро бо возеҳӣ дар ин тасвир нишон дод. Инсон метавонад аз пешрафт дар хислати ҳукмронии худ фахр кунад, аммо Навиштаҳо дар бораи баҳодиҳии илоҳии ин масъала ҳеҷ шакке намегузоранд.Марҳилаи охирини тасвир дар оянда хоҳад буд, вақте ки даҳ подшоҳ барои як соат бо ҳайвон қудрат мегиранд. Дар ин ҳолат Масеҳ пайдо мешавад, ва чунон ки санг тасвирро ба пойҳо зад, Ӯ ин қудратро нест мекунад ва ҳукмронии халқҳоро барои ҳама вақт ба охир мерасонад. Ӯ подшоҳии Худро барпо мекунад, ки то абад пойдор хоҳад буд ва онро барои ба охир расонидани роҳҳои замони Худо истифода мебарад (ояти 44).
Дар ин порча қайд кунед, ки чӣ тавр Худо «Худои осмон» номида мешавад (ояти 44). Ҳамин тавр, Ӯ дар робита бо подшоҳиҳои халқҳо то ба охир расидани замони халқҳо боқӣ хоҳад монд. Сипас Ӯ бори дигар даъвои Худро ба замин тасдиқ хоҳад кард, чунон ки дар Ваҳй 11:4 дида мешавад. Ӯ заминро тавассути ягон қудрати халқӣ соҳиб нахоҳад шуд, балки онро тавассути Исроил соҳиб хоҳад шуд, вақте ки онҳо ба ҷои дурусти худ дар подшоҳии Масеҳ меоянд.
Дониёл 4: Ҳолати ахлоқии ҳукмронии халқҳо
Агар дар боби 2 мо нақшаи таърихи замони халқҳоро дошта бошем, дар боби 4 мо нақшаи ҳолати ахлоқии онҳоро дорем, ки дар муносибати Худо бо Набукаднесар тасвир шудааст. Ин подшоҳ ҳамчун як тасвири мувофиқи ғурури дили инсон, ки ба ҷои шукргузорӣ ва ҷалол додани Худо, манбаи тамоми қудрат, аз он фахр мекунад, ки гӯё ин кори худи ӯст, ки бо ҳикмати худи ӯ ба вуҷуд омадааст, фарқ мекунад.
Оё мо то ҳол аз ҳар тараф суханонеро намешунавем, ки ба суханони ин подшоҳ хеле монанданд? «Оё ин Бобили бузург нест, ки ман барои хонаи подшоҳӣ бо қудрати худ ва барои шарафи ҷалоли худ сохтаам?» (ояти 30). «Худо дар ҳамаи фикрҳои ӯ нест» (Забур 10:4). Ба ҷои он ки ҷалолро ба Худо нисбат диҳад, ӯ онро ба худ нисбат медиҳад. Худи қудрате, ки Худо ба дасти ӯ дода буд, аз як тараф барои таъқиби муқаддасон ва аз тарафи дигар барои куштани Писари Худо истифода шуд. Ин дар се нафар дар кӯра ва баъдтар аз ҷониби Дониёл дар чоҳ тасвир шудааст. Ҳамин тавр ҳамеша буд.
Қудратро ба дасти ҳар як писари афтодаи Одам диҳед ва ӯ онро барои баланд бардоштани худ ва ҷуръат кардани истифодаи он бар зидди муқаддасони Худо ва ҳатто худи Худо истифода хоҳад кард.Аз ин рӯ, ин зарбаи ҷазо бар Набукаднесар. Ин як тасвири мувофиқи нооромиҳо дар байни миллатҳо имрӯз аст. Худо ба ин одамон чӣ таълим додан мехоҳад? «Ки Ҳақ Таоло дар подшоҳии одамон ҳукмронӣ мекунад ва онро ба ҳар кӣ хоҳад, медиҳад.» Кай онҳо ин дарсро меомӯзанд? Вақте ки, мисли ин подшоҳ, онҳо чашмони худро ба осмон мебардоранд (ояти 34). Он гоҳ фаҳмиши онҳо бармегардад ва ба ҷои ситоиши худ, онҳо Ҳақ Таолоро баракат медиҳанд, ситоиш мекунанд ва эҳтиром мекунанд. Худи таҷрибае, ки подшоҳ аз сар гузаронд, барои таълим додани ӯ буд, ки «осмон ҳукмронӣ мекунад» (ояти 26).
Ин аз замин берун меравад, зеро Худо дар назорати мутлақи коинот, ҳам осмон ва ҳам замин аст. «Ва Ӯ мувофиқи иродаи Худ дар лашкари осмон ва дар байни сокинони замин амал мекунад: ва ҳеҷ кас дасти Ӯро боздошта наметавонад, ё ба Ӯ гуфта наметавонад: Ту чӣ мекунӣ?» Агар пас дар ояти 17 мо мехонем, ки Ӯ «барпо мекунад», мо инчунин дар ояти 37 мехонем, ки «Ӯ қодир аст, ки паст кунад.» Худо барпо мекунад ва Худо паст мекунад - Ӯ дар коинот мутлақ аст.
