Дарси якум: Имондор бо имон зиндагӣ мекунад, на бо шариат
Пас аз боздиди Павлус аз ин минтақа, онҳое, ки ба Инҷил имон оварданд, ҷамъомадҳои масеҳиёнро ташкил карданд. Онҳо аз ашхосе иборат буданд, ки аз заминаи яҳудӣ ё ғайрияҳудӣ буданд, аммо ҳоло ба Масеҳ имон оварда буданд. Муаллимони дурӯғини яҳудӣ баъд аз он ба назди онҳо омада, таълим доданд, ки имондорон бояд шариати Мусоро риоя кунанд. Ин муаллимони дурӯғини яҳудӣ «онҳое ... аз хатна» номида мешуданд (Ғалотиён 2:12 NKJV). Онҳо дар тарзи овардани таълимоти дурӯғини худ хеле моҳир буданд ва ишора мекарданд, ки барои пурра сафед шудан ва одилона будан дар назди Худо, имондор бояд шариат риоя кунад.
Ин таълим кори кафорати Масеҳро канор гузошт. Он ишора мекард, ки имон ба файзи Худо тавассути марги Масеҳ барои гуноҳҳои мо барои дуруст кардани мо дар назди Худо кофӣ нест. Таълими онҳо инчунин ба таври муассир тарзи пешрафти рӯҳонии имондорро, бо роҳи рафтор дар Рӯҳ (5:16) ба ҷои риояи маҷмӯи қонунҳо ё қоидаҳо, аз байн бурд.
Ин муаллимони дурӯғин мавъиза мекарданд, ки барои пурра сафед шудан имондори ғайрияҳудӣ бояд хатна карда шавад (ояти 11). Илова бар ин, риояи шанбе ва идҳо дар тӯли сол бояд риоя карда мешуд (4:10). Муаллимони дурӯғин хеле ғайратманд буданд (ояти 17), ки ба ҷолибияти онҳо зам мекард. Онҳо дар суханварӣ боистеъдод буданд, онҳо қобилияти ба осонӣ бовар кунонидани шунавандагони худро доштанд (5:8).
Мисли он вақт, муаллимони дурӯғин имрӯз самимӣ ва ғайратманд ба назар мерасанд ва дар суханронии худ боварибахшанд. Аммо, онҳо ҳамчун гургон дар либоси гӯсфанд меоянд, чунон ки Худованд огоҳ кард: «Аз пайғамбарони дурӯғин эҳтиёт шавед, ки дар либоси гӯсфанд ба назди шумо меоянд, аммо дар дарун гургони даррандаанд» (Матто 7:15). Дар 2 Қӯринтиён 11:13-14 (KJV) мехонем: «Зеро чунин касон ҳаввориёни дурӯғин, коргарони фиребгар ҳастанд, ки худро ба ҳаввориёни Масеҳ табдил медиҳанд. Ва тааҷҷубовар нест; зеро худи Шайтон ба фариштаи нур табдил меёбад.»
Ҳавворӣ Павлус ба ин таълимоти дурӯғин бо ёдоварӣ аз имони сафедкунандае, ки ғалотиён қабул карда буданд, муроҷиат кард. Ӯ ба онҳо аҳамияти имон – ва танҳо имон – ба Худованд Исои Масеҳ ва кори анҷомёфтаи Ӯро ёдовар шуд. «Маълум аст, ки ҳеҷ кас бо шариат дар назди Худо сафед намешавад, зеро «одил бо имон зиндагӣ хоҳад кард»» (Ғалотиён 3:11 NKJV). Инчунин, Ғалотиён 3:24-25 мегӯяд: «Бинобар ин, шариат мураббии мо буд, то моро ба Масеҳ биёрад, то ки мо бо имон сафед шавем. Аммо пас аз омадани имон, мо дигар зери мураббӣ нестем.» Мо дар ҳаёти масеҳӣ бо роҳи рафтор дар Рӯҳ пешравӣ мекунем, на бо риояи шариати Мусо.
Ин дарси аввал хеле муҳим аст. Имрӯз бисёре аз масеҳиён дар фаҳмиши худ дар бораи он ки чӣ Худоро пас аз наҷот шод мекунад, аз шариати Мусо озод нестанд, зеро онҳо Аҳди Қадимро бо Аҳди Ҷадид омехта мекунанд. Онҳо метавонанд баъзе аҳкоми Аҳди Қадимро, ба монанди риояи шанбе, илова кунанд ва изҳор доранд, ки ин бояд риоя карда шавад, то Худоро шод кунанд ва барои Ӯ зиндагӣ кунанд. Ҳатто агар онҳо шариати Мусоро ҳамчун китоби қоидаҳои худ истифода набаранд, онҳо метавонанд қоидаҳоеро аз фарҳанг ё таърихи оилаи худ илова кунанд, ки ба назари онҳо барои шод кардани Худо зарур ба назар мерасанд. Аммо чунин шартҳо дар Библия ёфт намешаванд.
Калиди имондор дар Масеҳ ин аст, ки мо як қисми чизи комилан нав ҳастем. Наҷот дар Масеҳ як нав офариниш аст. Ин такмил додани шариати Мусо ё илова кардани Масеҳ ба яҳудӣ нест, балки як чизи комилан нав аст. Мо барои шариат мурдаем ва ҳоло дар Масеҳ зиндаем. «Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ офариниши нав аст; чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шуд» (2 Қӯринтиён 5:17).
Павлус номаи худро бо изҳори он ки имондорон бо ин қоидаи офариниши нав зиндагӣ мекунанд, ба анҷом расонд, чунон ки дар Ғалотиён 6:14-16 омадааст: «Аммо Худо накунад, ки ман ҷуз ба салиби Худованди мо Исои Масеҳ фахр кунам, ки ба воситаи Ӯ ҷаҳон барои ман маслуб шудааст, ва ман барои ҷаҳон. Зеро дар Масеҳ Исо на хатна ва на бехатнагӣ ҳеҷ фоидае надорад, балки офариниши нав. Ва ба ҳар кӣ мувофиқи ин қоида рафтор кунад, осоиштагӣ ва раҳмат бар онҳо бод, ва бар Исроили Худо.»
Дарси дуюм: Қимати шаҳодати шахсӣ
Дарси дигари муҳим аз Ғалотиён қимати шаҳодати шахсӣ аст. Павлус, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо роҳнамоӣ мешуд, ба ин имондорони нав дар бораи таърихи гузаштаи худ навишт. Чӣ тавр Худо ба Павлус ҳақиқатеро нишон дод, ки ӯ ба ғалотиён мерасонд? Ӯ Инҷилро аз куҷо ва аз кӣ қабул кард? Ӯ ин таърихро дар Ғалотиён 1:11–2:21 нақл кард, ки гузаштаи худ ва он чиро, ки Худо дар ҳаёти ӯ карда буд, тасвир кард.
Павлус баррасӣ кард, ки чӣ тавр Худо ӯро фавран пас аз табдили ӯ роҳнамоӣ кард (1:16). Ӯ мехост, ки ғалотиён ӯро беҳтар шиносанд ва фаҳманд, ки ӯ ҳамчун паёмбари Худо кист, ки барои расонидани ҳақиқати Инҷил ба онҳо истифода шудааст. Ӯ худро аз дигар ҳаввориён фарқ кард ва бо ин кор нишон дод, ки паём аз Худо омадааст, на аз инсон. Павлус инчунин худро аз муаллимони дурӯғин, ки баъдтар ба назди онҳо омаданд, дур кард. Мо дар ин ҷо дар бораи таърихи Павлус чизҳоеро меомӯзем, ки дар ҳеҷ ҷои дигари Аҳди Ҷадид сабт нашудаанд.
Ин ягона ҳолате набуд, ки Павлус чизе аз шаҳодати шахсии худро нақл кард. Ӯ инчунин ба қӯринтиён навишт ва гузаштаи худро шарҳ дод (2 Қӯринтиён 11:16–12:10). Ҳавворӣ ин корро кард, то ба онҳо азобҳоеро, ки ӯ таҳаммул кард, нишон диҳад, ки дигарон онҳоро таҷриба накардаанд. Аксари он чизе, ки ӯ нақл кард, садоқатеро нишон медиҳад, ки ӯ дар пайравӣ аз Масеҳ нишон дод. Ин шаҳодат инчунин нишон дод, ки чаро ӯ барои истифода аз ҷониби Худо барои таълим додани қӯринтиён мувофиқ буд. Муаллимони дурӯғин намехостанд мисли Павлус азоб кашанд. Илова бар ин, ҳавворӣ таълим дод, ки вақте мо заифем, Худо метавонад қуввати Худро дар мо ва тавассути мо нишон диҳад, чунон ки дар ӯ дида мешавад. Бо ин роҳ, Худо ҷалолро қабул мекунад, на Павлус ё ҳеҷ яке аз мо.
Дар Филиппиён 3:4-8 Павлус хулосаи мухтасари мероси яҳудии худро нақл кард. Ӯ насаб ё аҷдоди худро баррасӣ кард: ибрӣ аз ибриён. Аммо, ӯ ҳамаи инро пас аз он ки ба Масеҳ имон овард, беарзиш донист. Мақсади ин шаҳодат нишон додан буд, чунон ки ӯ бо ғалотиён карда буд, ки дини яҳудӣ дар ҳаёти имондор дар Масеҳ ҷой надорад. Вақтҳои дигар низ буданд, ки Павлус шаҳодати худро нақл кард, аммо ин чанд мисол барои нишон додани он ки Павлус онро гоҳ-гоҳ нақл мекард ва Худо онро барои баракат додани дигарон истифода мебурд, кофӣ аст.
Худо ба мо намунаи Павлусро дар нақл кардани шаҳодати худ гузошт, зеро Ӯ мехоҳад, ки мо шаҳодати шахсии худро барои роҳнамоӣ кардани ҷонҳои гумшуда ба Масеҳ (ниг. Аъмол 22, 26) ва кӯмак ба имондорон дар пешрафти имони худ истифода барем. Одамон метавонанд бисёр чизҳоеро, ки мо мегӯем, зери шубҳа гузоранд, аммо онҳо наметавонанд шаҳодати шахсиро рад кунанд. Ин тӯҳфае аз Худо аст, ки ба таври беназир барои ҳар яки мо барои нақл кардан аст. Ашхос наметавонанд инкор кунанд, ки Масеҳ як қисми ҳаёти мо шудааст ва Ӯ моро наҷот додааст, ҳатто агар онҳо ба Худованд имон надошта бошанд. Дар шаҳодати шахсӣ қудрат вуҷуд дорад ва ҳар як шаҳодат беназир аст!
Баъзеи мо шаҳодати драмавӣ дорем, ки чӣ тавр мо ба Масеҳ имон овардем. Мо шояд аз гузаштаи хеле гуноҳкор наҷот ёфта бошем ва ҳоло аз нақл кардани он ки Масеҳ моро чӣ қадар тағйир додааст ва моро нав кардааст, шодем. Дигарон аз мо шояд фикр кунанд, ки мо шаҳодати хеле ҷолиб надорем, аммо мо ҳанӯз ҳам шаҳодати шахсӣ дорем, ки Худо метавонад барои баракат истифода барад.
Шаб хеле гузашт
Ҳавворӣ Павлус дар замони навишта шудани Аҳди Ҷадид посбон буд. Ӯ ба имондорони Рум дар бораи омадани рӯзи Масеҳ чунин навишт:
Ва инро бикунед, вақтро дониста, ки акнун вақти он расидааст, ки аз хоб бедор шавем; зеро акнун наҷоти мо наздиктар аст аз он вақте ки мо бори аввал имон овардем. Шаб хеле гузашт, рӯз наздик аст. Бинобар ин, биёед корҳои торикиро аз худ дур кунем ва зиреҳи нурро ба бар кунем. Биёед дуруст рафтор кунем, чунон ки дар рӯз, на дар айшу ишрат ва мастӣ, на дар фаҳш ва шаҳват, на дар низоъ ва ҳасад. Балки Худованд Исои Масеҳро ба бар кунед ва барои ҷисм ҳеҷ гуна тадбир набинед, то хоҳишҳои онро иҷро кунад. —Румиён 13:11-14
Шаб хеле гузашт ва рӯз наздик аст. Наҷоти комил дар Масеҳ барои ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ имон овардаанд, омода аст, ки ошкор шавад. Бинобар ин мо бояд чунон ки дар рӯз рафтор кунем ва силоҳҳои нурро ба бар кунем: имон, муҳаббат ва умед (1 Таслӯникиён 5:4-11). Мо бояд «дар навгонии ҳаёт рафтор кунем» (Румиён 6:4) ва худро бо Масеҳ пӯшонем. Мо бояд «Худованд Исои Масеҳро ба бар кунем» (Румиён 13:14) ва аз паи Ӯ равем.
Рӯз наздик аст
Ӯ аввал ҳамчун Ситораи дурахшон ва субҳ меояд. Ӯ ҳамаи худро ба худ хоҳад гирифт ва ба онҳо имкон медиҳад, ки дар ҷалоли осмонии Ӯ шарик шаванд (2 Петрус 1:19-21; Ваҳй 2:28, 3:10-11, 22:16-17,20). Пас аз ҷашн гирифтани зиёфати арӯсии Барра дар осмон (19:6-9), Ӯ бо худ дар ҷалол ва бузургӣ ҳамчун Офтоби адолат пайдо хоҳад шуд.
Он гоҳ рӯзи нав барои ҷаҳон ва барои тамоми офариниш фаро мерасад. Ин рӯзи салтанати Масеҳ, ҳукмронии оммавии Ӯ барои 1000 сол аст (20:4). Доварии Ӯ бар қисми муртади Исроил, ки аз зиддимасеҳ пайравӣ карда буд, ва бар миллатҳои бутпараст, ки бар зидди Худованд ва бар зидди Подшоҳи тадҳиншудаи Ӯ тавтиа карда буданд, хоҳад афтод (Ваҳй 19:11-16; ниг. Забур 2).
Шитоб кун, эй маҳбуби ман, ва мисли оҳу ё шохи ҷавон дар кӯҳҳои хушбӯй бош. —Суруди Сулаймон 8:14Ӯ, ки ба ин чизҳо шаҳодат медиҳад, мегӯяд: «Албатта, ман зуд меоям.» Омин. Ҳатто ҳамин тавр, биё, Худованд Исо! —Ваҳй 22:20
Шаб хеле гузашт, ва рӯз наздик аст:
Чӣ рӯзе хоҳад буд, вақте ки Наҷотдиҳанда пайдо мешавад!
Талафот дар ин ҷаҳон чӣ аст, вақте ки бо он рӯз муқоиса карда мешавад,
Мисоли охирини ҳалли низоъ дар Ғалотиён 2:9 ишора шудааст, ки бо Аъмол 13:3 алоқаманд аст. Ин низоъ Павлус ва Барнабборо дар бар мегирифт, аммо он инчунин Павлус ва Юҳанно Марқусро дар бар мегирифт. Юҳанно Марқус, ки ҷавон буд, танҳо қисми аввали сафари аввали миссионериро бо Павлус ва Барнаббо тай кард. Павлус дар натиҷаи барвақт тарк кардани он сафар ба Юҳанно Марқус эътимод надошт (Аъмол 13:13). Ба мо сабабҳои барвақт тарк кардани ӯ гуфта нашудааст. Зоҳиран, барои мо донистани сабаби тарк кардани ӯ муҳим нест, танҳо ин ки Павлус хашмгин буд ва дигар намехост бо ӯ сафар кунад (15:36-41). Павлус фикр мекард, ки нодида гирифтани он чи бо Юҳанно Марқус дар гузашта рӯй дода буд, бо мукофотонидани ӯ барои ҳамроҳ шудан ба сафари дигари миссионерӣ нодуруст хоҳад буд.
Оё ин охири муносибати Юҳанно Марқус бо Павлус буд? Оё аз ҷониби Юҳанно Марқус ҳеҷ гуна камолоти рӯҳонӣ барои барқарор кардани эътимоди Павлус набуд? Оё Юҳанно Марқус нисбат ба Павлус кина дошт, ё Павлус нисбат ба Юҳанно Марқус кина дошт? Худовандро ситоиш кунед, ин муносибат барқарор ва нигоҳ дошта шуд. Эътимоди Павлус ба Юҳанно Марқус афзуд, вақте ки ӯ камолоти ӯро дид. Дар 2 Тимотиюс 4:11 Павлус навишт: «Марқусро бигир ва бо худ биёр, зеро ӯ барои хидмат ба ман муфид аст.» Чӣ қадар аҷиб аст дидани ин муносибати барқароршуда. Ин бояд бо имондорони калонсол ва ҷавон чунин бошад. Юҳанно Марқуси ҷавон, бешубҳа, рӯҳонӣ камол ёфт ва ҳаввории калонсол Павлус пай бурд. Худо Юҳанно Марқусро ба таври аҷиб истифода бурд, ҳатто ҳамчун асбоби махсусе, ки Рӯҳи Худо барои навиштани Инҷили дуюм истифода бурд, Инҷил мувофиқи Марқус. Худовандро ситоиш кунед!
Ин се мисоли ҳалли муваффақонаи низоъ нишон медиҳанд, ки ҳавворӣ Павлус он чиро, ки мавъиза мекард, амалӣ мекард. Ӯ роҳро тай кард! Дар Ғалотиён 6:1-2 мехонем: «Эй бародарон, агар касе дар ягон гуноҳ дастгир шавад, шумо, ки рӯҳонӣ ҳастед, чунин касро бо рӯҳи нармӣ барқарор кунед, худро ба назар гиред, то ки шумо низ васваса нашавед. Борҳои якдигарро бардоред, ва ба ин тариқ шариати Масеҳро иҷро кунед.» Агар мо худро қодир ба ҳамон нокомиҳое донем, ки дар дигарон мебинем, Худо метавонад моро истифода барад, то фурӯтанона амал кунем ва ба якдигар кӯмак кунем, ки ба роҳи имоне баргардем, ки Худовандро шод мекунад. Мо нисбат ба якдигар кина нахоҳем дошт, балки ба ҷои он муносибатҳои солим ва рӯҳониро барқарор хоҳем кард. «Агар мо дар нур рафтор кунем, чунон ки Ӯ дар нур аст, мо бо ҳамдигар муносибат дорем, ва хуни Исои Масеҳ Писари Ӯ моро аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7).
Бигзор Худованд моро бо ин дарсҳо аз Ғалотиён ташвиқ кунад!
