Ваҳй 2:18-29
Тиатира
Байни калисои сеюм, Пергамос ва чорум, Тиатира се нуқтаи асосии фарқкунанда мавҷуд аст.
Аввалан, Худованд дар паёмҳо ба ҳар як аз чаҳор калисои охир, ки аз Тиатира сар мешавад, ба бозгашти худ ишора мекунад. Шартҳое, ки дар онҳо пайдо шудаанд, то охири тақсимот, вақте ки Ӯ боз меояд, боқӣ хоҳанд монд.
Сониян, дар ҳар як аз чаҳор калисои охир, боқимондаи муайяншудаи шахсони алоҳида мавҷуд аст; ҳар як пирӯзшаванда номида мешавад, ба Худо содиқ, дар байни бадани асосии пайравони номӣ.
Фарқияти сеюми муҳим ин аст, ки ба Эфсӯс, Смирна ва Пергамос, даъват барои шунидани он чи Рӯҳ ба калисоҳо мегӯяд, пеш аз ваъда ба пирӯзшаванда меояд. Ба Тиатира, Сардис, Филаделфия ва Лаодикия, ваъда ба пирӯзшаванда аввал меояд. Маънои он чунин ба назар мерасад, ки дар таърихи калисо нуқтае фаро мерасад, ки унсури ҳақиқӣ ва содиқ дар калисои эътирофкунанда ба ақаллияти хурди умумӣ табдил меёбад. Омма ҳоло аз даъвати Рӯҳ берун аст. Аз ин нуқта сар карда, танҳо як пирӯзшаванда ба овози Ӯ гӯш хоҳад дод. Хуб аст, ки ин фарқиятҳои равшанро бубинем, зеро мо ҳоло ба суроғаи Тиатира менигарем.
Ояти 18 «Ва ба фариштаи калисои Тиатира бинавис; Инҳоро Писари Худо мегӯяд, ки чашмонаш мисли шӯълаи оташ аст ва пойҳояш мисли биринҷи тоза аст.» Тиатира тақрибан панҷоҳ мил ҷануб ва шарқи Пергамос ҷойгир аст. Он дар замини ҳамвор дар маркази водие васеъ ҷойгир аст. Он аз ҳама самтҳо ба осонӣ дастрас аст. Шояд дар он ҷо мувозинати ахлоқӣ вуҷуд дошта бошад. Гуфтаи маъруфи «Ҳама роҳҳо ба Рум мебаранд» бояд дар нури мулоҳизаҳои баъдтар дар хотир нигоҳ дошта шавад.
Фаришта
Нома ба «фаришта», унсури масъул дар ҷамъомади маҳаллӣ; онҳое, ки ҳам дар ҷамъомад масъулиятшиносона амал мекарданд ва ҳам омода буданд, ки дар корҳои ҷамъомад масъулиятро ба дӯш гиранд, суроға шуда буд.
Писари Худо
Дар боби 1, Ӯ ҳамчун Писари Одам муаррифӣ шудааст. Ба Тиатира, Ӯ ҳамчун Писари Худо муаррифӣ шудааст. Ҳатман ҳамин тавр! Ин барои таъкид кардани қудрати олии Писар аст (Забур 2). Шаъну шараф, бузургӣ ва қудрати Ӯ бояд таъкид карда шавад, вақте ки мақоми олии Ӯ аз ҷониби дигаре зери шубҳа қарор мегирад. Дар Тиатира, мақоми олии ба Ӯ тааллуқдошта аз ҷониби дигаре ғасб карда шуд (шояд нишондиҳандаи Папа).
Чашмон мисли шӯълаи оташ
Ӯ ҳама чизеро, ки дар ин давраи ториктарин дар таърихи калисо рӯй медод, медонист, ки онро «Асрҳои торик» номидаанд. Система дар торикии ахлоқӣ ва рӯҳонӣ фаро гирифта шуда буд, аммо ҳеҷ чиз аз назорати дақиқи чашмони ҳамабини Ӯ пинҳон карда намешуд. Ӯ аз фасоди даҳшатноке, ки ба калисо меомад, комилан огоҳ буд. Худи номи Тиатира маънои «чоҳи партов»-ро дорад. Кӣ ғайр аз Писари Худо метавонист ҳуқуқҳои Худоро тасдиқ кунад
Пойҳо мисли биринҷи тоза
Биринҷи тоза, ки дар оташ тоза карда шудааст. Инро мисгарони маҳаллии хеле моҳир, ки чунин хӯлаи махсусан баландсифатро истеҳсол мекарданд, қадр мекарданд. Он чизе, ки дар ин ҷо, мисли боби 1:15, ба таври намоён пеши назари мо оварда шудааст, ҷалоли доварии Масеҳ аст. Пойҳои Ӯ барои доварии одилона пӯшида шудаанд.
Ояти 19 «Ман корҳои туро, ва муҳаббати туро, ва хидмати туро, ва имони туро, ва сабри туро, ва корҳои туро медонам; ва охирин аз аввалин бештар аст.»
Ман медонам
Ӯ, Писари Худои ҳамадон, ҳама чизро медонад (ниг. Юҳанно 21:17).
Корҳои ту
«Ман корҳои туро медонам.» Ин корҳо, ки Худованд худаш тасдиқ мекунад, танҳо дар он ҷое ба даст оварда мешаванд, ки дар дили коргарон хислатҳои асосии муҳаббат, хидмати содиқона, имон ва сабр мавҷуд бошанд.
Муҳаббат
«Ман медонам…муҳаббати туро.» Ҳама чизи дигар бояд аз ин сарчашма гирад. Қонун хуб ҷамъбаст шуда буд: «Худованд Худои худро бо тамоми дили худ, ва бо тамоми ҷони худ, ва бо тамоми қуввати худ, ва бо тамоми ақли худ дӯст хоҳӣ дошт» (Луқо 10:27). Инсон, инсони табиӣ, инро худаш ба даст оварда наметавонад. Аммо муҳаббат, муҳаббати илоҳӣ, худро дар корҳои имондорони ҳақиқӣ ифода мекунад.
Хидмат
«Ман медонам…хидмати туро.» Худи Писари Худо аз фаъолиятҳои муфассали ҳар як коргари маҳаллӣ огоҳ буд.
Имон
«Ман медонам…имони туро.» Онҳо ба Худое, ки хидмат мекарданд, эътимоди содда доштанд.
Сабр
«Ман медонам…сабри туро» ё истодагарӣ. Ҳисси тасдиқи Худованд ҳангоми зери фишор будан сулҳу қаноатмандии ботиниро меорад (2 Таслӯникиён 3:5; 1 Тимотиюс 6:6).
охирин аз аввалин бештар аст
Фаъолияти онҳо дар зери фасоди ҳукмрон суст нашуд ва пажмурда нагардид, инчунин бо гузашти вақт аз байн нарафт.
Ояти 20 «Аммо чанд чизе бар зидди ту дорам, зеро ки ту он зан Изобелро, ки худро набия мехонад, иҷозат медиҳӣ, ки бандагони Маро таълим диҳад ва ба зино водор созад ва чизҳои ба бутҳо қурбонишударо бихӯранд.»Номи Изобел дар ин ҷо на ба таври шахсӣ, балки ба таври хос истифода шудааст; на барои муайян кардани ягон шахс ё гурӯҳи мушаххас, балки барои ҷалби таваҷҷӯҳ ба хусусияти фасоде, ки ба вуҷуд омада буд. 1 Подшоҳон 16-21 достони нангини Изобели аслиро муфассал баён мекунад. Изобел, ки бутпарасти Баал аз Сидон буд, аз ҳамсари подшоҳи Исроил будан қаноат накарда, халқи заминии Худоро ба бутпарастии бутпарастӣ бурд. Вай фаъолона муқобилат мекард ва пайғамбарони Худовандро мекушт. Вай даъво мекард, ки паёми Худоро ҳамчун набия меорад, аммо шунавандагонро ба зинои ахлоқӣ, яъне ба Худо бевафо будан ташвиқ мекард. Ин таълим ба пайдоиши шайтонии худ бармегардад (ояти 24, «умқи Шайтон»). Шайтон ҳар воситаи имконпазирро истифода хоҳад кард, то ба калисо ҳар он чиро, ки метавонад, ворид кунад, то харобӣ эҷод кунад, калисоро ба сатҳи ҷаҳон паст кунад, ҳокимияти Худованд Исои Масеҳро аз байн барад ва дар сурати имкон, шаҳодатро ба Номи Ӯ нобуд созад. Биёед, ҳамеша аз «ҳилаҳои» ӯ огоҳ бошем.
Бандагони Ман
Калисои Тиатира аз иттиҳоди ғайриқонунии ахлоқӣ бо ҷаҳон фасод шуда буд. Бутпарастӣ танҳо ба ибодати аслии тасвирҳои моддӣ маҳдуд намешавад. Он ба ҳар чизе, ки Масеҳро ҳамчун объекти олии дил иваз мекунад ё ба он муқобилат мекунад, таслим шуданро дар бар мегирад.Ҳар як шахс ба Худо масъул аст. Роҳбароне, ки шахсони соддалавҳро (ки Худованд бо меҳрубонӣ онҳоро «Бандагони Ман» меномад) гумроҳ мекунанд ва/ё ба онҳо иҷозат медиҳанд, ки гумроҳ шаванд, масъулияти хеле зиёд доранд ва мувофиқи он доварӣ хоҳанд шуд (муқоиса кунед Матто 13:13; Ваҳй 18:1-3).
Ояти 21 «Ва Ман ба вай фурсат додам, ки аз зинои худ тавба кунад; ва вай тавба накард.»Тавба муҳим аст. Худованд мегӯяд: «Ман ба вай фурсат додам, ки тавба кунад… вай тавба накард.» Мутаассифона, даъват ва имконияти тавба беэътиноӣ шуд. «Зан» тавба накард, аммо онҳое, ки бо вай гирифтор буданд, низ даъват шуданд, ки ҳамчун шахсони алоҳида тавба кунанд.
Ояти 22 «Инак, Ман вайро ба бистар меандозам, ва онҳоеро, ки бо вай зино мекунанд, ба мусибати бузург меандозам, магар ин ки аз аъмоли худ тавба кунанд.
Ман вайро ба бистар меандозам
«Вай», ки бандагони Ӯро гумроҳ кардааст, ҷазои «худро» дар миёни ҳамон фасоде, ки «вай» ташвиқ кардааст, хоҳад дид. Онҳое, ки «фарзандони вай» ҳастанд ва аз «вай» пайравӣ мекунанд, низ ба доварии муқаддаси Ӯ дучор хоҳанд шуд. Оқибати онҳо марг аст, на танҳо марги ҷисмонии бадан, балки марги ахлоқӣ ва рӯҳонии ҷон.
Ояти 23 «Ва фарзандони вайро бо марг хоҳам кушт; ва ҳамаи калисоҳо хоҳанд донист, ки Ман ҳамонам, ки гурдаҳо ва дилҳоро месанҷам: ва ба ҳар яки шумо мувофиқи аъмолатон хоҳам дод.»
Фарзандони вай
Вай модари фоҳишагон аст (17:5). «Фарзандони вай» дар ин ҷо системаҳои истеҳсолшуда мебошанд, на шахсони алоҳида дар системаҳо. Масъулияти инфиродӣ бо будан дар система бекор намешавад. Хушбахтона, ҳатто дар як системаи бад ва дар ториктарин рӯзҳо, Худо шахсонеро ба воя мерасонад, ки дар рӯзи бад барои Ӯ истодагарӣ хоҳанд кард. Дар Тиатира, тасвири умумӣ хеле сиёҳ буд, аммо ҳатто дар он ҷо онҳое буданд, ки барои Худо истодагарӣ кардан омода буданд.
Ман ҳамонам, ки гурдаҳо ва дилҳоро месанҷам (муқоиса кунед Ирмиё 17:10).
Ӯ на танҳо аъмол, балки ниятҳоро низ мебинад ва медонад. Аз ин рӯ, танҳо Ӯ метавонад ҳукми одилона барорад. Ин як далели таърих аст, ки Рум аз тақрибан 750 пеш аз милод то тақрибан 500 милод пойтахти империалии ҷаҳони маълум буд. Инчунин як далел аст, ки Рум дар «асрҳои торик» аз тақрибан 500 милод то тақрибан 1500 милод пойтахти эътирофшудаи калисоӣ (ва сиёсӣ) -и ҷаҳони динӣ гардид. Мутаассифона, тавсифи Тиатира ба шароити рӯҳонӣ ва ахлоқии он давра комилан мувофиқат мекунад. Ҳеҷ як донишҷӯи бовиҷдон ва ҷиддии Китоби Муқаддас ва таърих наметавонад аз ин дарк ба таври ростқавлона канорагирӣ кунад. Бахусус, истилоҳоти истифодашуда муносибат ва даъвоҳои Калисои католикии Румро дақиқ тавсиф мекунанд. Эътирофи бадиҳои система зарурати муҳаббати масеҳиро ба шахсони аз ҷониби система фирефташуда кам намекунад. Ин бахш натиҷаи ниҳоии сохтмони инсонро пешгӯӣ мекунад, ки дар бобҳои 17 ва 18 пурра зоҳир мешавад. Мо инчунин ҳукми Худоро бар он мебинем, ки дар ин ҷо эълон шуда ва дар боби 18 иҷро мешавад. Хушбахтона, ин китоб инчунин маҳсули ниҳоии сохтмони Худоро дар ин ҷаҳон, дар бобҳои 21 ва 22 ба мо медиҳад.
Ояти 24 «Аммо ба шумо мегӯям, ва ба боқимондаи Тиатира, ба ҳар касе, ки ин таълимро надорад, ва умқи Шайтонро, чунон ки онҳо мегӯянд, надонистааст; Ман бар шумо бори дигаре нахоҳам гузошт.» Ҳамеша як унсури имондорони бегуноҳ вуҷуд дорад, ки аз оқибатҳои он чизе, ки дар он иштирок доранд, бехабаранд. Барои чунин шахсон бояд ҳама гуна имтиёз дода шавад, аммо онҳо ташвиқ карда мешаванд, ки ба он чизи каме, ки медонанд, содиқ бошанд.
Ояти 25 «Аммо он чиро, ки доред аллакай то омадани Ман маҳкам нигоҳ доред.»
Маҳкам нигоҳ доред
Давом диҳед, идома диҳед, таслим нашавед.
Ояти 26 «Ва ҳар кӣ ғолиб ояд ва аъмоли Маро то охир нигоҳ дорад, ба вай бар миллатҳо қудрат хоҳам дод.»
Ғолибон
Калисои Худои зинда сутун ва асоси ҳақиқат аст (1 Тимотиюс 3:15). Имтиёз ва масъулияти ғолиб будан ба онҳое вогузор мешавад, ки дар ҳар ҷо номи Исои Масеҳро ҳамчун Худованд даъват мекунанд (1 Қӯринтиён 1:2). Эзоҳ: Истилоҳи ғолиб ҳамеша дар шакли танҳоӣ истифода мешавад. Ин самараи машқи шадиди шахсии инфиродӣ аст.
Аъмоли Ман
Инҳо аъмоле ҳастанд, ки Ӯро хушнуд мекунанд, чунон ки аъмоле, ки Ӯ дар рӯи замин анҷом дод, Падарро хушнуд кард (Юҳанно 8:29).
Қудрат бар миллатҳо
Папа даъво мекард ва даъво мекунад, ки дар рӯи замин ҳокимияти олӣ дорад. Касе, ки ба даъвоҳои Папа муқобилат мекунад, он чиро, ки Папа даъво мекунад, ба даст меорад - қудрат бар миллатҳо; на ҳоло, балки дар ҷаҳони оянда.
Ояти 27 «Ва Ӯ онҳоро бо асои оҳанин идора хоҳад кард; чунон ки зарфҳои кулолгар пора-пора хоҳанд шуд: чунон ки Ман аз Падарам гирифтам.»
Асои оҳанин
Оҳан қудрати интизомӣ, дар ҳоле ки биринҷӣ қудрати довариро ифода мекунад. (Ваҳй 1:15; 2:18). Ин қудрат ҳамчун қудрат ва салоҳияти ваколатдор эътироф шудааст (Юҳанно 5:22, 27) дар муқоиса бо Поп, ки салоҳияти олӣ ва бебаҳсро талаб мекунад.
Ояти 28 «Ва ман ба ӯ ситораи субҳро хоҳам дод.»Ситораи субҳ дурахшон медурахшад, фавран пеш аз тулӯи офтоб, вақте ки заминаи атроф ториктарин аст. Он хабардиҳандаи рӯзи оянда аст, ки нури омадани Ӯро тасвир мекунад. Ин як тасвири ахлоқӣ аст. Ғолиб нурро дар рӯҳи худ аз омадани Худованд барои хотима додан ба ин низом, бо иҷрои доварии худ бар он, мегирад. Ин нур ҳатто дар асрҳои торик дода шуда буд. Худо, ҳатто дар ториктарин рӯзҳои таърихи калисо, шаҳодатро барои Худаш дар он шахсоне, ки фикрҳои дуруст дар бораи омадани Худованд доштанд, нигоҳ дошт. Поп исрор дорад, ки ҳоло ҳукмронӣ кунад. Шахси мӯъмин, ки Ситораи субҳ ба ӯ дода шудааст, ҳоло хоҳиши ҳукмронӣ кардан надорад. Ӯ омода аст, ки Худованд ҳукмронӣ кунад (2 Таслӯникиён 3:5; 2 Тимотиюс 2:12). Чун ҳамеша, Худо ба шахси мӯъмин нурро дар бораи оянда медиҳад, то муносибат ва рафтори ӯро дар замони ҳозира танзим кунад.
Ояти 29 «Касе ки гӯш дорад, бигзор бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд.» Фарёд идома дорад. Ҳамчун як қисми шаҳодати ҳозира ба Номи Ӯ, вокуниши ман чӣ бояд бошад″ }
