Мавзӯи Барра яке аз зеботарин мавзӯъҳо дар Каломи Худост. Он дар тамоми Навиштаҳо, аз Ҳастӣ то Ваҳй, пайваста омадааст. Дар Ҳастӣ 4, мо Барраро дар намуна мебинем, вақте ки Ҳобил аз рамаи худ нахустзодаро ба Худо қурбонӣ кард. Ӯ фаҳмид, ки Худо хуни қурбонии бегуноҳро рехтааст, то волидонашро пӯшонад ва қурбонии бегуноҳро ба Худо пешниҳод кард, ки ин Барраи ояндаро нишон медиҳад. Дар Ҳастӣ 22, мо Барраро пешгӯӣшуда мебинем. Худо худаш Барраро таъмин хоҳад кард, ва он Барра бояд барои инсоният инсон мебуд. Дар Хуруҷ 12, мо тасвири зебои Барраи кушташуда ва хуни онро мебинем. Дар Ишаъё 53, мо Барраро шахсиятёфта мебинем; дар Юҳанно 1:29, мо Барраро муайяншуда мебинем; дар Ваҳй 5, Барра бузург карда мешавад; дар 22:1, Барра ҷалол дода мешавад.
Вақте ки мо Барраро дар Навиштаҳо пайгирӣ мекунем, мефаҳмем, ки дар Ҳастӣ 4, Барра барои як шахс аст, дар Хуруҷ 12 барои як хонавода, дар Ибодат 16, Барра барои як миллат аст, ва дар Юҳанно 1:29 барои тамоми ҷаҳон. Ҳамчун Барраи Худо, Худованд Исо мулоим, бегуноҳ ва қурбонии комил буд. Дар 1 Петрус 1:18-20 мо мехонем:
«дониста, ки шумо на бо чизҳои фаношаванда, мисли нуқра ё тилло, аз рафтори бемақсади худ, ки аз падаронатон ба мерос гирифтаед, наҷот ёфтаед, балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, мисли баррае беайб ва бедоғ. Ӯ дар ҳақиқат пеш аз бунёди ҷаҳон пешбинӣ шуда буд, аммо дар ин замонҳои охир барои шумо зоҳир шуд.»
Вақте ки мо ба Ҳастӣ 22 тамаркуз мекунем, роҳҳои зиёде барои дидани ин боби таърихӣ вуҷуд доранд. Мо метавонем дарсҳои амалии зиёди имони озмудашуда ё намунаи аълои муносибати падар ва писарро баррасӣ кунем. Як ҷониби нубувватӣ вуҷуд дорад, ки ман мехоҳам таваҷҷӯҳи моро ба он ҷалб кунам.
Замина
Ин достон чанд боб пештар оғоз меёбад, вақте ки Худо бори аввал Абрамро даъват карда, ваъда дод, ки насли ӯ ба мисли ситораҳои осмон бешумор хоҳад буд. Абрам ба Худо имон овард, ва ин ба ӯ барои адолат ҳисоб шуд. Вақте ки Абрам наваду нӯҳсола буд, Худованд ба ӯ нишони аҳдро дод ва номи ӯро аз Абрам (Падари бузург) ба Иброҳим (Падари бисёриҳо) иваз кард. Мушкилӣ дар он буд, ки Иброҳим то ин дам фарзанде надошт! Занаш, Соро, ин масъаларо ба дасти худ гирифта, канизаш Ҳоҷарро ба ӯ дод, то бо ӯ фарзанд дошта бошад, аммо ин роҳи имон набуд, ва на роҳи Худо! Дар боби 21, мо мефаҳмем, ки Ҳоҷар ва писараш Исмоил пас аз таваллуди Исҳоқ, писари ваъда, ронда мешаванд. Таваллуди Исҳоқ тасвири таваллуди Худованд Исо аст, дар ҳоле ки Ҳоҷар ва Исмоил тасвири қонун мебошанд.
Се тасвири нубувватӣ моро дар ин боб ба Барраи Худо ишора мекунанд. Ҳама намунаҳо ва тасвирҳо маҳдудиятҳои худро доранд, аммо дар ин боб чизҳои зиёде барои қадр кардан вуҷуд дорад.
Иброҳим Падар
Боби мо бо озмоиши Иброҳим аз ҷониби Худо оғоз меёбад (оятҳои 1-2):
«Ва баъд аз ин воқеаҳо Худо Иброҳимро озмуд ва ба ӯ гуфт: «Иброҳим!» Ва ӯ гуфт: «Инак ман.» Ва Ӯ гуфт: «Писари худро, писари ягонаи худро, Исҳоқро, ки дӯст медорӣ, бигир ва ба замини Мӯриё бирав ва ӯро дар он ҷо ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ дар яке аз кӯҳҳое, ки ман ба ту мегӯям, қурбонӣ кун.»
Аз нигоҳи инсонӣ, ин озмоиш шахсӣ, мақсаднок, дардовар ва печида буд. Дар тӯли озмоиш, мо дар бораи итоаткории устувори Иброҳим ва эътимоди комили Худо-марказӣ мефаҳмем. Вақте ки мо Ибриён 11:19-ро мехонем, мефаҳмем, ки Иброҳим имон дошт, ки «Худо қодир аст ӯро (Исҳоқро) ҳатто аз мурдагон эҳё кунад, ки аз он ӯро ба маънои маҷозӣ низ қабул кард.» Озмоишҳо ва имтиҳонҳо дар тӯли ҳаёти мо ба мо меоянд. Дарсе, ки мо аз Иброҳим меомӯзем, ин аст, ки чӣ гуна вокуниш нишон диҳем, вақте ки чизҳо барои мо маъно надоранд. Иброҳим тасвири равшани Масалҳо 3:5-6 аст, ки дар амал татбиқ шудааст: «Ба Худованд бо тамоми дили худ таваккал кун ва ба фаҳмиши худ такя накун; Дар ҳама роҳҳои худ Ӯро бишнос, ва Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард.»
Иброҳим ҳамчунин тасвири Худои Падар аст, ки Писари маҳбуби Худро медиҳад. Дар куҷои дигар мо чунин намунаи зебое аз он чи ки додани Худованд Исо дар Ҷолҷота барои Падар маъно дошт, пайдо карда метавонем? Дар ояти 4, мо мехонем: «Дар рӯзи сеюм, Иброҳим чашмони худро боло кард ва он ҷойро аз дур дид.» Ин ҷой чор маротиба зикр шудааст (22:3, 4, 9, 14). Мӯриё маънои «пешбинишудаи Худо» ё «интихобшудаи Худо»-ро дорад. Худои Падар ҳама чизеро, ки барои Писари маҳбуби Ӯ дар ҷое бо номи Ҷолҷота пешбинӣ шуда буд, медонист. Рӯзи сеюм метавонад моро ба ёди эҳёшавӣ оварад. Се маротиба дар ин боб, мо дар бораи падар ва писар мехонем, ки якҷоя мераванд (22:6, 8, 19), ки ба мо дар бораи муоширати доимӣ байни Худои Падар ва Писари маҳбуби Ӯ хотиррасон мекунад. Инчунин, Иброҳим оташ ва кордро дар дастони худ гирифт (22:6). Оташ дар бораи озмоиш ва доварии муқаддас сухан меронад, дар ҳоле ки корд дар бораи марг сухан меронад.
Шояд хуб бошад, ки зикр кунем, ки Худо аз Иброҳим хоҳиш карда буд, ки Исҳоқро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ пешниҳод кунад. Дар китоби Ҳастӣ, ҳама қурбониҳо қурбониҳои сӯхтанӣ мебошанд. Қурбонии сӯхтанӣ ҳама барои Худост. Он бояд бӯи хуш дошта бошад (Ибодат 1, 7). Муҳим он аст, ки мо фикри ивазкунандаро то он даме, ки бо қӯчқор шинос шавем, намефаҳмем. Исҳоқ тасвири он аст, ки Писар барои дили Падар чӣ буд; Ӯ бӯи хуш аст! Мо дар бораи ҳезум панҷ маротиба мехонем, ки дар Исҳоқ гузошта шуда буд. Ҳезум, дар Навиштаҳо, аксар вақт дар бораи мардӣ сухан меронад. Ин ҳезуми тақсимшуда маънои онро дошт, ки шумо метавонед ба дарун нигоҳ кунед. Падар комилиятҳои ахлоқии Писари маҳбуби Худро ҳамчун мард дар ин ҷаҳон дид ва қадр кард.
Исҳоқ Писар
Исҳоқ тасвири писарӣ -и Худованд Исо аст. Тавсифи хоси Исҳоқро мушоҳида кунед: Писари ту, писари ягонаи ту, Исҳоқ (ки маънои ханда ё шодӣ дорад), ки ту дӯст медорӣ. Ин аввалин зикри муҳаббат дар Библия аст. Он ба таври назаррас ба писари муҳаббати падар алоқаманд аст! Мо мебинем, ки Исҳоқ писари беназири Иброҳим буд. Исмоил низ писари Иброҳим буд, аммо Исҳоқ гаронбаҳо буд, зеро ӯ писари ваъда, писари муҳаббати Иброҳим буд. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки дар Инҷили Юҳанно, мо дар бораи муҳаббати Падар ба Писар ҳафт маротиба мехонем (Юҳанно 3:35, 5:20, 10:17, 15:9, 17:23, 24, 26).
Исҳоқ ҳамчунин тасвири Наҷотдиҳанда дар қурбонииХуд аст. Иброҳим Исҳоқро дар қурбонгоҳ дар ҷое, ки Худо ба ӯ гуфта буд, гузошт. Ин ҷой ба мо он чизеро, ки дар Луқо 23:33 мехонем, хотиррасон мекунад: «вақте ки онҳо ба ҷое бо номи Ҷолҷота расиданд, дар он ҷо Ӯро маслуб карданд.» Кӯҳи Мӯриё дар ҳамон қаторкӯҳе буд, ки Ҷолҷота дар он ҷойгир мешуд. Ҳамон тавре ки Исҳоқ ба он ҷой рафт, Худованд ба ҷое бо номи Ҷолҷота рафт, то ҷони Худро ҳамчун бӯи хуш ба Худо бигузорад!
Исҳоқ ба мо дар бораи хизматгорӣ -и Худованд Исо низ хотиррасон мекунад. Исҳоқ писарбачаи хурдсол набуд; ӯ эҳтимолан ҷавони бистсола буд. Ӯ метавонист ба осонӣ Иброҳимро мағлуб кунад. Аммо, мо мебинем, ки ӯ тобеъбуд, ҳатто ҳамчун хизматгор бо бардоштани ҳезум амал кард, сипас ба худ иҷозат дод, ки баста шавад ва дар қурбонгоҳ гузошта шавад. Ин ба мо дар бораи Худованд Исои мо, хизматгори комил, ки ба иродаи Падар итоат кард, то ба дараҷаи марг, ҳатто марги Салиб, итоаткор буд, хотиррасон мекунад. «Ӯ рӯи Худро устуворона ба Ерусалим рафтан гузошт» ва мегуфт: «на иродаи Ман, балки иродаи Ту иҷро шавад!» Дар ояти 9, мо мехонем:
«Ва онҳо ба ҷое, ки Худо ба ӯ гуфта буд, расиданд. Ва Иброҳим дар он ҷо қурбонгоҳе сохт ва ҳезумро ба тартиб гузошт; ва писараш Исҳоқро баст ва ӯро бар қурбонгоҳ, бар ҳезум гузошт.»
То ин дам дар Ҳастӣ, қурбониҳо пеш аз он ки ба қурбонгоҳ гузошта шаванд, кушта мешуданд, аммо Исҳоқ зинда ба қурбонгоҳ гузошта шуд. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки ҳеҷ кас ҷони Худованд Исоро нагирифт. Ӯ қудрат дошт, ки онро бигузорад ва қудрат дошт, ки онро дубора бардорад! Ӯ ҷони Худро барои мо дод!
Мо баъзан месароем:
Муҳаббат Туро ба қурбонгоҳ баст, Муҳаббати Падар ва Ту, Барои мо, эй Қурбонии беҳамто, Ки мо бо Ту дурахшем. Сарвати Худро таслим кардӣ, Худро озодона додӣ, Ҳаёти Худро дар файзи бепоён, Ки мо бо Ту зиндагӣ кунем.
Дар Забур 118:27, мо мехонем: «қурбониро бо ресмонҳо ба шохҳои қурбонгоҳ банд.» Худованди мо бо ресмонҳои тиллоии муҳаббат ба Падар ва ресмонҳои нуқрагии муҳаббат ба инсон баста шуда буд!
Қӯчқор – Ивазкунанда
Дар ояти 7, Исҳоқ мепурсад: «Барра барои қурбонии сӯхтанӣ куҷост?» Ин аввалин бор дар Библия аст, ки мо калимаи барраро мехонем! Мо танҳо тасаввур карда метавонем, ки ин савол чӣ гуна ба дили Иброҳим ворид шуд, вақте ки ӯ ҷавоб дод: «Писарам, Худо худаш Барраро барои қурбонии сӯхтанӣ таъмин хоҳад кард.» Исҳоқ савол медод, ва Юҳаннои Таъмиддиҳанда солҳо пас ба он ҷавоб медод, эълон карда: «Инак! Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад!»
Вақте ки Иброҳим Исҳоқро ба қурбонгоҳ гузошт, ӯ кордро бардошт, ки қариб буд онро ба писари муҳаббати худ фурӯ барад, вақте ки Фариштаи Худованд аз осмон ба ӯ нидо кард ва гуфт: «Иброҳим, Иброҳим!» Пас, ӯ гуфт: «Инак ман.» Ва Ӯ гуфт: «Дасти худро бар писар нагузор, ва ба ӯ ҳеҷ коре накун; зеро акнун ман медонам, ки ту аз Худо метарсӣ, зеро писари худро, писари ягонаи худро, аз Ман боз надоштӣ.» Иброҳим чашмони худро боло кард, «дар паси ӯ қӯчқоре буд, ки шохҳояш дар буттае печида буд. Пас, Иброҳим қӯчқорро гирифт ва онро ба ҷои писараш ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ пешниҳод кард. Ва Иброҳим номи он ҷойро Худованд-Таъмин-Хоҳад-Кард номид; чунон ки то имрӯз гуфта мешавад: «Дар кӯҳи Худованд таъмин хоҳад шуд.» Барои Исҳоқ, ивазкунандае буд, ки бо қуввати худ дар хорҳо печида буд. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки дар қуввати муҳаббат ва итоаткории комили худ, Худованд Исо гуноҳ, марг ва қабрро мағлуб кард! Ӯ ивазкунандаи мо буд! Қурбонии сӯхтанӣ барои ҷалоли Падар аст, ва қӯчқоре, ки ивазкунанда буд, дар бораи наҷоти мо сухан меронад (1 Петрус 1:18-19, 3:18).
Ҷолиб аст, ки ояти 5 ин қурбонии сӯхтаниро ба ибодат пайваст кард, ки ин аввалин бор дар Навиштаҳо аст, ки мо калимаи ибодатро мехонем. Ҳеҷ сухане гуфта нашуд, вақте ки Иброҳим қӯчқорро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ пешниҳод кард! Ибодат дар бораи қурбонии сӯхтанӣ буд, на дар бораи Иброҳим ё Исҳоқ. Ибодати мо дар бораи мо нест. Он бояд дар бораи Писар бошад. Вақте ки мо Писарро дар танҳоӣ ибодат мекунем, мо барои ситоиши Ӯ дар омма омода хоҳем шуд!
Баъдтар мо мехонем:
«Ба Худам қасам ёд кардам, мегӯяд Худованд, зеро ки ту ин корро кардӣ ва писари худро, писари ягонаи худро, боз надоштӣ, баракат хоҳам дод туро, ва насли туро ба мисли ситораҳои осмон ва ба мисли регҳои соҳили баҳр зиёд хоҳам кард; ва насли ту дарвозаи душманони худро соҳиб хоҳад шуд. Дар насли ту ҳамаи миллатҳои замин баракат хоҳанд ёфт, зеро ки ту ба овози Ман итоат кардӣ.»
Дар ин ҷо мо бори аввал мебинем, ки калимаи «итоат кард» дар Навиштаҳо зикр шудааст. Дар ин боби зебо, ки ба мо дар бораи Барраи аз ҷониби Худо таъминшуда сухан меронад, мо муҳаббат, ибодат, барра ва итоатро ҳама бори аввал зикршуда мебинем. Ҳамаи чор бо Барраи Худо алоқаманд дида мешаванд.
Ниҳоят, мо мехоҳем пайвастагӣ ба Барраро бубинем, ки ин Арӯс аст. Вақте ки Исҳоқ ба Иброҳим баргардонида мешавад (тасвири эҳёшавӣ), Ревекка, зани Исҳоқ, бори аввал дар ояти 23 зикр мешавад. Сипас дар боби 24, мо мефаҳмем, ки чӣ гуна ӯ ба назди ӯ оварда мешавад. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки Калисо зани Барра аст. Ин таъсирбахш аст, ки ба мо муносибати наздике, ки мо ба он ворид шудаем, хотиррасон карда мешавад, зеро Худо барои худ Барраро барои қурбонии сӯхтанӣ таъмин кардааст!
Ибодатӣ
Умеди муборак
Лаҳзаҳо барои ҳаёт 29 декабри 2025
Ибодатӣ
Файз зоҳир шуд
Лаҳзаҳо барои ҳаёт 26 декабри 2025
Ибодатӣ
Тӯҳфаи дуруст дар вақти дуруст
Лаҳзаҳо барои ҳаёт 25 декабри 2025
Ибодатӣ
Бузургтарин тӯҳфа
Лаҳзаҳо барои ҳаёт 24 декабри 2025
Ибодатӣ
Ҳаёт зоҳир шуд
Лаҳзаҳо барои ҳаёт 23 декабри 2025
Ибодатӣ
Миёнарав
Лаҳзаҳо барои ҳаёт 22 декабри 2025
