Фарзанди худро тарбия кунед
Намояндаи суғурта ба наздикӣ «Файз ва Ҳақиқат» ташриф овард. Ӯ масеҳӣ ва падар аст, ки дар бораи писараш ба ман нақл кард. Вақте ки писар 14-сола буд, ӯ аллакай интихобҳое мекард, ки хоҳишҳои Худовандро эҳтиром мекарданд. Бисёр вақт қарорҳои ӯ боиси аз даст додани лаззатҳо ва имкониятҳое мешуданд, ки аз рӯи меъёрҳои дунявӣ муҳим ҳисобида мешуданд. Дар тӯли солҳо, писар дар афзалиятҳо ва садоқати худ ба Худованд устувор монд. Албатта, ин Ӯро шод кард. Ин ҳам шодии падараш аст.
Тартиб додани афзалиятҳои худ ба ин тариқ табиатан ба даст намеояд. Ин чизест, ки тавассути намуна ва дастур омӯхта мешавад. Агар шумо хоҳед, ки фарзандони шумо – хоҳ шумо ҳоло дошта бошед ё не – ҳаёти худро тавре ташкил кунанд, ки эҳтироми Худо муҳимтарин чиз бошад, шумо бояд ин чизҳоро худатон донед ва амалӣ кунед. Мусо ба мардуми Исроил гуфт: «Ин суханоне, ки ман имрӯз ба ту амр мекунам, дар дили ту бошад. Ва онҳоро ба фарзандонат боғайратона таълим деҳ, ва дар бораи онҳо сухан рон, вақте ки дар хонаи худ менишинӣ, вақте ки дар роҳ меравӣ, вақте ки мехобӣ, ва вақте ки бармехезӣ» (Такрори Шариат 6:6-7 NKJV).
Ҳар лаҳзае, ки мо дорем, ҳар рӯз, дар ин раванд муҳим аст.
Ҳавворӣ Павлус падари рӯҳонӣ буд ба Тимотиюс (1 Тимотиюс 1:2). Павлус намуна буд ва ӯ писари рӯҳонии худро дар роҳҳои Худованд таълим медод, чунон ки эҳтимол модар ва бибии Тимотиюс низ мекарданд (2 Тимотиюс 1:5). Павлус баъд ба ӯ навишт: «Ҳеҷ кас ҷавонии туро паст назанад, балки дар сухан, дар рафтор, дар муҳаббат, дар рӯҳ, дар имон, дар покӣ намунаи имондорон бош» (1 Тимотиюс 4:12).
Мисли писари марди суғуртаи мо, роҳ рафтан дар роҳе, ки Худовандро эҳтиром мекунад, азобро дар бар мегирад. Петрус гуфт: «Зеро ки шумо ба ин даъват шудаед, чунки Масеҳ низ барои мо азоб кашид, ба мо намуна гузошт, то ки шумо ба қадамҳои Ӯ пайравӣ кунед» (1 Петрус 2:21). Мо дар ин дунё чизҳоеро аз даст медиҳем, вақте ки афзалиятҳои мо дар назди Худо дуруст тартиб дода шудаанд, аммо мукофот абадӣ хоҳад буд.
Новобаста аз он ки шумо фикр мекунед, ки фарзанди шумо, хоҳ табиӣ бошад ё рӯҳонӣ, чӣ гуна хоҳад шуд, дастур ин аст: «Кӯдакро дар роҳе, ки бояд равад, тарбия кун, ва вақте ки ӯ пир шавад, аз он дур нахоҳад шуд» (Масалҳо 22:6). Дар Худованд рӯҳбаланд бошед, дар ҳоле ки ба дастур ва намунаи Ӯ пайравӣ мекунед.
