«Онро ҷуз шодӣ ҳисоб накунед . . . ҳар гоҳ ки худро дар иҳотаи озмоишҳои гуногун ёбед, мутмаин бошед, ки озмоиши имони шумо ба қудрати истодагарӣ мебарад» (Яъқуб 1:2-3 ВЕЙМУТ). Худо худро барои муҳофизати худ иҳота мекунад. Аммо аксар вақт онҳо танҳо тарафи нодурусти деворро мебинанд ва аз ин рӯ амалҳои Ӯро нодуруст мефаҳманд. Ва ҳамин тавр бо Аюб буд, вақте ки ӯ пурсид: «Чаро ба марде, ки роҳаш пинҳон аст, ки Худо ӯро иҳота кардааст, ҳаёт дода шудааст?» (Аюб 3:23).
Оҳ, аммо Шайтон арзиши он деворро медонист! Ӯ Худовандро бо гуфтани ин суханон даъват кард: «Оё Ту дар атрофи [Аюб] ва хонаводаи ӯ ва ҳар чизе ки ӯ дорад, девор нагузоштаӣ?» (Аюб 1:10).
Ба саҳифаҳои ҳар як озмоиш нурҳои танг медурахшанд. Хору хас шуморо то даме ки ба онҳо такя накунед, намехаланд, ва ҳеҷ яке аз онҳо бе дониши Худо ба шумо даст намерасонад. Суханоне, ки шуморо озор медиҳанд, номае, ки ба шумо дард овард, бераҳмии наздиктарин дӯсти шумо, ниёзи молиявии шумо — ҳамаи онҳо ба Ӯ маълуманд.
Ӯ ҳамдардӣ мекунад, ки ҳеҷ каси дигар наметавонад ва тамошо мекунад, то бубинад, ки оё шумо дар ҳамаи ин, ҷуръат мекунед, ки ба Ӯ комилан эътимод кунед.
