Дар номаи дуюм ба Тимотиюс «замонҳои душвор», ки бояд дар рӯзҳои охир ҳузур дошта бошанд, як маротиба зикр шудааст, аммо он чизе, ки аз они мост «дар Исои Масеҳ» ҳафт маротиба.
Ин бешубҳа муҳим аст, ва агар мо дар ҳузури Худо аз худ самимона пурсем, ки оё мо мутаносибан дар шодӣ ва қудрати он чизе, ки дар Исои Масеҳ аст, ҳастем, ё ин ки замонҳои душвор фикри моро чунон пур кардаанд, ки дигар қариб истисно шудааст?
Агар охирин бошад, мо бояд каломеро ба ёд орем, ки моро ташвиқ мекунад, ки дар бораи некӣ доно бошем ва дар бораи бадӣ содда (Румиён 16:19). Эй бародарон, аз беҳурматӣ кардани Худо бо бештар ба душвориҳо машғул шудан назар ба захираҳо эҳтиёт шавед, зеро ин роҳи шикасти муайян аст.
Эътирофи бошууронаи душвориҳои ҳозира бешубҳа зарур аст. Рӯҳи ҳамадони Худо онҳоро дар Калом пешгӯӣ кардааст, то ки мо пешакӣ огоҳ бошем ва ногаҳонӣ гирифтор нашавем. Ӯ инчунин он чизеро, ки имондорони интихобшудаи Худоро мусаллаҳ мегардонад, ошкор кард, то ки вақте ки қувваҳои марговари фиреб ва зӯроварӣ дар ин рӯзҳо ҳамлаи бузурги худро ба имон меоранд, мо бетағйир бимонем.
Худдӯстон, пулпарастон, фахркунандагон, мардоне, ки шакли диндорӣ доранд, аммо қудрати онро инкор мекунанд, мардони аз ақл фосидшуда ва дар бораи имон беарзиш, мардони пурҳавас, ки муҳаббате ба некӣ надоранд, ва айшпарастон назар ба Худопарастон ба ҳақиқат муқобиланд.
Ҳамаи ин пешакӣ нишон дода шудааст; аммо захираҳои гаронбаҳо барои пирӯзии муайян низ ба мо ошкор карда шудаанд. Аз инҳо мо метавонем озодона истифода барем. Онҳое, ки ба Худованд ҷудо шудаанд, адолат, имон, муҳаббат ва сулҳро пайравӣ мекунанд, бо онҳое, ки Ӯро аз дили пок даъват мекунанд, фаровон таъмин карда шудаанд, то ки онҳо аз ғолибон бештар бошанд.
Дар ҳақиқат, маъракаи бузург бар зидди имон танҳо барои пурзӯр кардани арзиши захираҳои мо ва барои бештар равшан кардани ғалабаи ғолиб хизмат мекунад. Павлус гуфт: «Ман муборизаи некро кардам, имонро нигоҳ доштам. Тоҷи адолат барои ман гузошта шудааст, ки Худованд, Довари одилона, дар он рӯз ба ман хоҳад дод; аммо на танҳо ба ман, балки ба ҳамаи онҳое, ки зоҳиршавии Ӯро дӯст медоранд» (2 Тимотиюс 4:6-8). Ин суханон дар ҳақиқат пирӯзии бузургро эълон мекунанд.
Се калима, ки ҳафт маротиба дар номаи мо истифода шудаанд, ба мо мегӯянд, ки таъминоти комил барои ғалабаи мукаммал дар куҷо ёфт мешавад —
ДАР ИСОИ МАСЕҲ!Ва вақте ки мо ба оятҳо мухтасар назар мекунем, хоҳем дид, ки ин захираҳои бой чистанд. Оё қувваҳои марг ҳамлаи пешрафтаи худро ташвиқ мекунанд?
Мо (1) ҳаёт дар Исои Масеҳ дорем (1:1). Оё дар бораи натиҷаи ниҳоӣ ишораҳои бардурӯғ карда мешаванд?
(2) Мақсад ва файзи Худо ба мо дар Исои Масеҳ пеш аз замонҳои замон дода шуда буд (1:9).
Кадом рӯҳ бояд моро нишон диҳад? (3) Имон ва муҳаббат, ки дар Исои Масеҳ ҳастанд (1:13).
Ва қуввати мо дар чӣ аст? — (4) Дар файзе, ки дар Исои Масеҳ аст, қавӣ бошед (2:1).
Ҳамеша бояд дар хотир дошт, ки (5) наҷот дар Исои Масеҳ аст (2:10).
Ва агар азобҳои мо фаровон бошанд, мо бояд инчунин дар хотир дорем, ки ҳамаи онҳое, ки (6) дар Исои Масеҳ диндор зиндагӣ мекунанд, таъқиб карда мешаванд (3:12).
Ниҳоят, Навиштаҳо қодиранд, ки моро ба наҷот доно гардонанд, тавассути (7) имоне, ки дар Исои Масеҳ аст (3:15); зеро ҳар як навишта аз ҷониби Худо илҳом гирифта шудааст.
Як хизматгори Худованд буд, ки барои муаррифии ҳар як мард дар Исои Масеҳ комил меҳнат кард, ва ӯ худаш бо он чизе, ки дар Ӯст, хуб ошно буд. Имрӯз барои дигар хизматгорони ин гуна фазои фаровон ва ниёз вуҷуд дорад.
Ҳаёт аз они мост дар Исои Масеҳ, инчунин мақсад, файз, имон, муҳаббат ва наҷот; ва ҳамеша барои мо имконпазир аст, ки дар Исои Масеҳ диндор зиндагӣ кунем. Ҳар қадар ин чизҳоро бо қудрат бештар дошта бошем, ғалабаи имони ҳозираи мо ҳамон қадар бузургтар хоҳад буд. Захираҳои мо аз душвориҳо бениҳоят зиёданд.
