Ба наздикӣ ман Забур 23-ро мехондам, ки барои маросими дафн омодагӣ медидам ва дарк кардам, ки ин Забур на танҳо як Забури тасаллӣ аст! Ин Забури қаноатмандӣ аст! Довуд худро дар ҷои гӯсфанд мегузорад ва метавонад эълон кунад: «Худованд чӯпони МАН аст». Баъдтар, ӯ худро тасвир мекунад, ки дар сари мизе нишастааст, ки Худованд махсус барои ӯ омода кардааст. Дар он миз тамоми таъминоте, ки Худованд барои ӯ дошт, мебуд. Он миз на танҳо ҷои таъминот барои Довуд буд, балки он ҳамчунин ҷои муҳофизат аз душмани Довуд буд! Аммо Довуд на танҳо бо таъминоти Худованд ё ҳатто амнияти Худованд машғул буд. Вақте ки мо ин Забурро мехонем, Довуд бо шахсияти Худованд машғул буд! Ӯ аз он чизе, ки Худованд барои ӯ кард ё карда метавонист, хеле машғул буд. Ин баракатҳо набуданд, ки Довуд бо онҳо ғарқ шуда буд. Ин Баракатдиҳанда буд! Қаноатмандии ҳақиқӣ аз он ҷо меояд!
Чизҳо ҳеҷ гоҳ моро қаноатманд карда наметавонанд! Довуд инро медонист ва ба мо нишон дод, ки қаноатмандии ҳақиқӣ аз чизи муваққатӣ болотар аст. Довуд ба як шахс тамаркуз карда буд: «Худованд чӯпони МАН аст!» Довуд бо Худованд муносибат дошт. Дар Юҳанно 10, Худованд Исо гуфт:
«Ман чӯпони нек ҳастам. Чӯпони нек ҷони худро барои гӯсфандон медиҳад… Ман чӯпони нек ҳастам, ва гӯсфандони худро мешиносам ва аз они худ шинохта мешавам.»
Аввалан, биёед дарк кунем, ки ин муносибат бо Чӯпони Нек вақте оғоз мешавад, ки ман қабул мекунам, ки Ӯ, Чӯпони Нек, Худованд Исо, худро барои ман дод, чунон ки дар Забур 22 тасвир шудааст. Гӯш кунед, ки Худованд Исо дар Юҳанно 10:17-18 чӣ мегӯяд:
«Аз ин рӯ, Падари Ман Маро дӯст медорад, зеро Ман ҷони Худро мегузорам, то онро боз гирам. Ҳеҷ кас онро аз Ман намегирад, балки Ман онро барои Худам мегузорам. Ман қудрат дорам, ки онро гузорам, ва Ман қудрат дорам, ки онро боз гирам. Ин фармонро Ман аз Падари Худам гирифтаам.»
Муносибати ман бо Чӯпони Нек вақте оғоз шуд, ки ман дарк кардам, ки ман гуноҳкор ҳастам ва Ӯ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад. Ман гӯсфанди гумшудае будам, ки аз Худо гумроҳ шуда буд, ва Ӯ омад, то он чиро, ки гум шуда буд, ҷустуҷӯ кунад ва наҷот диҳад! Вақте ки ман он чиро, ки Ӯ барои Худо дар он Салиб анҷом дод, қабул мекунам, ки нархи гуноҳи маро пардохт кард, ва ман ба Худои Муқаддас иқрор мешавам, ки ман гуноҳкор ҳастам, маҳз дар ҳамон лаҳза муносибати ман бо Чӯпони Нек оғоз мешавад! Маҳз дар ҳамон лаҳза ман метавонам бо итминон эълон кунам, ки «Худованд чӯпони МАН аст!»
Пас, вақте ки ин муносибат оғоз шуд, ман бояд ба овози Ӯ гӯш диҳам. Худованд Исо дар Юҳанно 10:27-29 идома дод ва гуфт:
«Гӯсфандони Ман овози Маро мешунаванд, ва Ман онҳоро мешиносам, ва онҳо Маро пайравӣ мекунанд. Ва Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳам, ва онҳо ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳанд шуд; ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман нахоҳад рабуд. Падари Ман, ки онҳоро ба Ман додааст, аз ҳама бузургтар аст, ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Падари Ман рабуда наметавонад.»
Дар дасти чӯпон будан ҷои наҷот ва амният аст, аммо барои мо, он ҳамчунин бояд ҷои тамаркузи ягона бошад! Мо бояд бо худи Чӯпон машғул бошем, ба овози Ӯ гӯш диҳем ва ҳар рӯз бо будан дар Калом Ӯро бишносем. Чӯпон манбаи қаноатмандии ҳақиқӣ аст, на он чизе, ки Ӯ таъмин мекунад, ҳарчанд ҳамааш хуб аст! Эътироф кардани Масеҳ ҳамчун манбаъ сирри қаноатманд будан дар ҳама ҳолатҳост. Гӯш кунед, ки Павлус дар Филиппиён 4:11-13 чӣ мегӯяд:
«На ин ки ман дар бораи эҳтиёҷ сухан меронам, зеро ман омӯхтаам, ки дар ҳар ҳолате, ки ҳастам, қаноатманд бошам: ман медонам, ки чӣ тавр паст шавам, ва медонам, ки чӣ тавр фаровонӣ дошта бошам. Дар ҳама ҷо ва дар ҳама чиз ман омӯхтаам, ки ҳам сер бошам ва ҳам гурусна, ҳам фаровонӣ дошта бошам ва ҳам эҳтиёҷ дошта бошам. Ман ҳама чизро тавассути Масеҳ, ки маро қавӣ мегардонад, карда метавонам.»
Дар Забур 23, таваҷҷӯҳ кунед, ки чӣ тавр Довуд бо Чӯпон машғул буд, на танҳо бо баракатҳое, ки Ӯ таъмин мекард.
Худованд чӯпони ман аст; ман эҳтиёҷ нахоҳам дошт.Ӯ маро дар чарогоҳҳои сабз мехобонад;Ӯ маро ба назди обҳои ором мебарад.Ӯ ҷони маро тароват мебахшад;Ӯ маро дар роҳҳои адолат ба хотири номи Худ мебарад.Бале, ҳарчанд ман аз водие, ки сояи марг аст, мегузарам,Ман аз ҳеҷ бадӣ нахоҳам тарсид;Зеро Ту бо ман ҳастӣ;Чӯб ва асои Ту, онҳо маро тасаллӣ медиҳанд.Ту дар ҳузури душманонам барои ман миз омода мекунӣ;Ту сари маро бо равған тадҳин мекунӣ;Косаи ман лабрез аст.Албатта, некӣ ва раҳмат маро пайравӣ хоҳанд кардҲамаи рӯзҳои ҳаётам,Ва ман дар хонаи Худованд сокин хоҳам шудБарои ҳамеша.
Қаноатмандии ҳақиқӣ яке аз натиҷаҳои машғул будан бо Чӯпон аст. Аммо баъзе натиҷаҳои қаноатманд будан чист? Биёед ба чанде аз онҳо назар андозем:
Масалҳо 17:22 ба мо мегӯяд, ки «Дили шод доруи хуб аст, аммо рӯҳи шикаста устухонҳоро хушк мекунад.»
Масалҳо 15:15 илова мекунад: «Ҳамаи рӯзҳои ранҷур бад аст, аммо дили шод зиёфати доимӣ дорад.»
Дар ҳар ду оят, мо мебинем, ки дили қаноатманд қаноатманд ва пур аз шодӣ аст.
Хидмати мо ба Худованд аз сатҳи қаноатмандии мо таъсир хоҳад кард. Дар 1 Тимотиюс 6:6, 8, Павлус мегӯяд: «Худотарсӣ воситаи фоидаи бузург аст, вақте ки бо қаноатмандӣ ҳамроҳӣ мекунад. Агар мо хӯрок ва пӯшиш дошта бошем, бо инҳо қаноатманд хоҳем буд.»
Ибриён 13:5 ба мо хотиррасон мекунад, ки «Боварӣ ҳосил кунед, ки хислати шумо аз муҳаббати пул озод аст, бо он чизе, ки доред, қаноатманд бошед; зеро Ӯ гуфтааст: «Ман ҳеҷ гоҳ шуморо тарк нахоҳам кард, ва ҳеҷ гоҳ шуморо партофта нахоҳам рафт.»
Айюб 36:11 илова мекунад: «Агар онҳо Ӯро гӯш кунанд ва хидмат кунанд, рӯзҳои худро дар шукуфоӣ ва солҳои худро дар лаззат ба анҷом мерасонанд.»
Забур 37:7-8 ба қаноатмандӣ як андозаи дигар илова мекунад:
«Дар Худованд ором гиред ва бо сабр Ӯро интизор шавед; аз он ки дар роҳи худ муваффақ мешавад, ғамгин нашавед, аз марде, ки нақшаҳои бад амалӣ мекунад. Аз хашм даст кашед ва аз ғазаб дур шавед; ғамгин нашавед; он танҳо ба бадкорӣ мебарад.»
Ташвиш аз машғул набудан ва қаноатманд набудан бо Худованд сарчашма мегирад.
«Аз бадкорон ғамгин нашавед ва ба шарирон ҳасад набаред» (Масалҳо 24:19).
Аммо диле, ки бо Худованд ҳамоҳанг аст, метавонад бигӯяд:
«Эй, моро субҳ бо меҳрубонии худ қаноатманд кун, то ки мо аз шодӣ суруд хонем ва ҳамаи рӯзҳои худро шод бошем» (Забур 90:14).
«Зеро Ӯ ҷони ташнаро қаноатманд кардааст ва ҷони гуруснаро бо некӣ пур кардааст.» (Забур 107:9)
Ба ин оят дар бораи он чизе, ки аз қаноатманд будан ва машғул будан бо Худованд таъсир мерасонад, гӯш диҳед.
«Тарси Худованд ба ҳаёт мебарад, то ки кас қаноатманд хоб кунад, аз бадӣ бетаъсир.» (Масалҳо 19:23)
«Чаро пулро барои он чизе, ки нон нест, ва музди худро барои он чизе, ки қаноатманд намекунад, сарф мекунед? Ба Ман бодиққат гӯш диҳед, он чиро, ки хуб аст, бихӯред ва худро дар фаровонӣ шод кунед.» (Ишаъё 55:2)
«Аммо ман, ман рӯи Туро дар адолат хоҳам дид; вақте ки бедор мешавам, аз шабоҳати Ту қаноатманд хоҳам шуд.» (Забур 17:15)
«Ранҷурон хоҳанд хӯрд ва қаноатманд хоҳанд шуд; онҳое, ки Ӯро меҷӯянд, Худовандро ситоиш хоҳанд кард. Бигзор дили шумо то абад зинда бошад!» (Забур 22:26)
«Бо умри дароз ӯро қаноатманд хоҳам кард ва наҷоти Худро ба ӯ нишон хоҳам дод.» (Забур 91:16)
«Ки солҳои шуморо бо чизҳои хуб қаноатманд мекунад, то ҷавонии шумо мисли уқоб нав шавад.» (Забур 103:5)
«Ҷони танбал орзу мекунад ва чизе ба даст намеорад, аммо ҷони саъйкунанда фарбеҳ мешавад.» (Масалҳо 13:4)
«Ӯ ҳеҷ фидяро қабул нахоҳад кард, ва ҳарчанд шумо тӯҳфаҳои зиёд диҳед, қаноатманд нахоҳад шуд.» (Масалҳо 6:35)
«Баъзе сарбозон аз ӯ пурсиданд ва гуфтанд: «Ва мо чӣ кор кунем?» Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Аз ҳеҷ кас бо зӯрӣ пул нагиред, ва ҳеҷ касро дурӯғ айбдор накунед, ва аз музди худ қаноатманд бошед.» (Луқо 3:14)
«Аз ин рӯ, ман аз заъфҳо, аз таҳқирҳо, аз мушкилот, аз таъқибот, аз душвориҳо, ба хотири Масеҳ, хеле қаноатмандам; зеро вақте ки ман заиф ҳастам, он гоҳ ман қавӣ ҳастам.» (2 Қӯринтиён 12:10)
Қаноатмандӣ мегӯяд: «Худованд чӯпони ман аст. Ман эҳтиёҷ нахоҳам дошт.» Қаноатмандӣ мегӯяд: «Чӣ қадар гаронбаҳост муҳаббати устувори Ту, эй Худо! Фарзандони инсон дар сояи болҳои Ту паноҳ мебаранд. Онҳо аз фаровонии хонаи Ту зиёфат мехӯранд, ва Ту ба онҳо аз дарёи лаззатҳои Ту менӯшонӣ.» Қаноатмандӣ мегӯяд: «Азбаски муҳаббати устувори Ту аз ҳаёт беҳтар аст, лабони ман Туро ситоиш хоҳанд кард. Пас, ман Туро то даме ки зиндаам, баракат хоҳам дод; ба номи Ту, ман дастҳои худро боло хоҳам кард. Ҷони ман мисли хӯроки фарбеҳ ва бой қаноатманд хоҳад шуд, ва даҳони ман Туро бо лабони шод ситоиш хоҳад кард.» Қаноатмандӣ эълон мекунад: «Ӯ ҷони орзумандро қаноатманд мекунад, ва ҷони гуруснаро бо чизҳои хуб пур мекунад.» (Забур 23:1; Забур 36:7,8; Забур 63:3-5; Забур 107:9).
Сирри ҳақиқии қаноатмандӣ муошират бо Худованд Исои Масеҳ аст. Бо Ӯ дар тӯли рӯз машғул будан. Гуфтан: «Барои ман зиндагӣ Масеҳ аст…» Оҳ, ки ман метавонам бо тамоми дилам бигӯям: «Худованд чӯпони МАН аст, ман эҳтиёҷ нахоҳам дошт.»
