Биёед оқибатҳои мубораки ин қарори хислатро аз ҷониби Левӣ бодиққат мушоҳида кунем. Инҳо, аввалан, «Онҳо ҳукмҳои Туро ба Яъқуб ва шариати Туро ба Исроил таълим хоҳанд дод». Дуюм, «Онҳо пеши Ту бухур ва қурбонии сӯхтаниро бар қурбонгоҳи Ту хоҳанд гузошт». (Такрори Шариат 33:10)
Дар мавриди аввалин ин меваҳо, чӣ қадар дуруст аст, ки танҳо шахсе, ки худаш кӯшиш мекунад, ки бо қудрат дар назди Худо роҳ равад, метавонад ба дилҳо ва виҷдонҳои дигарон таъсир расонад; ҳеҷ чизи дигар кор намекунад — ҳеҷ чизи дигар на ба дилҳо ва на ба ҳаёти масеҳиён таъсир намерасонад. Шояд, ва афсӯс, ки бисёр таълимоти мунтазам ва мавъизаи чизҳое ҳастанд, ки ақли оддӣ метавонад қабул карда бошад ва мо метавонем бо равонии табиии забон онҳоро баён кунем; аммо ҳамаи чунин таълимот беҳуда аст ва беҳтар аст, ки дар назди Худо аз онҳо худдорӣ карда шавад. Дуруст аст, ки он аксар вақт ба ҷамъомадҳои оммавии мо намуди беҳосилӣ ва камбизоатӣ мебахшад, ки дилҳои фақир ва мағрури мо онро бад мебинанд; аммо оё беҳтар нест, ки хомӯшӣ ихтиёр кунем, назар ба он ки кӯшиши ҷисмониро ба ҷои қувваи мубораки Рӯҳулқудс гузорем?
Хидмат
Аммо хидмати ҳақиқӣ, яъне хидмати Рӯҳ, ҳамеша ба дил ва виҷдон писанд меояд. Мо ҳамеша метавонем манбаъеро, ки шахс аз он сухан мегӯяд, ки «бо суханоне, ки Рӯҳулқудс таълим медиҳад» ва бо қобилияте, ки Худо медиҳад, бидонем; ва дар ҳоле ки мо бояд ҳамеша дуо кунем, ки аз кӯшиши оддии ақли инсонӣ барои коркарди ҳақиқати Худо дар байни мо наҷот ёбем, мо бояд бодиққат он қудрати таълимро инкишоф диҳем, ки мисли ҳолати Левӣ, бо рад кардани талаботи ҷисм ва хун ва бо садоқати комил ба хидмати Худованд алоқаманд аст.
Ибодат
Дар оқибати дуюми дар боло зикршуда мо як нуқтаи хеле баланд дорем: «Онҳо пеши Ту бухур ва қурбонии сӯхтаниро бар қурбонгоҳи Ту хоҳанд гузошт». Ин ибодат аст. Мо пеши Худо бухур мегузорем, вақте ки мо бо қудрати муошират метавонем дар ҳузури Ӯ бӯи ширини Масеҳро дар шахсият ва кори Ӯ пешниҳод кунем. Ин кори дурусти мо ҳамчун аъзои қабилаи интихобшуда ва ҷудошуда аст.
Оқибатҳо
Аммо махсусан омӯзишӣ аст, ки ба ҳарду оқибатҳои дар боло зикршуда дар якҷоягӣ назар кунем; яъне, левиён дар хидмат ба бародарони худ ва левиён дар ибодат дар назди Худо: барои левит таълим додани бародарони худ ба мисли сӯзондани бухур дар назди Худо дар назари Худо қобили қабул ва як амали илоҳии вазифаҳои ӯ буд. Ин хеле муҳим аст. Мо набояд ҳеҷ гоҳ ин ду чизро аз ҳам ҷудо кунем. Агар мо набинем, ки ҳамон Рӯҳ аст, ки бояд моро барои сухан гуфтан барои Худо ва барои сухан гуфтан ба Ӯ қобилият диҳад, дар ҷонҳои мо норасоии равшани тартиботи ахлоқӣ вуҷуд дорад. Агар мо ин принсипро дар зеҳни худ равшан нигоҳ дошта метавонистем, ин як воситаи муассиртарин барои нигоҳ доштани шаъну шарафи ҳақиқӣ ва ҷиддияти хидмат дар Калом дар байни мо мебуд: аз даст додани он боиси оқибатҳои хеле ғамангез шудааст.
Агар мо як лаҳза тасаввур кунем, ки мо метавонем Яъқубро бо ягон қудрат ё қобилияти дигар ғайр аз он ки бо он пеши Худо бухур мегузорем, таълим диҳем, ё агар мо тасаввур кунем, ки яке дар назди Худо ба мисли дигаре қобили қабул нест, мо дар яке аз муҳимтарин нуқтаҳои ҳақиқат дуруст таълим нагирифтаем; зеро, чунон ки касе мушоҳида кардааст,
«Биёед ба ин нуқта, ки дар хидмати шахсии Масеҳ тасвир шудааст, назар кунем, ва мо дигар нахоҳем гуфт, ки таълим додан аз ҷониби Рӯҳулқудс аз ҳамду сано аз ҷониби ҳамон пасттар аст, зеро бешубҳа, расулии Масеҳ вақте ки Ӯ аз Худо омад, дар назари Худо ба мисли коҳинии Ӯ вақте ки Ӯ ба Худо рафт, то дар он вазифа ба Ӯ хидмат кунад, ширин буд. Шамъдон дар ҷои муқаддас, ки нури ҳаёт — номи мубораки Худо — паҳн мекард, ҳадди аққал дар назари Ӯ ба мисли қурбонгоҳ дар ҳамон ҷой, ки бӯи хуши ҳамду саноро пешниҳод мекард, хоҳ шахсан Масеҳ, хоҳ бадани Ӯ калисо, арзишманд буд, зеро дар ҳардуи онҳо мо Масеҳро баробар намебинем.»
Ч.Ҳ.М.
