«Пас, агар шумо дар бобати сарвати беинсофона амин набошед, ки сарватҳои ҳақиқиро ба шумо бовар мекунонад?» (Луқо 16:11) Сарвати беинсофона дар ин ҷо ба сарватҳои заминӣ ё ганҷҳои моддӣ ишора мекунад. Ҳеҷ гумроҳӣ аз ин бештар нест, ки шахсе, ки дороии зиёди моддӣ дорад, сарватманд аст. Мо дар бораи хонаҳо ва замин ҳамчун амволи ғайриманқул сухан меронем, зеро фикр мекунем, ки онҳо сарвати ҳақиқӣ мебошанд. Мо дар бораи саҳмияҳо ва вомбаргҳо ҳамчун коғазҳои қиматнок сухан меронем, зеро фикр мекунем, ки онҳо амният медиҳанд.
Аммо дар Луқо 16:11 Худованд байни сарвати беинсофона ва сарватҳои ҳақиқӣ фарқ мегузорад. Чизҳое, ки одамон сарват меҳисобанд, аслан сарват нестанд.
Юҳанно як масеҳии худотарс буд, ки ҳамчун нигаҳбони амволи як ашрофзодаи сарватманд хидмат мекард. Як шаб Юҳанно хоби равшане дид, ки дар он ба ӯ гуфта шуд, ки сарватмандтарин марди водӣ пеш аз нисфи шаби рӯзи дигар мемирад.
Вақте ки Юҳанно субҳи рӯзи дигар бо корфармои худ вохӯрд, ӯ хобро бо ӯ нақл кард. Дар аввал миллионер вонамуд кард, ки комилан бепарво аст. Ӯ ҳеҷ гоҳ худро беҳтар ҳис намекард. Ва ӯ ба ҳар ҳол ба хобҳо бовар намекард.
Аммо ҳамин ки Юҳанно рафт, ӯ ронандаи худро даъват кард, то ӯро ба идораи духтур барад. Ӯ ба духтур гуфт, ки мехоҳад муоинаи пурраи ҷисмонӣ гузаронад. Тавре интизор мерафт, ташхисҳо нишон доданд, ки ӯ дар ҳолати аъло қарор дорад.
Ва бо вуҷуди ин, ӯ ҳанӯз аз хоби Юҳанно нигарон буд, аз ин рӯ, ҳангоми аз идораи духтур баромадан, гуфт: «Дар омади гап, духтур, оё шумо метавонед имшаб барои хӯроки шом ва баъд аз он барои боздид ба хонаи ман биёед?» Духтур розӣ шуд, ки биёяд.
Хӯроки шом мунтазам идома ёфт ва онҳо дар бораи мавзӯъҳои гуногун сӯҳбат карданд. Чанд маротиба духтур кӯшиш кард, ки равад, аммо ҳар дафъа мизбон ӯро водор кард, ки каме бештар бимонад.
Ниҳоят, вақте ки соат нисфи шаб зад, марди сарватманди бехудо, ки хеле сабук шуд, бо духтур хайрухуш кард.
Чанд дақиқа пас, занги дар садо дод. Вақте ки ҷаноб дарро кушод, духтари калонии Юҳаннои пир дар он ҷо истода гуфт: «Лутфан, ҷаноб, модарам мехост ба шумо хабар диҳад, ки падарам чанде пеш сактаи қалб дошт ва вафот кард.»
Сарватмандтарин марди водӣ он шаб вафот карда буд. В.Д.
