Аммо Худои ман ҳамаи ниёзҳои шуморо мувофиқи сарватҳои худ дар ҷалол дар Масеҳ Исо фаровон таъмин хоҳад кард. (Филиппиён 4:19)
Ӯ файзи бештар медиҳад, вақте ки бори гаронтар мешавад, Ӯ қуввати бештар мефиристад, вақте ки меҳнат зиёд мешавад; Ба ранҷҳои иловагӣ Ӯ раҳмати Худро илова мекунад, Ба озмоишҳои зиёд, сулҳи зиёди Худро.
Вақте ки мо захираи сабри худро тамом кардем, Вақте ки қуввати мо пеш аз нисфи рӯз тамом шуд, Вақте ки мо ба охири захираҳои ҷамъшудаи худ мерасем Бахшиши пурраи Падари мо танҳо оғоз меёбад.
Натарс, ки ниёзи ту аз таъминоти Ӯ зиёд шавад, Худои мо ҳамеша мехоҳад захираҳои Худро мубодила кунад; Ба дасти абадӣ, ки кӯмак мекунад, сахт такя кун; Падар ҳам туро ва ҳам бори туро бардошта хоҳад кард.
Муҳаббати Ӯ ҳад надорад, файзи Ӯ андоза надорад, Қудрати Ӯ ҳеҷ ҳудуде надорад, ки ба одамон маълум бошад; Зеро аз сарватҳои бепоёни худ дар Исо Ӯ медиҳад, ва медиҳад, ва боз медиҳад.
А.Ҷ.Ф.
