«Касе ки имон дорад, шитоб намекунад.» (Ишаъё 28:16)
Дар асри сафарҳои фавқулсадо ва алоқаи баландсуръат, дар фарҳанге, ки шитоб калимаи калидӣ аст, мо ба таври ногаҳонӣ мефаҳмем, ки шитоб дар Китоби Муқаддас кам аз Худо ба маънои хуб истифода мешавад. Кам, мегӯям, зеро ҳолате ҳаст, ки падар барои пешвози писари гумроҳ ба сӯи ӯ медавад, ки ин нишон медиҳад, ки Худо барои бахшидан шитоб мекунад. Аммо умуман, Худо шитоб намекунад.
Вақте ки Довуд гуфт: «Кори подшоҳ шитобро талаб мекард» (1 Подшоҳон 21:8), ӯ гунаҳкори фиреб буд, ва мо набояд суханони ӯро барои сафед кардани шитоби девонавори худ истифода барем. Ҳақиқати оддӣ ин аст, ки чунон ки матни мо мегӯяд, агар мо дар ҳақиқат ба Худованд эътимод дошта бошем, мо набояд шитоб кунем. Шиддати вазифаи моро бо роҳи ором дар Рӯҳ беҳтар иҷро кардан мумкин аст, на бо девонагии фаъолияти ҷисмонӣ.
Ин ҷавонест, ки барои издивоҷ шитоб дорад. Ӯ фикр мекунад, ки агар зуд амал накунад, каси дигар метавонад духтарро ба даст орад. Ҳақиқат ин аст, ки агар Худо он духтарро барои ӯ хоҳад, ҳеҷ каси дигар наметавонад ӯро ба даст орад. Агар ӯ интихоби Худо набошад, пас ӯ бояд бо роҳи душвор омӯзад: «Бо шитоб издивоҷ кунед; дар вақти холӣ пушаймон шавед.»
Дигаре барои ба кори ба истилоҳ пурравақт рафтан шитоб дорад. Ӯ баҳс мекунад, ки ҷаҳон нобуд мешавад ва ӯ интизор шуда наметавонад. Исо дар солҳои Назарет ин тавр баҳс накард. Ӯ интизор шуд, то Худо Ӯро ба хидмати оммавӣ даъват кунад.
Аксар вақт мо дар мавъизаи шахсии худ шитоб мекунем. Мо ин қадар ташвиш дорем, ки эътирофҳоро ҷамъ кунем, ки меваро пеш аз пухтан мечинем. Мо ба Рӯҳи Муқаддас иҷозат намедиҳем, ки шахсро аз гуноҳ пурра бовар кунонад. Натиҷаи чунин усул пайроҳаи эътирофҳои бардурӯғ ва харобии инсонӣ аст. Мо бояд «сабр кори комили худро кунад» (Яъқуб 1:4).
Самаранокии ҳақиқии ҳаёти мо на дар шитоби девонавор дар миссияҳои худтаъиншуда, балки дар фаъолияти Рӯҳ-роҳнамоӣ аст, ки бо сабри интизорӣ ба Худованд муайян карда мешавад.
