«Мардум, ки дар ин замин зиндагӣ мекунанд, қавӣ ҳастанд ва шаҳрҳо девордор ва хеле бузурганд… ва дар он ҷо мо бузургҷуссаҳоро дидем… ва мо дар назари худ мисли малах будем, ва ҳамин тавр мо дар назари онҳо низ будем» (Ададҳо 13:28,33). Ҷосусон маҷбур шуданд, ки иқрор шаванд, ки замин аз ширу асал фаровон аст, аммо дудилагӣ вуҷуд дошт. Чаро? Зеро онҳо ба Худо эътимод надоштанд. Онҳо танҳо деворҳо ва бузургҷуссаҳоро медиданд. Онҳо Яҳуваро намедиданд, зеро бо чашми ҳиссиёт ва на бо чашми имон менигаристанд. Худо аз назар дур монд — Ӯ ҳеҷ гоҳ дар ҳисобҳои беимонӣ ҷой намегирад! Он танҳо деворҳо ва бузургҷуссаҳоро мебинад, аммо имон ба Худо эътимод дорад. Ҷосусон он чиро, ки дар назари худ ва дар назари бузургҷуссаҳо буданд, эълон карданд — аммо на як калима дар бораи он чиро, ки дар назари Худо буданд. Беимонӣ Исроилро аз замини ваъдашуда дур кард ва онҳоро ба биёбон барои чил сол саргардон кард.
Ҳоло, дар хотир доред, ки ин чизҳо «барои огоҳии мо навишта шудаанд» (1 Қӯринтиён 10:11). Мақсади махсуси ин мулоҳиза ин аст, ки ҳамаи моро ба эътимоди комилан бечунучаро ба Масеҳ ва ҳаёти пур аз имон ташвиқ кунад. Асоси мустаҳками худро дар хуни Масеҳ гузошта, ин имтиёзи мост, ки на танҳо бар гуноҳи дохилӣ ғолиб оем, балки ба таҷрибаҳои зинда ва баланд, ки аз муоширати доимӣ бо Масеҳ бармеоянд, дохил шавем. Як чиз донистан аст, ки гуноҳҳои мо бо хуни Масеҳ бахшида шудаанд; чизи дигар донистан аст, ки Ӯ қудрати гуноҳи дохилиро нобуд кардааст; ва боз ҳам баландтар зиндагӣ кардан дар муоширати бефосила бо Ӯст.
Душман кӯшиш мекунад, ки моро бо худ ва бо душвориҳои роҳ банд кунад. Ҳалли масъала оддӣ аст. Ин эътимод аст! эътимод! эътимод!
Эътимод кунед ва итоат кунед, зеро роҳи дигаре нест Барои хушбахт будан дар Исо, балки эътимод кардан ва итоат кардан.
К.Ҳ.М. / Ҷ.Ҳ.С.
