«Ту ... паноҳгоҳе барои ниёзмандон дар тангии ӯ, сарпаноҳе аз тӯфон будӣ.» Ишаъё 25:4 NIV
Вақте ки мо ба мавсими зимистон бо тӯфонҳои зиёди он наздик мешавем, баъзеи мо дар ҳаёти худ, ҳам табиӣ ва ҳам рӯҳонӣ, аз тӯфонҳои зиёд мегузарем. Дар хотир доред, ки новобаста аз он ки мо аз кадом намуди тӯфон мегузарем, Худо ҳамеша бо мост.
Азбаски дар тӯфон дарсҳои зиёдеро омӯхтан мумкин аст, Исо аз мо хоҳиш мекунад, ки муборизаро бар зидди тӯфонҳое, ки ба мо ҳамла мекунанд, бас кунем ва танҳо онҳоро паси сар кунем (Луқо 8:22-25). Ӯ мехоҳад, ки мо сабаби онро ҷустуҷӯ кунем, ки чаро Ӯ иҷозат додааст, ки тӯфон ба ҳаёти мо ворид шавад. Вақте ки Ӯ таваҷҷӯҳи моро ҷалб мекунад, то мо ба Ӯ гӯш диҳем, он гоҳ тӯфон кори худро анҷом додааст.
Ҳастӣ 1:2-3 ба мо дар бораи он ки чӣ тавр Худо барои бартараф кардани торикӣ бо овардани нур ба он кор мекунад, фаҳмиш медиҳад, зеро «Худо нур аст; дар Ӯ ҳеҷ торикӣ нест» (1 Юҳанно 1:5). Муҳим нест, ки вазъияти мо чӣ қадар торик аст, Худо қодир аст, ки ба он нур ва сулҳ орад. «Худованд ... дар гирдбод ва тӯфон аст» (Наҳум 1:3).
Исо гуфт: «Дар Ман шумо метавонед сулҳ дошта бошед. Дар ин дунё шумо душворӣ хоҳед дошт. Аммо дилпур бошед! Ман бар дунё ғолиб омадаам» (Юҳанно 16:33).
Аксар вақт вақте ки мо дар тӯфони ҳаёт ҳастем, фикри аввал ин аст: «Ман чӣ гуноҳе кардаам, ки ин чизи даҳшатнокро ба ҳаёти ман овардааст?» Аюб 1:8 ба мо мегӯяд, ки Аюб дуруст зиндагӣ мекард ва ба Худованд хидмат мекард. Баъзан Худо мехоҳад моро ба камол расонад. Вақте ки Худо мехоҳад моро ба сатҳи баланди рӯҳонӣ баланд бардорад, мо майл дорем муқобилат кунем, зеро мо бо сатҳи пирӯзие, ки Ӯ қаблан дода буд, хеле роҳат шудаем. Он гоҳ Ӯ метавонад иҷозат диҳад, ки тӯфоне ояд, ки ба усулҳое, ки мо ба истифодаи онҳо одат кардаем, ҷавоб надиҳад. Аюб аз он чизе, ки дар ҳаёташ рӯй медод, ҳайрон буд, аммо дар тӯли ҳамаи ин имони ӯ ба Худо боз ҳам қавитар шуд. Ва имони мо низ ҳамин тавр хоҳад шуд, агар мо ба Худо эътимод кунем, ба Ӯ бовар кунем ва бе ҳеҷ шакку шубҳа донем, ки Ӯ моро ба сатҳи баландтар мебарад.
Гуноҳ тӯфонҳоро ба ҳаёти мо меорад, аммо гуноҳ набояд моро шикаст диҳад. Юҳанно навиштааст: «Ман инро ба шумо менависам, то шумо гуноҳ накунед. Аммо агар касе гуноҳ кунад, мо як нафар дорем, ки дар дифои мо ба Падар сухан мегӯяд, Исои Масеҳи Одил» (1 Юҳанно 2:1). Мо бояд дар хотир дорем, ки гуноҳ бар мо қудрат надорад (Луқо 10:19), ва Исо бузургтарин тӯфони таъқибро дар салиб барои мо азоб кашид. Донистани ҳамаи ин ба мо сабаби аъло медиҳад, ки Наҷотдиҳандаи худро ситоиш кунем. Агар мо наомӯзем, ки чӣ тавр ҳадафи Худоро дар тӯфонҳое, ки Ӯ дар ҳаёти мо иҷозат медиҳад, хонем, мо худро бечора ба ин сӯ ва он сӯ ба сангҳои шубҳа ва тарс партофташуда хоҳем ёфт. Роҳи ин кор ин аст, ки ҳар рӯз Каломи Ӯро омӯзем, то Ӯро ҳамчун Падари Осмонии худ бишносем, роҳҳои Ӯро бишносем ва бо Ӯ ҳамкорӣ кунем.
Худо мехоҳад ба мо нишон диҳад, ки чӣ тавр бо тӯфонҳое, ки дар ҳаёти мо ба амал меоянд, муносибат кунем. Роҳи аввалини мубориза бо онҳо ин аст, ки эътироф кунем, ки онҳо барои мо хеле зиёданд ва мо намедонем, ки чаро онҳо омадаанд. Чизи дигаре, ки бояд кард, ин аст, ки дарк кунем, ки Худо медонад. Он гоҳ мо бояд ба Ӯ эътимод кунем, ки иродаи Худро ба мо, ба тариқи худ ва дар вақти худ ошкор кунад. Чизи муҳим ин аст, ки эътимод кунем, донем, ки Исо ҳамон касест, ки «бодро сарзаниш кард ва ба мавҷҳо гуфт: «Ором шав! Ором бош!»» (Марқӯс 4:39). Мо бояд Ӯро ситоиш кунем, ҳатто пеш аз он ки донем, ки оё тӯфон ором хоҳад шуд ё ба мо қувват дода мешавад, ки онро таҳаммул кунем.
