«Фаҳмиши Ӯ бепоён аст!» (Забур 147:5)
Тақсимоти Худо чӣ қадар аксар вақт ҳайратангез аст! Ҳар қадаре ки мо кӯшиш кунем, ки асрори онҳоро дарк кунем, ҳамон қадар мо водор мешавем, ки ба беҳтарин ҳалли заминӣ такя кунем: «Доварии Ту чуқурии бузург аст!» Аммо дар он ҷое, ки ҳиссиёт мегӯяд: «Ҳамаи ин чизҳо бар зидди ман аст!» — имон ҳукми дигар дорад: «Ҳама чиз барои некии ман кор мекунад!»
Ин соҳаи имон аст, ки бо боварӣ ба дасти Худо такя кунад ва бигӯяд: «Худованд дар ҳама роҳҳои Худ одилона аст.»
Мо дар бораи Худо «пешбинӣ кардан» сухан меронем, аммо гузашта, ҳозира ва оянда — бо Ӯ ҳама якхелаанд. Ӯ охирро аз аввал мебинад. Мо танҳо роҳи кӯтоҳеро дида метавонем, ва он ҳам тавассути воситаи нокомил ва таҳрифшуда. Дар як порчаи механизми заминӣ мо кам метавонем зебоиро дар сохтори нотамом кашф кунем. Бузургтарин корҳои илм, ҳангоми пешрафт — аксар вақт бесарусомонии ошуфтагӣ ба назар мерасанд. Танҳо вақте ки онҳо ба итмом мерасанд, мо метавонем муносибат ва мутобиқсозии ҳар як қисмро ба тамомият қадр кунем. Ҳамин тавр ҳам бо механизми идораи ахлоқии Худо. Дар айни замон, чӣ қадар асрор! Аммо, вақте ки дар нури абадият мо ба анҷоми нақшаи бузург назар мекунем, чӣ гуна мо водор мешавем, ки эътироф кунем ва хитоб кунем: «Корҳои Худованд дурустанд!»
Эй мӯъмин, оё муносибатҳои Худои ту дар айни замон ба ту ҷанбаи пурасрорро нишон медиҳанд? Оё ту дар арафаи ворид шудан ба абри торике ҳастӣ, ки хитоб мекунӣ: «Ба ростӣ, Ту Худое ҳастӣ, ки Худро пинҳон мекунӣ?» Оё ту «аз ворид шудан ба абр метарсӣ?» Далер бош! Бо ту чунон хоҳад шуд, ки бо шогирдон дар кӯҳи тағйири шакли онҳо; намоишҳои ғайричашмдошти ҷалоли осмонӣ — нишонаҳои ғайричашмдошти ҳузур ва муҳаббати Наҷотдиҳанда туро интизоранд!
Агар Худованди ту туро ба абр роҳнамоӣ кунад — аз паси Ӯ рав. Агар Ӯ «туро маҷбур кунад, ки ба киштӣ савор шавӣ,» — ба Ӯ итоат кун. Ин абр бо баракатҳо меборад. Киштӣ туро (шояд аз баҳри тӯфонӣ) ба бандари ором мерасонад. Танҳо саҳифаи уқёнус ноҳамвор аст. Ҳамаи он чизе, ки дар зери он аст, оромии амиқ аст; ва дар ҳар мавҷи таҳдидкунанда «зарурат» вуҷуд дорад!
Оҳ! Ба Ӯ эътимод кун, ки Ӯ ба таври возеҳ «Ҳикмати Худо» аст. Ӯ Мушовири туст — дониши бепоёни Худоро бо таҷриба ва ҳамдардии инсон муттаҳид мекунад. Ӯ ваъда додааст, ки интизомро ба таври оқилона барои ҳар як мӯъмин истифода хоҳад кард.
Дар зери боварии муборак, ки рӯзи ошкоршавӣ наздик аст, вақте ки «дар нури Ту, ман нурро хоҳам дид,» ман ба ҳикмати илоҳӣ, ки онро дарк карда наметавонам, эътимод хоҳам кард; ва такрор хоҳам кард, вақте ки сояҳои шом маро иҳота мекунанд, то даме ки шаби ҷаҳолати заминӣ пеш аз фарорасии рӯзи абадӣ аз байн меравад: «Ман ҳам хоб хоҳам рафт ва ҳам дар осоиш хоб хоҳам кард, зеро танҳо Ту, эй Худованд, маро дар амният зиндагӣ мекунӣ!» (Забур 4:8)
